مدیر امور اداری شرکت نیشکر هفت‌تپه، از طریق صفحه شخصی‌اش در اینستاگرام، از اخراج ابراهیم عباسی منجزی نماینده کارگران این شرکت خبر داد.

به نقل از کمپین دفاع از هفت تپه و اعتراضات کارگری، مدیر امور اداری شرکت نیشکر هفت تپه، از طریق صفحه شخصی‌اش در اینستاگرام، از اخراج نماینده کارگران این شرکت خبر داد.

بر اساس این گزارش، این مقام مسئول در پیام خود با اشاره به بند ماده ۲۱ قانون کار، اقدام به برکناری ابراهیم عباسی منجزی، نماینده کارگران شرکت هفت تپه کرده است.

بنابر این گزارش، این فعال کارگری در سالهای اخیر تلاش‌های زیادی در جهت آزادی کارگران در بند شرکت هفت‌تپه انجام داده و پیشتر نیز به دلیل فعالیت در زمینه دفاع از منافع کارگری، توسط نهادهای امنیتی بازداشت شده بود.

کشت و صنعت هفت تپه، قدیمی ترین کارخانه تولید شکر از نیشکر در کشور است که نیم قرن از تاسیس آن می‌گذرد و طبق اصل ۴۴ قانون اساسی اواخر سال ۱۳۹۴ از سوی سازمان خصوصی سازی از چرخه دولتی خارج و به بخش خصوصی واگذار شد.

حدود چهار هزار نفر به صورت رسمی، قراردادی و پیمانکاری در بخش های مختلف این شرکت بزرگ تولید شکر مشغول کار هستند.

شرکت کشت و صنعت نیشکر هفت تپه در ۱۵ کیلومتری شهر شوش در شمال خوزستان واقع است.

روز شنبه ۹ اسفندماه، کیوان نژادرسول شهروند اهل پیرانشهر جهت تحمل دوران محکومیت خود، راهی زندان نقده شد. آقای نژادرسول پیشتر توسط دادگاه کیفری پیرانشهر به ۴ سال حبس تعزیری محکوم شد که این حکم اوایل مردادماه، در دادگاه تجدیدنظر به ۲ سال و شش ماه حبس کاهش یافت.

به نقل از کردپا، کیوان نژادرسول، شهروند اهل پیرانشهر جهت اجرای حکم ۲ سال و شش ماه حبس، به زندان نقده منتقل شد.

کیوان نژادرسول در تاریخ ۱۹ آذرماه ۹۷، توسط نیروهای امنیتی بازداشت و توسط شعبە‌ی ١٠٢ دادگاه کیفری پیرانشهر، از بابت اتهام همکاری با یکی از احزاب مخالف نظام، به ۴ سال حبس تعزیری محکوم و مدتی بعد با تودیع قرار وثیقه آزاد شده بود.

مریم اکبری منفرد، عالیه مطلب زاده، راحله اصل احمدی، حدیث صبوری، زینب همرنگ، شیوا اسمعیلی، پریسا رفیعی و آتنا دائمی هشت تن از زندانیان سیاسی بند زنان زندان اوین طی نامه‌ای سرگشاده ضمن اعلام همدردی و همبستگی با خانواده و نزدیکان بهنام محجوبی، نسبت به نقض حقوق زندانیان اعتراض کردند. این افراد در این نامه با اشاره به سلب حقوق ابتدایی زندانیان از جمله مرخصی، آزادی مشروط، تخفیف مجازات‌ها، عدم رسیدگی پزشکی و همچنین پرونده سازی‌های مکرر و بازداشت فراگیر فعالان علیرغم توصیه پروتکل های بهداشتی، واکنش نشان دادند. بهنام محجوبی، درویش گنابادی زندانی در تاریخ ۲۵ بهمن‌ماه امسال به دنبال مسمومیت دارویی از زندان اوین به بیمارستان منتقل و نهایتا روز یکشنبه ۳ اسفندماه در بیمارستان لقمان تهران جان سپرد.

ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، هشت تن از زندانیان سیاسی بند زنان زندان اوین طی نامه‌ای سرگشاده ضمن اعلام همدردی و همبستگی با خانواده و نزدیکان بهنام محجوبی، نسبت به نقض حقوق زندانیان اعتراض کردند.

این افراد در این نامه با اشاره به سلب حقوق ابتدایی زندانیان از جمله مرخصی، آزادی مشروط، تخفیف مجازات‌ها، عدم رسیدگی پزشکی و همچنین پرونده سازی‌های مکرر و بازداشت فراگیر فعالان علیرغم توصیه پروتکل های بهداشتی، واکنش نشان دادند.

در بخشی از این نامه در خصوص عدم رسیدگی پزشکی به زندانیان به عنوان ابزار فشار بر آنان آمده است: «و در آخر بی توجهی به وضعیت بیماران و روند درمانشان، اهمال و تاخیر در اعزام به مراکز درمانی (بهداری و بیمارستان) و دریافت هزینه های درمانی گزاف از آنان، استفاده از علم روانپزشکی به مثابه ابزار بازجویی و کنترل افراد با روش‌هایی چون انتقال اجباری به بیمارستان رازی (امین آباد) حتی جهت تحقیر شخص و تقلیل مسائل وی به معضلات روحی – روانی ، تجویز داروهای خواب آور بدون نام مشخص و بسته بندی استاندارد به تعداد زیاد و با اجبارِ افراد به بلعیدن یکجا و همزمان چندین قرص در حضور زندانبان ها، همه همه در تکمیل یکدیگر زمینه ها را برای بروز فجایعی دیگر در آینده ای نه چندان دور مهیا می سازد.»

متن کامل این نامه که جهت انتشار در اختیار قرار گرفته است، عینا در ادامه می‌آید:

«سال ۹۹ با وقوع فاجعه ای دیگر به پایان خود نزدیک میشود.

درگذشت بهنام محجوبی، درویش گنابادی محبوس در زندان اوین که یکی از صدها زندانی سیاسی، عقیدتی زندان‌های ایران است، این خبر تلخ اگر چه داغ درد و رد خشمی است ابدی بر پیکر زخم آگین جامعه‌ای آرمان خواه و آزادی طلب، زنجیره‌ای از اعمال سرکوب‌های سیستماتیک علیه فعالان سیاسی، صنفی، مدنی و هزاران زندانی بی نام و نشان یا به اصطلاح عمومی زندان‌های ایران را پشت سر دارد. فشارهایی که نه تنها سلب حقوق اولیه و ضروری، بلکه مرگ، فقدان و خاموشی انسانی را در پی داشته است که از آن جمله میتوان به کاووس سید امامی، علیرضا شیر محمد علی، ستار بهشتی، محسن دگمه چی، محمد راجی، شاهرخ زمانی، سینا قنبری و…. اشاره کرد.

این در حالیست که در قریب به اتفاق این موارد، نظیر مورد اخیر پیش از وقوع هر اتفاق ناگواری از سوی زندانیان و خانواده های آنان به اشکال گوناگونِ تحمیلِ فشارهایِ عامدانه که نیتی جز حذف افراد و افکار ندارند، مجدانه اشاره گردیده است هر چند تنها پاسخ، تداوم مانع تراشی‌ها و نادیده انگاری‌ها بوده است.

ما اعضای بند زنان زندان اوین، ضمن اعلام همدردی و همبستگی با خانواده و عزیزان بهنام محجوبی و تمامی آنانی که جان خود را در راه آرمان جهانی نکوتر فدا کردند، به عنوان ناظران عینی فشارهای هدفمند دستگاه های قضایی و امنیتی شهادت می‌دهیم که علیرغم تبلیغات دروغین و هر روزه ی حاکمیت با شعار “احقاق حقوق زندانیان” این حقوق اولیه ی انسانی ست که به سهولت پایمال میشود.

