خلیل شاهی زندانی سیاسی با پایان دوره محکومیت خود از زندان اشنویه آزاد شد. این شهروند در تاریخ ۱ مهرماه ۹۷ جهت تحمل محکومیت ۳ سال حبس خود به زندان ارومیه و پس از مدتی به زندان اشنویه منتقل شد.

به نقل از مرکز دموکراسی و حقوق بشر کردستان، خلیل شاهی زندانی سیاسی با پایان دوره محکومیت خود از زندان اشنویه آزاد شد.

آقای شاهی پیشتر در تیرماه ٩۵ توسط نیروهای امنیتی بازداشت و پس از اتمام مراحل بازجویی، با تودیع قرار وثیقه آزاد شد.

خلیل شاهی در خصوص این پرونده در مردادماه ٩۶ توسط دادگاه انقلاب اشنویه از بابت اتهام همکاری با یکی از احزاب مخالف نظام به شش سال حبس تعزیری محکوم شد. این حکم در نهایت اوایل سال ۹۷ توسط دادگاه تجدید نظر استان آذربایجان غربی به ۳ سال حبس تعزیری تقلیل پیدا کرد.

این شهروند روز ۱ مهر ۹۷، جهت گذراندن دوران محکومیت خود راهی زندان ارومیه شد و پس از مدتی به زندان اشنویه انتقال یافت.

زرتشت احمدی راغب، فعال مدنی محبوس در زندان تهران بزرگ امروز جمعه ۱۸ مهر در پنجمین روز اعتصاب غذای خود بسر می‌برد. آقای احمدی راغب روز یکشنبه ۱۳ مهرماه در منزل خود در شهریار بازداشت و جهت تحمل ادامه دوران محکومیت خود به زندان تهران بزرگ منتقل شد. او پس از بازداشت در اعتراض به پرونده‌سازی‌های مکرر دست به اعتصاب غذا زد. آقای احمدی راغب که از خردادماه امسال دوران محکومیت خود را در زندان تهران بزرگ سپری می‌کرد، در تاریخ ۱۱ شهریورماه به مرخصی اعزام شد.

ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، امروز جمعه ۱۸ مهرماه ۱۳۹۹، زرتشت احمدی راغب، فعال مدنی محبوس در زندان تهران بزرگ در پنجمین روز اعتصاب غذای خود بسر می‌برد.

زرتشت احمدی راغب روز یکشنبه ۱۳ مهرماه در منزل خود در شهریار بازداشت و یک روز بعد، پس از حضور نزد قاضی اجرای احکام جهت تحمل ادامه دوران محکومیت خود به زندان تهران بزرگ منتقل شد. در جریان حضور آقای احمدی راغب در واحد اجرای احکام، قاضی به وی گفته است که او در مرخصی منجر به آزادی بوده ولی مرخصی‌اش به دلیل مصاحبه و ادامه فعالیت‌های مدنی‌اش لغو و باید به زندان برگردد.

آقای احمدی راغب نهایتا از روز دوشنبه ۱۴ مهرماه در زمان حضور نزد قاضی اجرای احکام اعلام اعتصاب غذا کرد و گفته است تا زمان آزادی خود به اعتصاب غذا ادامه خواهد داد.

بازداشت این فعال مدنی جهت تحمل ادامه حبس در شرایطی است که وی به دلیل آثار اعتصاب غذای بلند مدت اخیر خود با مشکلات جسمی گوناگونی مواجه شده است.

وی هم اکنون در تیپ ۲ زندان تهران بزرگ بسر می‌برد.

روز شنبه ۱۲ مهرماه امسال جلسه دادگاه رسیدگی به اتهامات زرتشت احمدی راغب در خصوص پرونده جدیدی که پیشتر با شکایت شهرداری فردوسیه و رسول شریفیان مبنی بر تبلیغ علیه نظام علیه وی گشوده شده، در شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی محمد مقیسه برگزار شد. گفته می‌شود در جریان این جلسه دادگاه آقای احمدی راغب از بابت اتهام تبلیغ علیه نظام به دلیل امضای نامه استعفای علی خامنه ای، رهبر جمهوری اسلامی مورد تفهیم اتهام قرار گرفت.

آقای احمدی راغب که از خردادماه امسال دوران محکومیت خود را در زندان تهران بزرگ سپری می‌کرد، در تاریخ ۱۱ شهریورماه امسال به مرخصی اعزام شد.

