مازیار سیدنژاد، فعال کارگری، علیرغم گذشت چهل روز از زمان دستگیری، کماکان در بازداشت به سر می‌برد. این فعال کارگری، روز دوشنبه ۱۷ خردادماه توسط نیروهای امنیتی در منزل شخصی خود در تهران بازداشت و به یکی از سلول های انفرادی بازداشتگاه وزارت اطلاعات موسوم به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شد. او در روزهای اخیر به یکی از سلول های ۶ نفره امنیتی این زندان منتقل شده است.

ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، امروز شنبه ۲۶ تیر ۱۴۰۰، مازیار سیدنژاد، فعال کارگری، علیرغم گذشت چهل روز از زمان دستگیری کماکان در بازداشت به سر می‌برد.

به گفته یک منبع نزدیک به مازیار سیدنژاد، اتهامات او طی مراحل بازجویی “عضویت در گروه های مخالف نظام و ظن فرار” عنوان شده است. وی طی روزهای اخیر به یک سلول امنیتی ۶ نفره در زندان اوین منتقل شده و از حق ملاقات و خرید محروم است. تماس های تلفنی این فعال کارگری در حضور بازجو انجام می شود. درحالیکه وی پیشتر طی یک تماس تلفنی با خانواده از موافقت بازجو با ملاقات خبر داده بود، پدر او پس از مراجعه در پی اعلام تداوم ممنوعیت ملاقات از سوی بازپرس پرونده، موفق به ملاقات با فرزندش نشد.

پرونده مازیار سیدنژاد هم اکنون در شعبه ۴ دادسرای شهید مقدس تحت بررسی است.

آقای سیدنژاد در تاریخ ۱۷ خردادماه امسال توسط نیروهای امنیتی در منزل شخصی خود در تهران دستگیر و پس از چند روز به بازداشتگاه اداره اطلاعات موسوم به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شد. او چند روز پس از بازداشت طی یک تماس تلفنی کوتاه که تحت نظر نیروهای امنیتی با نزدیکان خود داشته است از دلایل بازداشت خود اظهار بی‌اطلاعی کرده بود.

مازیار سیدنژاد پیشتر نیز در تاریخ ۱۰ آذر ۹۷ توسط نیروهای امنیتی در اهواز بازداشت و پس از پایان مراحل بازجویی به زندان شیبان اهواز منتقل شد. وی نهایتا در تاریخ ۲۷ اسفند ۹۷ با تودیع قرار وثیقه ۵۰۰ میلیون تومانی به صورت موقت و تا پایان مراحل دادرسی از زندان شیبان اهواز آزاد شد.

صدا و سیمای جمهوری اسلامی شب شنبه ۲۹ دی ۹۷ با پخش گزارشی با عنوان “طراحی سوخته” به انتشار اوراق بازجویی تعدادی از دستگیرشدگان اعتراضات کارگری خوزستان و اعترافات تلویزیونی مازیار سیدنژاد، سپیده قلیان، اسماعیل بخشی، علی نجاتی و چند تن دیگر علیه خودشان پرداخت که در آن گفته بودند با گروه‌های مارکسیستی و برانداز در خارج از ایران ارتباط دارند.

به گفته منابع نزدیک به این فعال کارگری، چهره مازیار سیدنژاد، به دلیل تغییرات متاثر از فشارها و شرایط بد بازداشت در این فیلم به سادگی قابل شناسایی نبوده است.

جلسه نخست و دوم دادگاه این فعال کارگری متهم به عضویت در یکی از گروه‌های مخالف نظام، اجتماع و تبانی و تبلیغ علیه نظام به ترتیب در اردیبهشت ۹۸ و مردادماه ۹۹ برگزار شده بود. قاضی با استناد به آنکه ۳ اتهام برای یک فعل واحد به وی منتسب شده، تنها یک اتهام را برای صدور حکم در نظر گرفته است.

وی نهایتا توسط شعبه ۴ دادگاه انقلاب اهواز از بابت اتهام عضویت در یکی از گروه‌های مخالف نظام به ۳ سال حبس تعزیری محکوم شد. خردادماه امسال شعبه ۱۶ دادگاه تجدیدنظر استان خوزستان محکومیت این فعال کارگری را عینا تایید کرد.

روز پنجشنبه ۲۴ تیرماه، مهران سلیمان‌ پور شهروند اهل شهرستان اشنویه، با تودیع قرار وثیقه از بازداشتگاه یک نهاد امنیتی در ارومیه آزاد شد. این شهروند اوایل تیرماه توسط نیروهای امنیتی پس از تفتیش منزل و ضبط وسایل شخصی بازداشت و به یکی از بازداشتگاه های امنیتی در ارومیه منتقل شده بود.

به نقل از کردپا، روز پنجشنبه ۲۴ تیر ۱۴۰۰، مهران سلیمان‌ پور، شهروند اهل شهرستان اشنویه از یکی از بازداشتگاه های امنیتی در ارومیه آزاد شد.

بر اساس این گزارش، آزادی این شهروند با تودیع قرار وثیقه، به صورت موقت و تا پایان مراحل دادرسی صورت گرفته است.

 این شهروند طی مدت بازداشت از دسترسی به وکیل و ملاقات با خانواده محروم بوده است.

آقای سلیمان‌پور در تاریخ ۳ تیرماه، به همراه یک شهروند دیگر به نام هاشم خوران، توسط نیروهای امنیتی در روستای آلیان از توابع شهرستان اشنویه بازداشت و جهت انجام مراحل بازجویی به یکی از بازداشتگاه های امنیتی ارومیه منتقل شدند.

