جمعی از کارشناسان حقوق بشر سازمان ملل با انتشار بیانیه‌ای ضمن خواستار آزادی نسرین ستوده گفته‌اند که بازگرداندن خانم ستوده به زندان می‌تواند «عواقب جانی» برای او داشته باشد.

به گزارش کمپین دفاع از زندانیان سیاسی و مدنی، جمعی از کارشناسان حقوق بشر سازمان ملل طی انتشار بیانیه‌ای با اشاره به ابتلای خانم ستوده به کووید۱۹ هشدار داده‌اند که مسئولان ایرانی با بازگرداندن او به زندان دست به اقدامی زده‌اند که می‌تواند «عواقب جانی» برای خانم ستوده داشته باشد.

این کارشناسان حقوق‌بشر سازمان‌ملل متحد بازگرداندن نسرین ستوده، وکیل و فعال حقوق بشر ایرانی، به زندان را محکوم کرده و خواستار آزادی فوری او از زندان شدند.

در این بیانیه از مقام‌های جمهوری اسلامی خواسته‌اند تا اجازه دهند او از مراقبت‌های درمانی و استراحت مورد نیاز برخوردار شود.

کارشناسان حقوق بشر سازمان ملل از این که مسئولان ایران با وجود درخواست‌های سازمان ملل و جامعه جهانی، همچنان فعالیت‌های نسرین ستوده در دفاع از حقوق بشر را جرم می‌دانند، ابراز تاسف عمیق کردند.

رضا خندان همسر نسرین ستوده چهارشنبه هفته گذشته در توییتی نوشت، «با وجود این که پزشکی قانونی مرخصی نسرین را دو هفته دیگر تمدید کرده بود، امروز اعلام کردند او باید به زندان (قرچک) برگردد.»

نسرین ستوده در مجموع به ۳۸ سال زندان محکوم شده است، اما پس از سپری کردن دوازده سال از محکومیت خود در زندان، به صورت «مشروط» آزاد خواهد شد. او از خرداد ۱۳۹۷ تا کنون زندانی است.

امروز پنجشنبه ۲۰ آذر ماه ۱۳۹۹، امیر خلعتبری، شهروند ساکن شیراز پس از اتمام مراحل بازجوئی و بازپرسی با تودیع وثیقه آزاد شد. 

به گزارش حقوق بشر در ایران، روز چهارشنبه ۱۹ آذر ماه ۱۳۹۹، امیر خلعتبری، شهروند ساکن شیراز و محبوس در بازداشتگاه موسوم به پلاک ۱۰۰ اداره اطلاعات این شهرستان پس از طی مراحل بازجوئی و تفهیم اتهام با تودیع وثیقه ای به مبلغ ۱۵۰ میلیون تومان بطور موقت و تا اتمام مراحل دادرسی آزاد شد. این شهروند طی هفته گذشته در پی یورش ماموران امنیتی به کسب وی بازداشت شده بود. 

یک منبع مطلع در گفتگو با حقوق بشر در ایران ضمن اعلام این خبر گفت: “امیر در مراحل بازجوئی از حق دسترسی به وکیل محروم بوده و بازجویان وی را به اتهام انتشار یک عکس در صفحه اینستاگرامش با اتهام « فعالیت تبلیغی علیه نظام » بازجوئی و تفهیم اتهام کردند.”

لازم به ذکر است، در تاریخ ۱۳ آذر ماه ۱۳۹۹، امیر خلعتبری، توسط ماموران امنیتی شیراز در محل کسب خود بازداشت و چس از انتقال وی به خانه و تفتیش منزل و ضبط برخی اغلام شخصی جهت بازجویی و تفهیم اتهام به بازداشتگاه اداره اطلاعات شیراز موسوم به پلاک ۱۰۰ منتقل شده بود. 

امروز چهارشنبه ۱۹ آذر ماه ۱۳۹۹، شعبه ۳ بازپرسی دادسرای عمومی و انقلاب کامیاران پس از احضار عادل امانی، فعال تلگرامی و طی مراحل بازپرسی و تفهیم اتهام، وی را با تودیع قرار کفالت آزاد کرد. 

