بیانیه فعالان سیاسی و مدنی به مناسبت اولین سالگرد اعتراضات آبان ۱۳۹۸

امروز یکشنبه ۲۵ آبان ماه ۱۳۹۹، جمعی از فعالان سیاسی و مدنی داخل کشور با تنظیم بیانیه ای به مناسبت اولین سالگرد اعتراضات و کشتار و سرکوب شهروندان در آبان ماه ۱۳۹۸، نسبت به تداوم سرکوب آزادی بیان در ایران هشدار داده و خواهان برقراری عدالت شدند. 

به گزارش حقوق بشر در ایران، روز شنبه ۲۴ آبان ماه ۱۳۹۹، چهل و هشت تن از فعالان مدنی و سیاسی داخل ایران با تنظیم بیانیه ای به مناسبت اولین سالگرد یادبود جان باختگان اعتراضات آبان ماه ۱۳۹۸، نسبت به تداوم سیاستهای سرکوب گرانه جمهوری اسلامی هشدار داده و خواستار ایجاد تغییرات بنیادین در ساختار حکومتی در ایران شدند. این افراد در این بیانیه همچنین خواستار آزادی جملگی زندانیان سیاسی و عقیدتی به خصوص بازداشت شدگان اعتراضات دی ماه ۱۳۹۶ و آبان ماه ۱۳۹۸ شدند. 

متن بیانیه فعالان سیاسی و مدنی در ادامه می آید: 

“در غروب جمعه ۲۴ ابان ۱۳۹۸، مردم خسته از گرانی، بیکاری، فساد و غارتگری منابع عمومی، وقتی شنیدند نظام حکمرانی، بی اعتنا به همه سختی ها که بر مردم تحمیل شده، با افزایش قیمت بنزین، بقا و ادامه زندگی سراسر مرارت آنها را دشوارتر از پیش کرده، با اشغال خیابانها اعتراض خود را به ظلم، بی کفایتی، ناکارآمدی و فساد فریاد زدند تا شاید که گوشی شنوا شود و دلی بلرزد؛ انحراف ها متوقف شود و به نامردمی و جنگ علیه فقرا و تهیدستان خاتمه داده شود.

اما پاسخ به این ‌همه در آن هفته سیاه آبان مشت آهنین بود. دامنه این سرکوب کم سابقه و آتش خشونت سازمان داده شده حاصلی جز ریختن خون گرسنگان بر زمین و بازداشت توده‌های محروم نداشت. با وجود آنکه دامنه خشونت تا آنجا پیش رفت که صدای اعتراض به شدت سرکوب حتی از اندرونی ساختار قدرت بلند شد اما در همان حال و بلافاصله دادگاه‌ها با صدور احکام سنگین علیه بازداشت‌شدگان نشان دادند که کمترین قباحتی برای ایستادن در برابر خواست و اراده گرسنگان قایل نیستند.

اکنون و در یکسالگی آن جنایت های فجیع، قدرت ‌مداران، سرمست از پیروزی بر پابرهنگان، باز هم به تهدیدها ادامه می‌دهند و باوجود هشدارهای فعالان سیاسی، اجتماعی، دینی و حقوق بشری، حاضر نیستند قدمی به عقب بردارند تا راه تغییر و تحول جامعه ایران از مسیری خالی از خشونت و تخریب گشوده شود. 

این خطای مکرر همه قدرتمداران مستبد تاریخ است که تصور می‌کنند با زورِ نامشروع و داغ و درفش می‌توان جامعه سراسر بحران را به آرامش و سکون رساند. تا کی می‌توان تهی دستان، پابرهنگان، جان ‌به ‌لب ‌رسیدگان، حاشیه‌نشین‌ها، جوانان عاصی و زنان شورش ‌کننده بر تبعیض را با ایجاد رعب و ترس و وحشت خاموش ساخت؟

در تاریخ ایران و جهان کدام نظامی را سراغ دارید که با سرکوب به بقا و حیات خود تداوم داده باشد؟ و آیا چند صباحی با سرکوب حکم روایی کردن، چه بر سر ایران و توسعه و آبادی و استقلال و تمامیت ارضی خواهد آورد؟ 

چه کسی تردید دارد که انسجام و یکپارچگی ملی، سرمایه اجتماعی و احساس تعلق به هویت دینی و ملی در زیر پای استبداد و خودکامگی از دست می‌رود و چشم ‌انداز آینده را تیره و تار میکند؟ 

در حالی که تعداد انسانهای مظلومی که خون شان در آبان بر زمین جاری شد حتی بیش از جمع چهار شورش و اعتراضی پیش از انقلاب ۱۳۵۷ « قیام گوهر شاد۱۳۱۴، قیام سی تیر۱۳۳۱، قیام خرداد۱۳۴۲ و تظاهرات۱۷ شهریور۱۳۵۷ » بود، چگونه تعداد قتل و کشتار در اعتراضات چند روزه آبان را توجیه می‌کنید؟

ما امضاکنندگان این بیانیه با هشدار نسبت به تداوم سیاستها و شیوه های استیلاء جویانه حکمرانی کنونی و با تاکید بر ضرورت شروع تحولات بنیادین، مصرّانه میخواهیم تا خشونتهای ساختاری متوقف، بازداشت‌شدگان اعتراض های سالهای اخیر بویژه دی ماه ۱۳۹۶ و آبان ۱۳۹۸ آزاد. 

و پرونده‌های آنها مختومه و با پذیرش حق دادخواهی برای خانواده های داغدیده، اندکی زخم آنان التیام شود تا راه برای شروع گفت و گوی ملی به منظور اصلاحات ساختاری هموار و از افتادن جامعه ایران در گرداب خشونت جلوگیری شود.

۲۴ / آبان /۱۳۹۹

امضا کنندگان:
هاشم آغاجری – بهمن احمدی امویی – حسن اسدی زید آبادی – پروین اسفندیاری – کمال اطهاری – قربان بهزادیان نژاد – محمود بهشتی لنگرودی – علیرضا بهشتی شیرازی – علیرضا بهشتی – مصطفی تاج زاده – علیرضا جباری – بهزاد حق پناه – امیر خرم – ابراهیم خوش سیرت – معصومه دهقان – صادق ربانی – علیرضا رجایی – بهمن رضاخانی – حسین رفیعی – رضا رییس طوسی – پروانه سلحشوری – محمد سیف زاده – احسان شریعتی – گوهر شمیرانی – فیروزه صابر– محمود صدیقی پور – طاهره طالقانی – سیامک طاهری – محسن عمرانی – محمد علی عمویی – احمد فخر عالمی – عزیز قاسم زاده – ابوالفضل قدیانی – نظام الدین قهاری – محمدرضا کارخانه چین – رحمان کارگشا – فاطمه گوارایی – سیاوش لاهوتی – اسکندر لطفی – فخرالسادات محتشمی پور – محمد محمدی اردهالی – مهدی محمودیان – رضا مسلمی – سعید مدنی – احمد معصومی – عبدالله مومنی – صدیقه وسمقی – هادی هادی زاده یزدی.”