زرتشت احمدی راغب در تاریخ ۲۶ خرداد ۹۹ پس از حضور در شعبه ۴ واحد اجرای احکام دادسرای عمومی و انقلاب شهرستان شهریار بازداشت و جهت تحمل دوران محکومیت ۹ ماهه خود به زندان تهران بزرگ منتقل شد. این فعال مدتی پس از بازداشت در اعتراض به عدم رعایت روند قانونی در پرونده خود و پرونده‌سازی ‌های مکرر نهادهای امنیتی علیه خود اعتصاب غذا کرد و نهایتا پس از اعزام به مرخصی به اعتصاب خود پایان داد. هرانا پیشتر در گزارشی از کاهش وزن ۱۲ کیلوگرمی، خونریزی معده، افت فشار خون، از دست دادن تمرکز، اختلال خواب و کم سویی چشم وی خبر داد.

او پیش از این نیز به دلیل فعالیت‌های مدنی خود سابقه بازداشت و محکومیت دارد.

امروز جمعه ۱۸ مهر ماه ۱۳۹۹، با توجه به تائید مسئولان شیلات کماکان صید ماهی به روش ترال در خلیج فارس و دریای عمان انجام می شود و ادامه این روند علاوه بر مشکلات محیط زیستی بر درآمد و کسب و کار صیادان خرده پا تاثیر منفی گذاشته است. 

به گزارش حقوق بشر در ایران به نقل از ایلنا، امروز جمعه ۱۸ مهر ماه ۱۳۹۹، با توجه به مباحثی که در خصوص اجرا و عدم اجرای صید ماهی به روش ترال در خلیج فارس و دریای عمان توسط شهروندان و مسئولان صورت گرفته و مسئولان با سیاست انکار صید ماهی را به این ۲ روش مخفی می کردند اما اجرای این نوع صید ماهی در نهایت به تائید مسئولان شیلات هم رسید. با توجه به تائید کارشناسان در حقیقت صید ترال باید در فاصله ۱۲ مایلی از ساحل دریا انجام شود اما مشاهده شده که در سواحل جنوبی ایران با تراکتور ماهی های نزدیک ساحل هم به روش ترال و غیرقانونی صید می شوند. 

یوسف آراسته، مدیرعامل تعاونی صیادی نیلگون محمدآباد از توابع شهرستان جاسک ضمن تائید این خبر گفت: “صیادان غیرمجاز با استفاده از تور‌هایی در عمق ۳ تا ۲۰ متری در ساحل صید می‌کنند و حتی صید پره به صورت گسترده در دهانه رودخانه‌هایی که به دریا می‌ریزد، وجود دارد و انواع و اقسام ماهی‌ها ازجمله بچه‌ماهی‌ها با تور‌های ریز صید می‌شوند.”

مدیرعامل تعاونی صیادی نیلگون محمدآباد از توابع شهرستان جاسک در ادامه افزود: “صیادان سنتی نمی‌توانند جلوی این صید غیرمجاز که محیط زیست دریا و معیشت صیادان را به خطر انداخته، بگیرند و اگر هم اعتراضی کنند کار به درگیری می‌کشد. این وظیفه شیلات است که جلوی این صید را بگیرد، لنج‌ها و ادوات صیادان غیرمجاز را توقیف و آنها را دادگاهی کند. امکانات حراست شیلات بسیار کم است. شناور‌های کمی دارند و همین شناور‌ها هم در مواردی به دلیل نداشتن بنزین قادر به پیگیری مشکلات و گشت‌زنی نیستند.”

این فعالان صنفی صیادی تاکید کرد: “در مواردی که با صیادان غیرمجاز برخورد می‌شود، آنها خیلی راحت می‌توانند خودشان را نجات دهند و باز به سر کارشان برگردند. تور‌ها و برخی ادوات آنها و همچنین صیدشان توقیف می‌شود، اما آنها دوباره ادوات صید را می‌خرند و به کارشان ادامه می‌دهند، چون نوع صید آنها که در واقع جارو کردن کف دریا و ساحل است سود چشمگیری برای آنها دارد و ممکن است یک شب ۱۰۰ تا ۱۵۰ میلیون تومان پول در بیاورند.”

او با اشاره به رواج صید پره در سواحل و دهانه رودخانه‌ها افزود: “این صید خطرناک که در آن محل تولید مثل ماهیان تخریب می‌شود تاثیر زیادی روی ذخایر دریایی دارد. تور‌های بزرگی را به تراکتور می‌بندند و در ساحل به صید ماهی می‌پردازند. باید جلو این اتفاقات گرفته شود. اگر قرار است صید ترال صورت گیرد باید با ضوابط تعیین شده این اتفاق بیفتد، یعنی اینکه صید خارج از محدوده ۱۲ مایلی باشد و فانوس ماهیان شکار شوند.”