به گزارش حقوق بشر در ایران، طی روزهای اخیر، عادل امانی، مدیر کانال تلگرامی پلتوک، ساکن شهرستان کامیاران، پس از احضار به شعبه ۳ بازپرسی دادسرای عمومی و انقلاب کامیاران در پی شکایت رئیس آموزش و پرورش این شهرستان و طی مراحل بازپرسی و تفهیم اتهام با تودیع قرار کفالت آزاد شد. 

احضار این فعال تلگرامی به جلسه بازپرسی مرتبط با انتشار مطالبی بر علیه هادی الله ویسی، رئیس اداره آموزش و پرورش شهرستان کامیاران در کانال تلگرامی پلتوک  بوده و که در این جلسه بازپرسی عادل امانی با اتهام نشر اکاذیب مورد تفهیم اتهام قرار گرفت.  

امروز چهارشنبه ۱۹ آذر ماه ۱۳۹۹، ماموران وزارت اطلاعات پس از بازداشت نازنین محمدنژاد، فعال دانشجویی اهل بندر ماهشهر، وی را به مکان نامعلومی منتقل کردند. 

به گزارش حقوق بشر در ایران، در ساعات پایانی سه شنبه ۱۸ آذر ماه ۱۳۹۹، نازنین محمدنژاد، دانشجوی اهل بندر ماهشهر، در پی یورش ماموران وزارت اطلاعات به منزل شخصی وی پس از تفتیش و ضبط وسائل شخصی بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شد. 

به نقل از یک منبع مطلع در گفتگو با حقوق بشر در ایران: “بازداشت نازنین محمدنژاد، در حالی صورت گرفته که خانواده این شهروند از مکان نگهداری و اتهامات وی بی اطلاع هستند و پاسخ درستی به آنها داده نشده است.”

همچنین در تماس تلفنی که از طرف وزارت اطلاعات با خانواده نازنین محمد نژاد گرفته شد این خانواده تهدید شدند که هیچگونه اطلاعی رسانی از وضعیت فرزندشان نکنند. 

شایا گلدوست

«به دلیل این که من یک پسر بودم و لباس منتسب به مردانه پوشیده بودم‌، من را از دوستانم جدا کردند و روبه‌روی دیواری روی یک صندلی نشاندند. ماموری از من خواست که بایستم تا مرا بازجویی بدنی کند و من از ترس این‌که با دست زدن به بدنم بفهمد که یک ترنس هستم، دچار اضطراب شدید شدم. وقتی که گفت لخت شو و شلوارت را هم در بیاور، مجبور شدم که بگویم نمی‌توانم، من یک ترنس هستم.»

این‌ حرف‌های «شروین» است؛ مرد ترنسی که تجربه ناخوشایندش از برخورد پلیس و ماموران انتظامی را تعریف می‌کند: «به همراه چند نفر از دوستانم که همگی دختر بودند، تصمیم گرفتیم تعدادی پوستر با محتوای آزارهای خیابانی علیه زنان را تکثیر و در جاهای مختلف شهر نصب کنیم تا همه ببینند، شاید بیشتر مراقب رفتارهای خشونت‌آمیز و آزاردهنده خود علیه زنان و دختران در سطح جامعه باشند. تعدادی پسر نوجوان برای سرگرمی به پلیس زنگ زدند و دو مامور زن هم به سرعت خودشان را به ما رساندند و ما را پیدا کردند و شروع کردند به سوال پیچ کردن که این چه کاری است که انجام می‌دهید؟ 

سعی نکردیم از دست‌شان فرار کنیم، چون معتقد بودیم که کار اشتباهی انجام نمی‌دهیم اما بعد از چند دقیقه چند مامور دیگر همراه ماشین آمدند و ما را به پلیس امنیت منتقل کردند.»