از این جمله میتوان موارد زیر را برشمرد:

تبعید ۱۳ تن از زندانیان این بند- مسئله ای که پیش تر بر دیگر زندانیان از جمله درویشان گنابادی نیز اعمال شده بود- با دلایل کذایی و فریبکاری هایی نظیر فراخواندن به اعزام های دروغین، تنها با هدف پراکنده سازی زندانیان سیاسی، ایجاد نا امنی و امید واهیِ شکستن حلقه های مقاومت در میان آنان. افزایش چشمگیر جمعیت زندان‌ها علیرغم توصیه‌ی پروتکل های بهداشتی از طریق سرکوب همه جانبه و بازداشت فراگیر فعالان که غالبا امکان تودیع مبالغ هنگفت قرارهای وثیقه را ندارند، به انضمام اجرای طرح “تعیین تکلیف پرونده‌های قضایی” که بسیاری از محکومان سالیان گذشته را روانه زندان‌ها کرده است.

دخالت‌های غیرقانونی ضابطین و تشدید حساسیت‌های بی اساس امنیتی در راستای سلب حقوق ابتدایی محکومان نظیر مرخصی، آزادی مشروط و تخفیف مجازات‌ها، همچنین پرونده سازی‌های مکرر، تهدیدهای بی رویه و دخالت‌های فراقانونی بی حد و مرز که حتی سعی در کنترل مسائل داخلی بند و مخدوش سازی روابط انسانی میان زندانیان دارند.

و در آخر بی توجهی به وضعیت بیماران و روند درمانشان، اهمال و تاخیر در اعزام به مراکز درمانی (بهداری و بیمارستان) و دریافت هزینه های درمانی گزاف از آنان، استفاده از علم روانپزشکی به مثابه ابزار بازجویی و کنترل افراد با روش هایی چون انتقال اجباری به بیمارستان رازی (امین آباد) حتی جهت تحقیر شخص و تقلیل مسائل وی به معضلات روحی – روانی ، تجویز داروهای خواب آور بدون نام مشخص و بسته بندی استاندارد به تعداد زیاد و با اجبارِ افراد به بلعیدن یکجا و همزمان چندین قرص در حضور زندانبان ها، همه همه در تکمیل یکدیگر زمینه ها را برای بروز فجایعی دیگر در آینده ای نه چندان دور مهیا می سازد.

ما امضاکنندگان این نامه ضمن تاکید مجدد بر اهمیت پافشاری بر احقاق حقوق مفقوده‌ی زندانیان، فشارها و تهدیدهای روزافزون دستگاه قضا و ضابطین امنیتی در جهت سانسور وضعیت بازداشتگاه ها و زندان ها و سرکوب هر گونه دادخواهی از خون جان باختگان را عبث و بیهوده دانسته و با امید و ممارست در راه نیل به آینده ای روشن، این جنایات را محکوم میکنیم.

مریم اکبری منفرد، عالیه مطلب زاده، راحله اصل احمدی (مادر صبا کرد افشاری)، حدیث صبوری، زینب همرنگ، شیوا اسمعیلی، پریسا رفیعی و آتنا دائمی/ اسفندماه ۹۹/ بند زنان زندان اوین.»

روز شنبه ۹ اسفندماه، شفیع فقی ‌زاده زندانی سیاسی اهل اشنویه، به صورت مشروط از زندان این شهر آزاد شد. آقای فقی‌زاده دی‌ماه ٩٨، جهت تحمل دوران محکومیت ۴ ساله خود به زندان اشنویه منتقل شده بود.

به نقل از کردپا، روز شنبه ۹ اسفند ۱۳۹۹، شفیع فقی‌زاده زندانی سیاسی اهل اشنویه، به صورت مشروط از زندان این شهر آزاد شد.

 آزادی آقای فقی ‌زاده به صورت مشروط صورت گرفته است.