با تشدید مشکلات معیشتی در کشور افراد بیشتری به مشاغلی مانند صیادی رو آورده‌اند، اما دریا ظرفیتی برای صید دارد و اگر جلو صید بی‌رویه، به ویژه صید ترال و پره، گرفته نشود ممکن است ظرفیت‌ها، کامل از بین برود و معیشت صیادان به مشکل برخورد.

از همان بعدازظهر ۱۷ مهر ۱۳۹۹ که خبر درگذشت «محمدرضا شجریان»، خواننده محبوب ایرانی به گوش هوادارانش رسید، قدم‌ها به سمت «بیمارستان جم» تهران روان شدند. مردمی که سال‌ها با آوازهای شجریان، «ظلم ظالم» را طاقت آورده بودند، بی‌قرار و دل‌خسته، مقابل بیمارستان زمزمه می‌کردند ای «مرغ سحر»! ای کاش «نغمه آزادی» سر دهی. 
پاسخ آن‌ها اما قشون‌کشی نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی بود؛ از مقابل بیمارستان تا «بهشت‌زهرا» و حتی مقابل آرامگاه «ابوالقاسم فردوسی» که قرار است «آرام جان» یک ملت را در آغوش کشد.  
 *** 
«بگویید شعار نمی‌دهیم، فقط می‌خواهیم پیکر استاد را تشییع کنیم.» 
این جمله یکی از هوادارن محمدرضا شجریان مقابل بیمارستان جم تهران بود که خطاب به «همایون شجریان»، فرزند خسروی آواز ایران فریاد شد؛ درست پیش از آن‌که نیروهای امنیتی به مردم عزادار حمله‌ور شوند. 
اما باز هم موتورسواران بودند که باتون به دست، از عزاداران شجریان پذیرایی کردند. همان‌ها فردای آن روز، صبح ۱۸ مهر، با چماق در دستان خود در بهشت‌زهرا، صدها نفری را که پیش از روشنای صبح به بدرقه هنرمندشان رفته بودند، پس از انجام نماز بر پیکر او، تاراندند. 
همکاران آ‌ن‌ها هم تابوت استاد آواز ایران را دور از عشاقش بر دوش کشیدند و به «توس» بردند؛ شهری که آرامگاه «فردوسی» است و قرار است خسروی آواز ایران در خاک آن آرام گیرد.  
هنوز شب است؛ ۱۷ مهر که به نام پر کشیدن شجریان از قفس تن، در تاریخ ایران ماندگار شد. صدای هق‌هق مردمی که با وجود شرایط خاص کرونا جلوی بیمارستان جمع شده‌اند، در میان زمزمه آوازهای شجریان، به ویژه مرغ سحر که سمبل تظلم‌خواهی‌ است، بلند شده است. همایون شجریان از بیمارستان خارج می‌شود و خبر می‌دهد که پدرش جان شریفش را از دست داده است. صدای گریه‌ها بلندتر می‌شوند. مردم برای ادای احترام به او، خواستار تشییع پیکرش می‌شوند اما همایون می‌گوید نمی‌داند چه زمانی قرار است پدرش را بدرقه کنند. فقط می‌گوید فردا در بهشت‌زهرا نماز بر پیکر او خواهند خواند.  
 رسانه‌ها پر می‌شوند از خبر درگذشت محمدرضا شجریان. صداوسیمای جمهوری اسلامی تصویر و صدای این هنرمند محبوب را پس از سال‌ها پخش می‌کند و مردم خشمگین شعار می‌دهند: «ننگ ما ننگ ما، صداوسیمای ما». 
در همین زمان، نیروهای امنیتی موتورسوار و چماق‌ به دست وارد معرکه عزای شجریان می‌شوند و مردم بلندتر فریاد می‌زنند: «مرگ بر دیکتاتور».
همان جمله‌ای که محمدرضا شجریان در همراهی با مردم معترض به انتخابات پرحاشیه ۱۳۸۸ با بلند کردن انگشتانش به شکل پیروزی، با صدایی رسا بیان کرده بود. 
شعارها اما ادامه پیدا می‌کنند و می‌رسند به: «دیکتاتور بمیرد، شجر هرگز نمیرد».
آن‌ها سرود «از خون جوانان وطن لاله دمیده» را یک‌صدا می‌خوانند. در مقابل، باتون‌های نیروهای امنیتی بالا می‌روند و بر تن عزاداران محبوب‌ترین آوازخوان، هنرمند و موسیقی‌دان ایران پایین می‌آید. 
صدای نیروهای امنیتی را می‌توان در ویدیوهای شبکه‌های اجتماعی از مقابل بیمارستان جم شنید که بر سر مردم فریاد می‌زنند: «برو… برو…»  
 مردم می‌روند اما انگار فقط تن‌هایشان رفته و دل‌های‌شان پر از بغض و خشم، در همان بیمارستان نگران از فردای تشییع‌ جنازه، باقی ‌مانده‌اند‌ کنار شمع‌هایی که روشن کرده‌اند. نیمه‌شب شده است و صدای مرغ سحر از خانه‌های ایرانی‌ها به گوش می‌رسد؛ چه آن‌ها که در ایران به سوگ نشسته‌اند و چه آن‌ها که پراکنده در آن سوی مرزها، تمام شب به صدای مردی که از مردم و کنار آن‌ها بود، گوش فرا دادند.  
 صبح می‌شود. ۱۸ مهر است. هنوز آفتاب طلوع نکرده است که عزاداران محمدرضا شجریان آرام آرام به بهشت‌ زهرا می‌رسند؛ همان‌ جا که نیروهای امنیتی با قرق محل، منتظر ایستاده‌اند. 