شروین از رفتارهای توهین‌آمیز ماموران با خودش در چند ساعتی که در پلیس امنیت بوده است، می‌گوید: «وقتی گفتم که ترنس هستم، با بی‌تفاوتی گفت به من ربطی ندارد. چون متوجه منظورم نشده بود. گفت من مشکلی با ترنس‌ها ندارم اما باید لباس‌هایت را دربیاوری تا بازرسی بدنی انجام دهم. مگر هنوز یک مرد نیستی؟ پیش خودش فکر کرده بود که من بدنی منتسب به مردانه دارم.

از استرس زیاد نمی‌توانستم به درستی صحبت کنم و برایم بسیار سخت بود که جزییات را توضیح دهم. سوال پیچم کردند و پرسیدند مردی یا زنی؟ گفتم مرد هستم. گفتند اگر مردی، باید لخت شوی. گفتم بدنم شبیه به مردان دیگر نیست و اندام جنسی‌ من منتسب به زنانه است. با تمسخر گفتند این چه طرز حرف زدن است، چرا مثل دکترها حرف می‌زنی؟ خیلی راحت بگو که در شورتت چه داری…؟»

شروین تعریف می‌کند که آن‌قدر ترنس بودن او برای ماموران تبدیل به موضوع جالبی شده بود که فراموش کرده بودند برای چه دستگیرشان کرده‌اند. دورش جمع شده بودند و درباره ترنس بودنش، روابط جنسی او و… سوال می‌کردند: «همه افرادی که آن‌جا بودند، کنجکاو شده بودند و در سکوت به سوالات مامور و حرف‌های من گوش می‌دادند. نمی‌دانم می‌توانید تصور کنید که فضا تا چه اندازه سنگین و تحقیرآمیز بود یا نه؟ وقتی سوال پیچ کردن‌هایش تمام شد، با لحنی که سعی در تحقیر کردن من داشت، گفت ببخشید “خانم“، من نمی‌دانستم که چنین شرایطی داری. ما با هرکس مطابق با ظاهرش رفتار می‌کنیم. حلال کن “خواهر“. او با تکرار چندین باره کلمه خانم و خواهر، سعی می‌کرد به هویت مردانه‌ام توهین کند. راستش ترجیح می‌دادم معذرت خواهی نکند اما مثل مردهای دیگر با من رفتار کند که متاسفانه انگار توقع نابه‌جایی بود.»

اعضای جامعه رنگین‌کمانی به دلیل این که گرایش جنسی و یا هویت جنسیتی خود را متفاوت با آن‌چه در جامعه هنجار تلقی می‌شود تعریف می‌کنند، از جهات زیادی مورد خشونت و تبعیض قرار می‌گیرند و متاسفانه در فضای اجتماعی، فرهنگی و قانونی ایران که هر گرایش جنسی غیر از دگرجنس‌گرایی جرم‌انگاری شده و دیدگاه عموم به افراد با هویت‌های جنسیتی مختلف بیمارانگارانه است، این افراد در مواجهه با خشونت در دسترسی به مکانیزم‌های قانونی نیز با محدودیت مواجه می‌شوند و در موارد زیادی قانون‌گذار و مجری قانون خود عاملی برای اعمال خشونت هستند: «حس بسیار بدی داشتم که تنها مانده‌ام و یک عده که هیچ چیز از من نمی‌فهمند، هویت و شخصیتم را به تمسخر گرفته‌اند. از هر کلمه و اصطلاحی برای تحقیر من استفاده کردند؛ با این که “تو که یک مرد نیستی و تکلیفت روشن نیست“، “تو که نمی‌توانی یک مرد واقعی باشی و برای مرد بودن به اندازه کافی هیکل درشت و قد بلند نداری” و  با خطاب قرار دادنم با اسمی که در اوراق قانونی‌ام بود و…»