بر اساس این گزارش، آقای فقی زاده در بهمن‌ماه سال ٩۶، به اتهام همکاری با یکی از احزاب اپوزیسیون توسط نیروهای امنیتی بازداشت و پس از اتمام دوران بازجویی با قرار وثیقه به صورت موقت آزاد شد.

پس از آن شفیع فقی زاده در پاییز سال ٩٨، از بابت اتهام مذکور در دادسرای عمومی و انقلاب اشنویه محاکمه و  به پنج سال حبس تعزیری و پنج سال حبس تعلیقی محکوم شد. این حکم در دادگاه تجدیدنظر ارومیه به چهار سال حبس تعزیری و پنج سال حبس تعلیقی تغییر پیدا کرد.

آقای فقی زاده نهایتا در تاریخ سوم دیماه ٩٨، با صدور حکم جلب دادگاه بازداشت و جهت اجرای حکم به زندان اشنویه منتقل شد.

روز شنبه ۹ اسفندماه، شفیع فقی ‌زاده زندانی سیاسی اهل اشنویه، به صورت مشروط از زندان این شهر آزاد شد. آقای فقی‌زاده دی‌ماه ٩٨، جهت تحمل دوران محکومیت ۴ ساله خود به زندان اشنویه منتقل شده بود.

به نقل از کردپا، روز شنبه ۹ اسفند ۱۳۹۹، شفیع فقی‌زاده زندانی سیاسی اهل اشنویه، به صورت مشروط از زندان این شهر آزاد شد.

 آزادی آقای فقی ‌زاده به صورت مشروط صورت گرفته است.

بر اساس این گزارش، آقای فقی زاده در بهمن‌ماه سال ٩۶، به اتهام همکاری با یکی از احزاب اپوزیسیون توسط نیروهای امنیتی بازداشت و پس از اتمام دوران بازجویی با قرار وثیقه به صورت موقت آزاد شد.

پس از آن شفیع فقی زاده در پاییز سال ٩٨، از بابت اتهام مذکور در دادسرای عمومی و انقلاب اشنویه محاکمه و  به پنج سال حبس تعزیری و پنج سال حبس تعلیقی محکوم شد. این حکم در دادگاه تجدیدنظر ارومیه به چهار سال حبس تعزیری و پنج سال حبس تعلیقی تغییر پیدا کرد.

آقای فقی زاده نهایتا در تاریخ سوم دیماه ٩٨، با صدور حکم جلب دادگاه بازداشت و جهت اجرای حکم به زندان اشنویه منتقل شد.

اتحادیه کارگران آزاد ایران از محکومیت «پروین محمدی»، فعال کارگری، نائب رئیس هیات مدیره اتحادیه آزاد کارگران ایران و عضو هیات موسس شورای کارگری بازنشستگان تامین اجتماعی،به یک‌سال زندان  به دلیل سخنرانی در تجمع  بازنشستگان خبر داد

بنابر این گزارش خانم محمدی به دلیل پرونده‌ای که سال ۱۳۹۶ برای او تشکیل شده است  به صورت غیابی به یک سال حبس تعزیری محکوم شده و همزمان حکم جلب و ممنوع‌الخروجی او نیز صادر شده است.

این حکم درحالی صادر شده که طی روزهای گذشته تجمعات سراسری بازنشستگان در اصناف و مشاغل محتلف به‌دلیل عدم رسیدگی به مطالبات آن‌ها در شهرهای مختلف ایران برگزار شده است.

بنابر  گزارش اتحادیه آزاد کارگران این حکم یکساله برای پروین محمدی به اتهام « تبلیغ علیه نظام از طریق ایراد سخنرانی در جمع کارگران بازنشسته حول مطالبات بازنشستگان» و «مصاحبه درباره آتش‌سوزی ساختمان پلاسکو» صادر شده است.

پروین محمدی پیش از این نیز به دلیل پیگیری مطالبات صنفی و مدنی کارگران سابقه  بازداشت و زندان دارد. 