نماز بر پیکر شجریان خوانده می‌شود. همایون به میان مردم می‌آید و خبر می‌دهد که ۱۹ مهر، روز دفن پدرش در توس است. او به میان مردمی که توانسته‌اند از قرق نیروهای امنیتی بگذرند، می‌آید و در محاصره نیروهای امنیتی تکرار می‌کند که خود شما «صاحب‌ عزا» هستید و آن‌چه پیش خواهد آمد، از اختیارش خارج است.  
نیروهای امنیتی و ضدشورش مقابل یک ملت صاحب‌عزا صف کشیده‌اند. آن‌ها عزاداران را محاصره می‌کنند و هشدار می‌دهند که باید محل را ترک کنند. میان مردم می‌دوند و آن‌ها را بار دیگر می‌تارانند. پیکر محمدرضا شجریان هم از قبرستان دور می‌شود. همان‌زمان، تصویری تاریخی به عنوان روزگار ایرانیان ثبت می‌شود؛ مردمی که عکس هنرمندشان را در دست دارند، کنار هم صف کشیده‌اند و مقابل‌شان نیروهای امنیتی به صف ایستاده‌اند. این تصویر به شهادت بسیاری از کاربران در شبکه‌های اجتماعی، گویای وضعیت امروز ایران است. انگار مردم در یک سمت تاریخ ایستاده‌اند و حکومت در مقابل آن‌ها.  
 قرار نیست مراسم تشییع ملی و همگانی برای محمدرضا شجریان برگزار شود. حالا شیوع ویروس کرونا بهانه‌ای برای ایجاد ممنوعیت است. حاکمان کشور می‌دانند اگر قرار بر تشییع آزادانه پیکر شجریان باشد، موجی از غم و خشم در خیابان‌ها به راه می‌افتد که آرام نخواهد گرفت.  
پیش‌بینی‌ها از قبل انجام شده‌اند. تارنمای «کلمه» صبح ۱۸ مهر خبری منتشر می‌کند مبنی بر دستور «شورای عالی امنیت ملی» به نهادهای عمومی مبنی بر جلوگیری از هرگونه اقدام برای بزرگ‌داشت محمدرضا شجریان. ریاست این شورا بر عهده «حسن روحانی»، رییس‌جمهوری ایران است که وقتی خبر درگذشت شجریان منتشر شد، در توییتر خود نوشت‌:‌ «یقیناً ملت قدرشناس ایران نام و یاد و آثار اين هنرمند محبوب را همواره در خاطره‌ها، زنده نگاه خواهد داشت.» 
این نوشته او با موجی از خشم و دشنام در توییتر همراه شد.  
 هنوز ۱۸ مهر است. در خراسان، قرار است شجریان کنار آرامگاه فردوسی و «مهدی اخوان ثالث» به خاک سپرده شود. همایون در راه رسیدن به آرامگاه می‌راند و می‌خواند: «ببار ای بارون، ببار/ با دلم گریه کن، خون ببار» و هم‌زمان، مردم مشهد جلوی آرامگاه جمع می‌شوند. 
پروازها به مشهد لغو شده‌اند. دقیقه‌ به دقیقه به جمعیت اضافه می‌شود و زمزمه‌ها اوج می‌گیرند. اما معاون هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مقابل دروازه بسته آرامگاه می‌ایستد و به مردم می‌گوید به خانه‌هایشان بروند. 
«امیر ضیائیان»، مدیر روابط عمومی میراث فرهنگی خراسان هم در توییتر اعلام می‌کند مراسم خاک‌سپاری استاد آواز ایران ۱۹ مهر ساعت هشت صبح خواهد بود.  
اگرچه عزای ملی اعلام نشده است اما انگار یک ملت به عزا نشسته‌اند و منتظر اعلام نیستند. حالا خاک هم برای در آغوش کشیدن شجریان بی‌تابی می‌کند. آوازهای استاد هنر ایران در شبکه‌های اجتماعی دست به دست می‌شوند و صدای تصنیف‌هایش در خانه هر ایرانی طنین‌ انداخته‌ است. آن‌ها که خارج از وطن به سر می‌برند، با حسرت، غم و خشم از پشت مانیتورها و تلویزیون به اشک نشسته‌اند و انگار تکه‌ای از ایران را بدرقه می‌کنند و آن‌هایی که در ایران هستند، در جو امنیتی عزاداری می‌کنند.  
حکومت جمهوری اسلامی تفنگ و چماق بلند می‌کند مقابل عزاداران همان‌کسی که برایشان خوانده بود: «تفنگت را زمین بگذار که من بی‌زارم از دیدار این خون‌بار ناهنجار.» عزاداران مثل هنرمند از دست رفته خود مقابل این تفنگ‌داران با سکوت و اشک‌هایشان انگار فریاد می‌زنند: «من دچار خفقانم، خفقان. من به تنگ آمده‌ام از همه چیز.» 
آن‌هاهم‌نوا می‌شوند با همایون که خواند: «برو آن‌جا که ترا منتظرند قاصدک! در دل من همه کورند و کرند، دست بردار از این در وطن خویش غریب.»  
درگذشت محمدرضا شجریان نه فقط رفتن محبوب‌ترین هنرمندی است که در بزنگاه‌های تاریخی در صف مردم مقابل سرکوب و خفقان ایستاد بلکه آن‌چه جمهوری اسلامی با او و این عزای ملی کرد، یادآور غربتی است که مردم آزادی‌خواه در وطن و دور از وطن به دوش می‌کشند.  
 