می‌گوید تلفنش را هم گرفته بودند و اجازه نداشت به تماس‌های خانواده که نگران حالش بودند، پاسخ دهد. گوشی تلفن و اطلاعات خصوصی آن و عکس‌هایش را زیر و رو‌ کرده بودند؛ عکس‌هایی مربوط به چندین سال پیش که برخلاف میلش مجبور به پوشیدن لباس منتسب به زنانه شده بود و موهایش بلند بود. شروین می‌گوید دور هم نشسته بودند و به عکس‌های خصوصی‌ او نگاه می‌کردند و با تمسخر نقدش می‌کردند و می‌خندیدند: «خلاصه نیمه شب توانستم با خانواده‌ام صحبت کنم تا بیایند دنبالم. مجوزی که از دادگاه برای تردد با پوشش منتسب به مردان دارم را نیز آوردند، چون فکر می‌کردند به این دلیل دستگیر شده‌ام. با تعهدی که گرفتند، اجازه دادند که برویم. اما در این چند ساعت آن‌قدر فشار روانی و توهین و تمسخر را تحمل کردم که شاید در طول زندگی‌ام تجربه نکرده بودم. تا قبل از این‌که بگویم که یک مرد ترنس هستم، با من مثل مردهای دیگر رفتار می‌کردند اما وقتی فهمیدند، انگار از نگاه آن‌ها دیگر به اندازه کافی مرد نبودم و به خودشان اجازه می‌دادند هر طور که می‌خواهند، رفتار کنند. این مساله بسیار آزارم می‌داد که هویت مردانه‌ام بازیچه نادانی آن‌ها است.»

داستان شروین من را به یاد تجربه مشابه خودم در ایران انداخت؛. وقتی با لباس منتسب به زنانه دستگیر شده بودم، در صورتی که در اوراق قانونی‌ام یک مرد شناخته می‌شدم. صدای ماموران هنوز در سرم می‌پیچد که با خنده می‌گفتند بازرسی بدنی‌اش کنیم و من از ترس به خود می‌لرزیدم.

ترنس‌ها با وجودی که در ایران از نظر قانونی مجرم شناخته نمی‌شوند اما مشابه این رفتارها را در خانواده و اجتماع به دفعات تجربه می‌کنند زیرا از نظر جامعه، آن‌ها به اندازه کافی منطبق با معیارها و کلیشه‌های زنانه و مردانه نیستند و هویت‌شان به رسمیت شناخته نمی‌شود. افراد به خودشان اجازه می‌دهند که آن‌ها را قضاوت کنند و مورد تبعیض و خشونت قرار دهند، تنها به دلیل تفاوتی که با معیارهای اشتباه نهادینه شده در جامعه و افکار آن‌ها دارند؛ نگاه دوقطبی جنسی و جنسیتی که هر فردی به غیر از فرد همان‌جنسیتی دگرجنس‌گرا را به حاشیه می‌راند یا حتی محکوم به نابودی می‌داند

کارگران پیمان‌کاری «کمربند سبز اهواز» از عدم پرداخت مطالبات مزدی و بلاتکلیفی وضعیت شغلی خود خبر می‌دهند. 

بر اساس گزارشی که در خبرگزاری ایلنا منتشر شده است، جمعی از کارگران پیمان‌کاری کمربند سبز اهواز که از ابتدای تیرماه ۱۳۹۹ بی‌کار شده‌اند، از تداوم وضعیت شغلی بلاتکلیف خود خبر داده و می‌گویند علی‌رغم بازگشت به کار و عقد قرارداد یک‌ساله با کارفرما، هنوز فعالیت شغلی خود را آغاز نکرده‌اند.

یکی از این کارگران گفته است قرارداد شغلی همه کارگران بی‌کار شده بعد از گذشت پنج ماه بی‌کاری، از تاریخ هشتم آذر ماه به مدت یک‌سال تمدید شده است.

دلیل فسخ قراردادهای این کارگران، محدود شدن کار پیمان‌کار قبلی با شهرداری عنوان شده است.

مطالبات مزدی این کارگران شامل دوماه حقوق و چهار ماه حق بیمه است و آن‌ها امیدوارند فعالیت شغلی‌شان مجددا آغاز شود.