 ۶ اردیبهشت‌ ۱۳۹۸، این فعال کارگری به همراه تعدادی از همکاران خود در پارک جهان‌نمای کرج بازداشت و به یک سال حبس تعزیری محکوم و از آذرماه ۱۳۹۸ تا اردیبهشت‌ماه ۱۳۹۹ را در زندان سپری کرد.

اتحادیه کارگران آزاد ایران ضمن محکوم کردن این حکم اقدام دستگاه قضایی در صدور حکم، جلب پروین محمدی و ممنوع‌الخروجی او را نتیجه برخورد و «بی قانونی مفرط نهادهای امنیتی» نسبت به کارگران و فعالان کارگری دانسته و در گزارش خود نوشته است  که این احکام در حالی بنابر موارد مطروحه در پرونده سال ۱۳۹۶ خانم محمدی صادر شده است که او از سال ۹۶ تاکنون دو بار در سال‌های ۱۳۹۸ و ۱۳۹۸  دستگیر و زندانی شده اما از وجود چنین پرونده‌ای بی‌خبر بوده است.

اتحادیه آزاد کارگران خواهان لغو فوری این حکم شده و تاکید کرده است که «نهادهای امنیتی هر زمان بخواهند فعالان کارگری را دستگیر و زندانی کنند بدون هیچ دلیل و سندی و ظرف چند روز پرونده‌ای قضایی را شکل می‌دهند و برای توجیه، تاریخ چند ساله‌ای را نیز بر آن می‌زنند.»

صبح
 

«

امضاکنندگان

صبح
 

«

امضاکنندگان

چهار نفر از زندانیان عرب محکوم به اعدام در زندان سپیدار اهواز اعدام شده‌اند.

هویت این چهار زندانی عرب «جاسم حیدری»، «علی خسرجی»، «حسین سیلاوی» و «ناصر مرمضی (خفاجیان)» اعلام شده است.

این منبع مطلع می‌گوید ظهر روز یکشنبه ۱۰ اسفند ۱۳۹۹ خانواده‌های چهار زندانی عرب محکوم به اعدام به زندان سپیدار فراخوانده شده و برای آخرین بار با فرزندان خود دیدار کردند.

 این زندانیان به خانواده‌های خود گفته‌اند که طی ماه‌های گذشته در سلول‌های انفرادی حبس بوده و به علت عدم توجه به درخواست‌هایشان در اعتصاب غذا به سر برده و  بیمار شده‌اند اما ماموران زندان و مقامات قضایی به آن‌ها توجهی نکرده‌اند: «می‌خواستند ما بمیریم. الان هم می‌خواهند اعدام‌مان کنند.»

بنابه گفته این منبع مطلع پس از انجام این ملاقات مسئولان زندان سپیدار به خانواده‌های زندانیان گفته‌اند ساعاتی بعد مجددا می‌توانند فرزندانشان را ببینید اما آنچه آن‌ها چند ساعت بعد دیده‌اند پیکرهای بی‌جان فرزندانشان بوده است. پیکرهایی که همچنان به خانواده‌های تحویل داده نشده است.

جاسم حیدری از فعالان عرب اهل سنت و  یکی از زندانیان اعدام شده در زندان سپیدار از آذر۱۳۹۶به اتهام «همکاری با گروه‌های مخالف نظام و بغی» توسط اداره اطلاعات اهواز بازداشت و توسط شعبه۳ دادگاه انقلاب اهواز به اعدام محکوم شد.

او یکی از زندانیانی است که خانواده‌اش در دوران بازداشت بارها تحت فشار قرار گرفتند تا  به اعتراف اجباری علیه خود رضایت بدهد.

«مرضیه حیدرى»، مادر ۴۸ ساله جاسم حیدری به همین منظور مدتی در بازداشت نیروهای امنیتی اهواز بود. 