امروز جمعه ۱۸ مهر ماه ۱۳۹۹، میثم همت زاده، فعال ملی مدنی ساکن شهرستان بازرگان، پس از اتمام بازجوئی و تفهیم اتهام بطور موقت از بازداشت آزاد شدند. 

به گزارش حقوق بشر در ایران، ظهر چهارشنبه ۱۶ مهر ماه ۱۳۹۹، میثم همت زاده، فعال ملی مدنی بازداشت شده در جریان اعتراضات بازرگان از توابع شهرستان ماکو، پس از اتمام بازجوئی و تفهیم اتهام با تودیع وثیقه ای به مبلغ ۱ میلیارد ریال از بازداشت موقت آزاد شد. 

میثم همت زاده، در تاریخ ۶مهر ماه ۱۳۹۹، توسط ماموران امنیتی شهرستان بازرگان از توابع شهرستان ماکو بازداشت و به بازداشتگاه اداره اطلاعات ماکو منتقل شده بود. 

طی ۲۴ ساعت گذشته ۸۷ بیمار جدید در جنوب غرب استان خوزستان شناسایی شده است.

خبرگزاری ایلنا ضمن اعلام این خبر به نقل از رئیس دانشکده علوم پزشکی آبادان گفت: «این رقم رکورد ثبت موارد جدید کرونا در هفته‌های اخیر را شکست.از این تعداد موارد جدید ابتلا ، ۲۱ نفر مربوط به آبادان ، ۳۲ نفر مربوط به خرمشهر و ۱۷ نفر مربوط به شادگان است.»

دکتر سلمان زاده با تاکید بر وضعیت قرمز خوزستان گفت:«مردم  توجه داشته باشند تعداد ترخیص شده‌ها از بیمارستان بسیار کمتر از تعداد موارد جدید ابتلا است و این یعنی هشدار برای ساکنان منطقه.»

هم اکنون ۱۵۵ بیمار در بیمارستان طالقانی آبادان بستری هستند و وضعیت بیمارستان‌هایی که بیماران مبتلا به کووید ۱۹ را بستری می‌کنند مناسب نیست.

پیشتر دکتر «فرهاد ابول نژادیان» رئیس دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز رییس  از تکمیل ظرفیت تخت‌های مراقبت‌های ویژه سه بیمارستان «رازی»، «گلستان» و «سینا» در مرکز استان خبر داده بود.

به گفته این پزشک متخصص ۱۱ شهر اهواز، امیدیه، آغاجاری، بهبهان، آبادان، شوشتر، باغملک، خرمشهر، ایذه، رامهرمز و کارون در استان خوزستان را در وضعیت قرمز (خیلی پرخطر) توصیف کرد و گفت شهرهای مسجد سلیمان، شادگان، دزفول و رامشیر در وضعیت پرخطر قرار دارند.

استاندار تهران اعلام کرد محدودیت‌ها برای کنترل شیوع کرونا در این استان برای یک هفته دیگر تمدید شد؛ همزمان یک مقام وزارت بهداشت از تمام شدن داروهای بیمارستان‌ها خبر داد و همچنین اعلام شد که تخت‌های بیمارستان‌های خصوصی و نیروهای مسلح نیز به بیماران مبتلا به کرونا اختصاص خواهد یافت.