علت تعلل کارفرما برای به‌کارگیری این کارگران، تعدیل آن‌ها، کاهش هزینه‌های جاری شهرداری منطقه دو اهواز و تکمیل بخش‌هایی از پروژه کمربند سبز عنوان شده است.

روز گذشته علی اکبر امینی، روزنامه نگار توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد.

به گزارش کمپین دفاع از زندانیان سیاسی و مدنی، روز سه‌شنبه ۱۸ آذر ماه۹۹، علی امینی، مدیر اجرایی «نشر دیگر» برای اجرای حکم از سوی نیروهای امنیتی بازداشت و به زندان منتقل شد.

گزارش شده این بازداشت به دنبال محکومیت او در سال ۱۳۹۱ صورت گرفته است.

علی امینی و نازی اسکویی، مدیرمسئول نشر دیگر و همسر امینی، پس از لغو مجوز «نشر دیگر» در سال ۱۳۹۱، به اتهام “اقدام علیه امنیت کشور” و همکاری با “کانون غیر قانونی نویسندگان ایران” هر کدام به یک سال حبس محکوم شدند.

گفته می‌شود چندی پیش حساب‌های بانکی علی امینی و نازی اسکویی مسدود شدند.

اطلاعات رسیده به کمپین حکایت از آن دارد که آقای اسکویی در حال حاضر با ارائه‌ی دلایل پزشکی آزاد است اما باید تا ۲۲ آذرماه به پزشکی قانونی مراجعه و در صورت عدم تایید پزشکی قانونی خود را به دادگاه انقلاب معرفی کند.

پیشتر در سال ۱۳۸۸ مأموران امنیتی پس از یورش به دفتر نشر دیگر و منزل این زوج، فرزندشان یاشار امینی، مدیر فنی این نشریه را بازداشت و به اتهام «همکاری با کانون نویسندگان ایران» به یک سال زندان محکوم شده بود.

Keyvan Samimi Behbahani, the editor of Iran Farda publication, one of the detainees on International Labor Day, was arrested and transferred to Evin Prison to serve his sentence.

According to the Campaign for the Defense of Political and Civil Prisoners, Keyvan Samimi Behbahani, writer, journalist and member of the Council of National-Religious Activists, who was previously sentenced to 3 years in prison by the Revolutionary Court of Tehran, after appearing before the Execution Unit of the Evin Court, were arrested and transferred to Evin prison to serve his sentence on Monday, December 7^TH, 2020.

Earlier, on Friday, August 21^st, 2020, Branch 1 of the Public Prosecutor’s Office for the Execution of the Holy Martyr of Tehran summoned Keyvan Samimi to serve his three years in prison, but the execution of the sentence was postponed.

On Friday, August 21^st, 2020, Keyvan Samimi wrote on his Telegram channel referring to the repeated visits of his lawyer to the Judiciary and the Judgment Enforcement Office based in Evin: “He, with the documents and plans on the subject of heart and lung diseases, as well as submitting bill based on the right to use the law of impossibility of serving a sentence, applied for the law to eliminate the three-year prison sentence. “

Keyvan Samimi Behbahani, a 72-year-old journalist who has been detained seven times during his 53 years of life, has served a total of more than 10 years in prison.

Keyvan Samimi Behbahani, a political activist and journalist, was arrested along with a number of other participants in a rally in front of the parliament building in Tehran, and transferred to Ward 209 of Evin Prison on Wednesday, May 1^st, 2019.  He was temporarily released from Evin Prison on bail on Monday, June 17^th, 2019.

On Tuesday, April 14^th, 2020, the trial of “Keyvan Samimi Behbahani” was held in absentia and the sentence of five years in prison was announced to him through the Judiciary website.