قاضی دادگاه انقلاب در آخرین جلسه رسیدگی به پرونده این زندانی عرب گفته بود: «دادگاه انقلاب و اداره اطلاعات تصمیم گرفته‌اند که براى شما حکم اعدام صادر شود و ما به زودی این حکم را به شما اطلاع خواهیم داد.»

جاسم حیدرى یکی از زندانیانی است که در اعتراضات اخیر زندان مرکزى اهواز برای مدتی طولانی همراه با چند تن دیگر از فعالان زندانی به مکانی نامعلوم منتقل شده بود.

اطلس زندان‌های ایران  روز ۵ بهمن ۱۳۹۹ گزارش داد که ۵ تن از زندانیان عرب محکوم به اعدام در زندان شیبان،  دست به اعتصاب غذا زده و لب‌های خود را دوخته‌اند.

بنابراین گزارش «علی مطیری»، «حسین سیلاوی»، «علی خسرجی» و «علی مجدم» و «جاسم حیدری» با به هم دوختن لب‌هایشان در اعتراض به شرایط نابسامان و نداشتن دادرسی عادلانه دست به اعتصاب غذا زده‌اند.

این چهار زندانی سیاسی محبوس در زندان شیبان از تاریخ ۳۰ شهریور ۱۳۹۹ و در پی بروز ناآرامی در این زندان به بازداشتگاه اداره اطلاعات منتقل شدند.

در ماه‌های گذشته سازمان‌های حقوق بشری نسبت به اعدام این چهار زندانی عرب هشدار داده بودند.

پیشتر درتاریح پنج‌شنبه ۹ بهمن‌ماه ۱۳۹۹ حکم اعدام «علی مطیری» در زندان «شیبان» اهواز در سکوت خبری اجرا شده بود.

ابراهیم فیروزی نوکیش مسیحی تبعیدی، روز شنبه ۹ اسفندماه ۱۳۹۹، با تودیع قرار وثیقه از زندان زاهدان آزاد شد.

این نوکیش مسیحی روز دوشنبه ۲۰ بهمن‌ماه ۱۳۹۹، پس از حضور در دادسرای عمومی و انقلاب شهرستان سرباز و تعیین قرار وثیقه، به دلیل عدم توانایی تأمین وثیقه ۵۰ میلیون تومانی بازداشت و به زندان چابهار و سپس زندان زاهدان منتقل شده بود.

آقای فیروزی با تودیع قرار وثیقه ۵۰ میلیون تومانی به صورت موقت از زندان زاهدان آزاد شده است.

روز یکشنبه ۱۹ بهمن ‌ماه ۱۳۹۹، آقای فیروزی در پی دریافت ابلاغیه ای به دادسرای عمومی و انقلاب شهرستان سرباز واقع در استان سیستان و بلوچستان احضار شده بود.

بر اساس گزارش محبت نیوز، ابراهیم فیروزی، زندانی عقیدتی تبعیدی اعلام کرده است در اعتراض به پرونده سازی وزارت اطلاعات و ادامه توقیف لپ تاپ و موبایلش قصد اعتصاب غذا دارد.

این نوکیش مسیحی که از آبان ماه سال گذشته در حال گذراندن دوران محکومیت ۲ سال تبعیددر شهرستان سرباز است، روز یکشنبه ۶ مهر ماه ۱۳۹۹، با حضور در جلسه بازپرسی و ارائه دفاعیات در خصوص پرونده جدید از بابت اتهامات «توهین به مقدسات» و «فعالیت تبلیغی علیه نظام» از طریق ترویج مسیحیت تبرئه و قرار منع تعقیب او صادر شد.

بر اساس گزارش ماده ۱۸ این نوکیش مسیحی با اشاره به اتهامات انتسابی در خصوص برگزاری جلسه بازپرسی گفته بود:« آنها مرا به توهین به مقدسات متهم کرده بودند. تنها ادعایی که علیه من وجود داشت، گزارش‌های بی اساس وزارت اطلاعات بود که برای اثبات آن هیچ مدرک و سندی نداشتند.»