انوشیروان محسنی بندپی، استاندار تهران، روز جمعه اعلام کرد محدودیت‌ها تا روز چهارشنبه ۲۵ مهر تمدید شده است.

بر اساس اطلاعیه استانداری تهران، شهروندان باید در همه نقاط شهر از ماسک استفاده کنند و همچنین دانشگاه‌ها، مدارس، حوزه‌های علمیه، مساجد، سینما، تئاتر و مراکز مشابه، تالارهای پذیرایی و آرایشگاه‌ها تعطیل خواهند بود.

از سوی دیگر علیرضا زالی، رییس ستاد مقابله با کرونا در استان تهران، گفت که «منابع دارویی» بیمارستان‌ها تمام شده است.

زالی روز جمعه گفت: «با توجه به پایان یافتن منابع دارویی بیمارستان‌ها درخواست کردیم این منابع تأمین شود.»

به گفته او، «بسیاری از بیمارستان‌ها در طول درمان بیماران منابع دارویی و وسایل شخصی درمانی را از دست داده‌اند که از دولت می‌خواهیم کادر درمان بیمارستان‌ها تنها نمانند و هر چه سریع‌تر منابع مالی و درمانی به بیمارستان‌ها تزریق شود.»

رییس ستاد مقابله با کرونا در تهران همچنین گفت که این ستاد درباره ظرفیت بیمارستان‌ها بررسی کرده و نیروهای مسلح نیز برای اختصاص تخت‌های خود به بیماران مبتلا به کرونا اعلام آمادگی کرده‌اند.

از سوی دیگر آرش نجیمی، سخنگوی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اعلام کرد به دلیل افزایش مبتلایان به کرونا، بیمارستان‌‌های خصوصی و خیریه این استان از بیستم مهر این بیماران را پذیرش خواهند کرد.

به گفته او، در حال حاضر بیش از هزار و ۵۰۰ مبتلا به کرونا بستری و حدود ۲۶۰ بیمار در بخش مراقبت‌های ویژه بستری هستند که ۱۵۰ نفر با دستگاه تنفس می‌کنند.

در همین حال حسن عراقی‌زاده، رییس اداره بهداشت و درمان ستاد کل نیرو‌های مسلح، گفت که ۵۶ بیمارستان نیرو‌های مسلح تجهیز شده و آماده پذیرش بیماران مبتلا به کرونا «حتی در مناطق مرزی» هستند.

ایرج حریرچی، معاون وزیر بهداشت ایران، نیز خبر داد که به دلیل اوج گرفتن کرونا به روسای دانشگاه های علوم پزشکی اجازه داده شده که از ظرفیت بیمارستان‌های خصوصی و عمومی غیردولتی برای بیماران مبتلا به کرونا استفاده کنند.

به گفته حریرچی، پذیرش بیماران غیراورژانسی در بیمارستان‌ها ممنوع شد.

از سوی دیگر «دانشگاه شهید بهشتی» نیز پذیرش دانشجویان جدید در خوابگاه ها را ممنوع کرد.

این دانشگاه از ساکنان فعلی خوابگاه نیز خواسته است در صورتی که حضورشان ضرورت ندارد داوطلبانه خوابگاه را ترک کنند.

امروز جمعه ۱۸ مهر ماه ۱۳۹۹، شعبه ۳ دادگاه عمومی بخش خسروشاه در تبریز، به ریاست قاضی میلاد تقی زاده با صدور دادنامه ای محمدابراهیم جودت نوجه ده را به حبس تعزیری و شلاق محکوم کرد. 

به گزارش حقوق بشر در ایران، روز سه شنبه ۱ مهر ماه ۱۳۹۹، محمد ابراهیم جودت نوجه ده، شهروند ساکن تبریز، توسط شعبه ۳ دادگاه عمومی بخش خسروشاه  تبریز، با اتهامات فعالیت تبلیغی علیه نظام و اجتماع و اغتشاش در انظار عمومی به تحمل ۶ ماه حبس تعزیری، ۷۴ ضربه شلاق و پرداخت ۴ میلیون و ۳۰۰ هزار تومان جریمه نقدی محکوم شد. 

براساس دادنامه صادره توسط شعبه ۳ دادگاه عمومی بخش خسروشاه: “محمدابراهیم جودت نوجه ده، به اتهام تبلیغ علیه نظام، به تحمل ۶ ماه حبس تعزیری و ۴ میلیون و ۳۰۰ هزار تومان جریمه نقدی و همچنین به اتهام اجتماع و اغتشاش در انظار عمومی هم نیز به تحمل ۶۳ ضربه شلاق محکوم شد.”