This journalist and editor of Iran Farda magazine had previously announced on Monday, May 1^st, 2020: “In absentia verdict and for reasons: the formation of the illegal party for the freedom of the Iranian people [of course, 22 years ago! ], Editor-in-Chief of Iran Farda Group [Of course, the Ministry of Intelligence, Islamic Guidance, and the Judiciary have issued licenses for Iran Farda Monthly!], uploading content in line with the Great Satan in cyberspace, lecturing, specking, inciting audiences, supporting political prisoners, and participating in illegal Labor Day rallies, I was sentenced to five years in prison. “

The trial of “Keyvan Samimi Behbahani”, a journalist and editor of Iran Farda was held in Branch 26 of the Revolutionary Court of Tehran, in the presence of him and his lawyers on May 18^th, 2020. Earlier, without his and his lawyer presence, the court sentenced Keyvan Samimi Behbahani to 6 years in prison on charges of “propaganda against the regime” and “conspiracy against national security”.

On April 23^rd, 2020, the Secretary General of the International Federation of Journalists (IFJ), “Anthony Blanger” expressed surprise at the fact that participating in the Labor Day march was criminalized and the 5 years prison sentencing for “Keyvan Samimi Behbahani”, a veteran journalist. He condemned the sentencing and called on the Iranian government to stop attacking journalists. He added that the Iranian government should respect the journalist’s unions and trade union and to not violate their constitutional rights.

لطیف عبدی، زندانی سیاسی که در زندان پاوه دوران محکومیت خود را می‌گذراند از روز گذشته دست به اعتصاب غذا زد.

به گزارش کمپین دفاع از زندانیان سیاسی و مدنی، روز دوشنبه ۱۷ آذرماه ۱۳۹۹ لطیف عبدی زندانی سیاسی محبوس در زندان شهر پاوه در اعتراض به اجرای حکم زندان اش دست به اعتصاب غذا زده است.

این زندانی سیاسی پیشتر در مهرماه امسال در احضاریه‌ای که از سوی نوید صحرایی دادستان و رئیس شعبه اجرای احکام دادسرای عمومی و انقلاب شهرستان پاوه صادر شده بود، به شعبه اول این نهاد حکومتی جهت اجرای حکم زندان احضار شد.

این زندانی سیاسی پیشتر به مدت چهار ماه در بند ۳ امنیتی زندان دیزل‌آباد کرمانشاه نگهداری می‌شد، آقای عبدی به اتهام عضویت در یکی از احزاب مخالف حکومت ایران به تحمل ۲ سال زندان تعزیری محکوم شد.

لطیف عبدی فرزند نظیف متولد سال ۱۳۶۰ از شهروندان ساکن شهر پاوه در شرق کردستان است.

امروز چهارشنبه ۱۹ آذر ماه ۱۳۹۹، ماموران اداره اطلاعات ماهشهر در استان خوزستان، فاطمه تمیمی، فعال فرهنگی ساکن این شهر را بازداشت کردند. 

به گزارش حقوق بشر در ایران، در ساعات پایانی چهارشنبه ۱۹ آذر ماه ۱۳۹۹، فاطمه تمیمی – متولد: ۱۳۶۰ – متاهل و مادر ۲ کودک ۱۵ و ۱۱ ساله، فعال فرهنگی ساکن شهرستان ماهشهر از توابع استان خوزستان، توسط ماموران اداره اطلاعات این شهر بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شد. 

کریم دحیمی، فعال حقوق بشر ضمن اعلام این خبر به حقوق بشر در ایران گفت: “فاطمه تمیمی، فعال فرهنگی در زمینه ادبیات کودک و پژوهشگر فولکلور در استان خوزستان ساکن شهر جراحی در بندر ماهشهر توسط ماموران اداره اطلاعات بازداشت شده و ماموران در زمان بازداشت وی محل سکونت وی را مورد تفتیش قرار داده  برخی اقلام شخصی از قبیل چند جلد کتاب و گوشی تلفن همراه وی را ضبط کرده و به همراه خود بردند.”

از جمله آثار فاطمه تمیمی، فعال فرهنگی می توان به روستا به روستا مى رفت، افسانه ها، لالايى ها، ترانه ها، نبردها اشاره کرده که بصورت کتابهایی برای کودک و نوجوان منتشر شده است.