یکی دیگر از اتهامات مطروحه علیه ابراهیم فیروزی «تبلیغ علیه نظام از طریق ترویج مسیحیت» و دریافت چند جلد کتاب مقدس مسیحیان از طریق پست بوده است که وی این اتهامات را نیز رد کرده بود.

ابراهیم فیروزی که حدود ۳۶ سال سن دارد یک کارگر تراشکاری ساکن رباط کریم بوده و به عنوان قدیمی‌‌ترین زندانی مسیحی از سال ۱۳۹۰ تاکنون درگیر دادگاه و زندان است.

این نوکیش مسیحی به دلیل فعالیت‌های تبلیغی پس از دو بار احضار از سوی نهادهای امنیتی، دی ماه ۱۳۸۸ بازداشت و به زندان رجایی شهر کرج منتقل شد. به گفته منبع مطلع در بازجویی‌ها به او گفته بودند اگر اعلام کند مسلمان است، آزاد خواهد شد و در غیر این صورت محاکمه خواهد شد.

ابراهیم در این پرونده به دلیل گرویدن به مسیحیت و انجام فعالیت‌های تبلیغی به «تبلیغ علیه نظام» و «توهین به مقدسات» متهم شد.

او از اتهام توهین به مقدسات تبرئه شد ولی به اتهام تبلیغ علیه نظام، از سوی دادگاه انقلاب کرج به ۵ ماه حبس تعزیری و ۵ ماه حبس تعلیقی محکوم شد.

این حکم در دادگاه تجدیدنظر تایید شد و در ۱۸ خرداد ۱۳۹۰ از زندان رجایی شهر کرج آزاد شد.

او اسفند ۱۳۹۱ نیز به اتهام تبلیغات مذهبی و توزیع کتاب‌هایی در باره مسیحیت، بازداشت و پس از دو ماه با سپردن وثیقه آزاد شد اما سال ۹۲ برای سومین بار بازداشت شد و از سوی دادگاه انقلاب شهرستان رباط کریم به اتهام «تبلیغ علیه نظام جمهوری اسلامی»، «راه اندازی و هدایت تشکل انحرافی بشارتی مسیحیت» و راه اندازی سایت مسیحی، به یکسال حبس و دو سال تبعید به شهرستان سرباز واقع در استان سیستان و بلوچستان از استان‌های محروم کشور محکوم شد.

او در این مدت حتی یک روز مرخصی نداشت. آذر سال ۱۳۹۷ مادر او در بستر بیماری در فراغ فرزند جان سپرد اما به این نوکیش مسیحی زندانی اجازه ندادند در مراسم تشییع و تدفین مادرش شرکت کند.

دوران محکومیت ابراهیم فیروزی به پایان رسید اما او برای دو سال به شهرستان سرباز در استان سیستان و بلوچستان تبعید شد.

ابراهیم فیروزی به اتهام تشکیل گروه به قصد برهم زدن امنیت کشور به پنج سال حبس تعزیری محکوم شد.

شرایط بد داخل زندان به وضعیت جسمی ابراهیم صدمات جدی زده  و او از نظر فیزیکی دچار ضعف شدید بوده و  در طول دوران محکومیت نیز بارها از خدمات پزشکی محروم شده است.

ابراهیم با وجود اینکه شرایط سختی در داخل زندان داشت و زیر شدیدترین فشارهای روحی و جسمی قرار داشت ار اعتراضات مردمی علیه جمهوری اسلامی از جمله اعتصاب کامیونداران حمایت کرد.

وی همچنین از صبح روز چهارشنبه ۹ دی ماه ۹۴، در پی بی توجهی مسوولین نسبت به خواسته های «ارژنگ داوودی» زندانی سیاسی و در حمایت از این زندانی سیاسی محبوس دربند ۱۰ این زندان دست به اعتصاب غذا زده‌بود.