نکته تعجب برانگیز، در دادنامه صادره قطعی بودن حکم صادره توسط دادگاه بدوی است که امکان تجدید نظرخواهی را برای محمدابراهیم جودت نوجه ده، سلب کرده است. 

محمدابراهیم جودت نوجه ده، در تاریخ ۱۴ شهریور ماه ۱۳۹۹، در جریان برگزاری مراسم استقبال از تیم فوتبال تراکتورسازی تبریز در فرودگاه این شهر توسط ماموران امنیتی بازداشت و پس از انتقال به بازداشتگاه نیروهای امنیتی و طی مراحل بازجوئی و تفهیم اتهام با تودیع وثیقه ای به مبلغ ۳۶۰ میلیون تومان بطور موقت و تا اتمام مراحل دادرسی آزاد شد. 

بین ۱۶ تا ۲۵ درصد جمعیت ایران ترک زبان هستند که اغلب آنان در استان‌های آذربایجان شرقی و غربی، اردبیل و زنجان سکونت دارند. برخی از این شهروندان برخورد حاکمیت با شهروندان ترک‌زبان را توام با تبعیض می‌دانند و منع تدریس زبان‌های غیر فارسی در مدارس را یکی از برجسته‌ترین موارد تبعیض می دانند که همواره با اعتراض بخشی از فعالان مدنی این مناطق روبرو بوده است.

«حکیمه احمدی»، کنشگر مدنی ترک با دریافت حکم قطعی از سوی دادگاه کیفری تبریز ممنوع الخروج شد.

به گزارش کمپین دفاع از زندانیان سیاسی و مدنی، حکیمه احمدی، کنشگر مدنی ترک طی دادنامه ای که روز چهارشنبه ۱۶ مهرماه ۹۹ به دست او رسیده، از سوی «شعبه ۱۱۲ دادگاه کیفری دو شهر تبریز با حکم قطعی ممنوع الخروجی از کشور مواجه شده است.

دادگاه کیفری ۲ تبریز؛ پیش‌تر در تاریخ ۳۰ شهریور ۹۹؛ برای این فعال مدنی ترک قرار نظارت قضایی (عدم خروج از کشور) صادر کرده بود که خانم احمدی به این قرار «اعتراض» کرده و خواستار تجدید نظر خواهی دادگاه شده بود اما ۱۷ روز بعد از اعتراض و بر پایه دادنامه؛ روز چهارشنبه ۱۶ مهرماه ۹۹؛ ضمن رد اعتراض تجدید نظر خواه «قرار نظارت قضائی صادره عینا تایید و رای صادره قطعی» اعلام شد.

خانم حکیمه احمدی، طی هفته های گذشته نیز به صورت تلفنی؛ توسط ماموران اطلاعاتی حکومت ایران تهدید شده بود. علاوه بر آن هنوز آثار ضرب و شتم و جرح وی در ۲۶ تیرماه ۹۹ سال جاری بر روی بدنش باقی است.

خانم احمدی روز ۲۶ تیر ۹۹ به همراه دهها فعال آزربایجانی دیگر؛ در مقابل کنسولگری آزربایجان شمالی در تبریز، توسط ماموران اطلاعات سپاه پاسداران با ضرب و شتم و جرح بازداشت شده بود.
وی بعد از ۲۱ روز بازداشت و شکنجه سرانجام، ۱۶ مرداد ۹۹ با قرار وثیقه سنگین صد میلیون تومانی، موقتا تا پایان مراحل دادرسی از زندان مرکزی تبریز آزاد شد.
اتهام این فعال آزربایجانی در آخرین دادرسی «اخلال در نظم و آسایش عمومی!» عنوان شده است.

حکیمه احمدی اهل مرند است و پیشتر در ۲۶ مهر ۹۷، نیز بازداشت و در دادگاه انقلاب مراغه به اتهام «اقدام علیه امنیت ملی و فعالیت تبلیغی علیه نظام» به ۲ سال زندان محکوم شده بود.

نگهداری سهیل عربی، زندانی عقیدتی در یکی از سلول‌های انفرادی زندان رجایی شهر کرج معروف به سوئیت توسط دادیار ناظر بر زندانیان سیاسی برای مدت نامحدودی تمدید شده است. آقای عربی در تاریخ ۲۸ شهریور امسال به صورت تنبیهی از زندان تهران بزرگ به زندان رجایی شهر کرج تبعید شد. گفته می‌شود که این انتقال به دستور امین وزیری، دادیار ناظر بر زندانیان سیاسی صورت گرفته است. آقای عربی در حالی سومین هفته حضور در سلول انفرادی را پشت سر می گذارد که از داشتن حداقل امکانات مانند لباس کافی محروم مانده است.

ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، سهیل عربی، زندانی عقیدتی از ۲۲ روز پیش تاکنون در یکی از سلول‌های انفرادی زندان رجایی شهر کرج معروف به سوئیت نگهداری می‌شود.

آقای عربی در تاریخ ۲۸ شهریور به صورت تنبیهی از زندان تهران بزرگ به زندان رجایی شهر کرج تبعید شد. گفته می‌شود این انتقال به دستور امین وزیری، دادیار ناظر بر زندانیان سیاسی صورت گرفته است و اکنون دستور نگهداری سهیل عربی در سلول انفرادی برای مدت نامحدودی توسط همین مسئول تمدید شده است.

از این سلول‌های انفرادی به عنوان محل نگهداری زندانیان محکوم به اعدام پیش از اجرای حکم و محل نگهداری زندانیان دارای تخلف انضباطی در زندان مورد استفاده قرار می‌گیرد.

یک منبع مطلع از شرایط سهیل عربی در این خصوص گفت: «در ابتدا اعلام کردند که نگهداری آقای عربی در سلول انفرادی به مدت ۲ هفته خواهد بود که پس از پایان این مدت، این دستور یک هفته دیگر هم تمدید شد. اما دو روز پیش اعلام کردند که نگهداری در سلول انفرادی تا اطلاع ثانوی تمدید شده است. به نظر می‌رسد که امین وزیری قصد انتقام گیری دارد و از شرایط ویژه بیماری کرونا سواستفاده می‌کند. آقای عربی با یک دست شلوار و تی شرت به زندان رجایی شهر منتقل شده است و در زمان انتقال حتی اجازه ندادند وسایلش را از زندان تهران بزرگ با خودش ببرد. هوای کرج اکنون سرد شده و سهیل کوچکترین امکاناتی در سلول انفرادی ندارد. شرایط سلول‌های انفرادی سوئیت حتی از بند امن هم بدتر است و سلامت سهیل عربی در خطر قرار دارد».

پیشتر سازمان گزارشگران بدون مرز ضمن واکنش نسبت به انتقال تنبیهی سهیل عربی به زندان رجایی شهر کرج پس از افشاگری در خصوص وضعیت نامناسب بهداشتی زندان تهران بزرگ نوشته است: “چند روز پس از این پخش این اظهارات، سهیل عربی به دفتر رییس زندان احضار و تهدید شد: «به جایی بدتر از اینجا منتقل می‌شوی.»”. این سازمان در ادامه، آزارگری قضایی علیه سهیل عربی، برنده جایزه شهروند خبرنگاری خود را محکوم کرد.

صبح روز جمعه ۲۸ شهریورماه در گزارشی از انتقال آقای عربی به بهانه اعزام به بهداری به مکان نامعلومی خبرداد. بر اساس این گزارش، به نقل از یک منبع مطلع: «روز پنج‌شنبه ۲۷ شهریور سهیل عربی به دفتر رئیس زندان، علی چهارمحالی فراخوانده شد و در آنجا به همراه چند تن دیگر به بازجویی از او پرداختند و وی را به انتقال به مکانی دیگر، نگهداری طولانی مدت در سلول انفرادی و پرونده‌سازی جدید تهدید کردند.»

سهیل عربی از تاریخ ۱۶ آبان ماه ۱۳۹۲ در بازداشت و زندان به سر می‌برد و تمام این مدت از مرخصی نیز محروم بوده است. وی در تاریخ ۱ بهمن‌ماه ۱۳۹۸، از زندان اوین به زندان تهران بزرگ منتقل شد.

وی همزمان با اینکه پس از تغییرات بسیار در روند دادرسی و احکام صادره در حال تحمل دوران محکومیت ۷ سال و شش ماهه خود در زندان تهران بزرگ بود، از بابت دو پرونده‌ی جدید که در زندان علیه وی مفتوح شده بود، توسط دادگاه انقلاب تهران به حبس تبعید و جزای نقدی محکوم شد. آقای عربی در پرونده نخست از بابت اتهامات “توهین به مقدسات دینی، فعالیت تبلیغی علیه نظام و توهین به رهبری” به ۵ سال حبس و از بابت پرونده دیگرش به اتهام “نشر اکاذیب به قصد تشویق اذهان عمومی و تبلیغ علیه نظام” به ۲ سال حبس، دو سال تبعید به برازجان و ۴ میلیون تومان جزای نقدی و به اتهام “تخریب اموال دولتی” به ۱ سال و ۸ ماه حبس تعزیری محکوم شده است. تاریخ آزادی آقای عربی خردادماه ۱۴۰۴ عنوان شده است.