بازداشت این شهروندان همراه با تفتیش منزل و ضبط وسایل شخصی آنها صورت گرفته است.

تاکنون از اتهامات مطروحه علیه آقای سلیمان‌ پور اطلاعی در دست نیست.

مجید اسدی زندانی سیاسی، امروز شنبه ۲۶ تیرماه، با پایان دوران حبس و تودیع قرار کفالت از بابت حکم تبعید خود، از زندان رجایی شهر کرج آزاد شد. این زندانی سیاسی در تیرماه سال گذشته در حالیکه قرار بود با اعمال یکی از بخشنامه های قوه قضاییه با سپری کردن ۳ سال و شش ماه از دوران محکومیت پیشین خود آزاد شود، از بابت پرونده ای که در زندان علیه وی گشوده شده بود، به ۱ سال زندان محکوم شد.

ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، امروز شنبه ۲۶ تیر ۱۴۰۰، مجید اسدی زندانیان سیاسی، از زندان رجایی شهر کرج آزاد شد.

آزادی آقای اسدی با پایان دوران حکم حبس وی صورت گرفته است، با این حال در هنگام آزادی، جهت حکم ۲ سال تبعید او در پرونده پیشین، قرار کفالت ۵۰ میلیون تومانی تودیع و اجرای حکم تبعید به دلیل شیوع کرونا متوقف شده است.

مجید اسدی در تاریخ ۳۰ بهمن ماه ۱۳۹۵ در منزل پدری خود در کرج توسط نیروهای وزارت اطلاعات بازداشت و به بازداشتگاه وزارت اطلاعات موسوم به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شد. این زندانی سیاسی در آذرماه سال ۹۶ توسط شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ماشاالله احمدزاده به اتهام “اقدام علیه امنیت ملی از طریق اجتماع و تبانی” و “تبلیغ علیه نظام” به ۶ سال حبس تعزیری و دو سال تبعید به برازجان محکوم شد که این حکم در دادگاه تجدید نظرعینا تایید شد. با استناد به ماده ۱۳۴ قانون مجازات اسلامی، مجازات اشد یعنی ۵ سال حبس تعزیری از بابت اتهام “اقدام علیه امنیت ملی از طریق اجتماع و تبانی” در ارتباط با وی قابل اجرا بود.

این زندانی سیاسی در تاریخ ۳۰ تیرماه ۱۳۹۹ جهت تفهیم اتهام از بابت پرونده جدیدی که در ایام حبس علیه وی گشوده شده بود به دادسرای اوین منتقل شد. این انتقال در حالی بود که قرار بود آقای اسدی در طی همان هفته با بخشنامه ابلاغی قوه قضاییه با گذراندن سه سال و نیم از دوران محکومیت خود آزاد شود. وی در جریان این جلسه مورد تفهیم اتهام قرار گرفته و پس از صدور قرار وثیقه ۳۰۰ میلیون تومانی مجددا به زندان بازگردانده شد.

مجید اسدی در تاریخ ۱ مردادماه سال گذشته جهت بازجویی از بابت این پرونده از زندان رجایی شهر کرج به بازداشتگاه وزارت اطلاعات موسوم به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شد. وی نهایتا اواخر شهریورماه ۹۹، با پایان ایام بازجویی به بند عمومی زندان اوین منتقل شد.

این زندانی سیاسی نهایتا از بابت پرونده ای که در زندان علیه وی گشوده شده بود، به یک سال حبس تعزیری محکوم شد.

جلسه دادگاه رسیدگی به اتهامات آقای اسدی در تاریخ ۲۸ مهرماه ۱۳۹۹، بدون حضور وی و وکیلش در شعبه ۲۹ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی سیدعلی مظلوم برگزار شد. پیش از آن در تاریخ ۵ مهرماه سال گذشته جلسه دادگاه رسیدگی به اتهامات وی به دلیل مخالفتش با انتقال با دستبند و پابند و پوشیدن لباس زندان لغو شده بود.

امروز شنبه ۲۶ تیرماه، راحله احمدی، فعال مدنی محبوس در زندان اوین، که پیشتر در پی مخالفت مسئولان با تمدید مرخصی درمانی با درمان نیمه کاره به زندان بازگشته بود، به دنبال دریافت خبر فوت مادر و عدم موافقت با مرخصی جهت شرکت در مراسم خاکسپاری، دچار فشار عصبی و در نتیجه آن، تشدید درد ناشی از دیسک کمر شده است.

ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، امروز شنبه ۲۶ تیرماه، راحله احمدی، فعال مدنی محبوس در زندان اوین، به دنبال دریافت خبر فوت مادر، دچار فشار عصبی و در نتیجه آن، تشدید درد ناشی از دیسک کمر شده است.

تلاش خانواده این فعال مدنی از روز سه شنبه ۲۲ تیرماه، برای اعزام او به مرخصی و دیدار آخر با مادر سالخورده بی نتیجه مانده و پس از فوت نیز علیرغم ارائه گواهی فوت به دادستانی، با مرخصی خانم احمدی جهت شرکت در مراسم سوگواری موافقت نشده است. این موضوع به دلیل افزایش فشار عصبی، وضعیت بیماری او را به شدت تحت تاثیر قرار داده و توان راه رفتن بدون کمک را از او گرفته است.

لازم به ذکر است؛ این فعال مدنی در پی تبعید دخترش صبا کردافشاری به زندان قرچک ورامین با مشکلات پزشکی ناشی از فشار عصبی مواجه و دچار پارگی دیسک شده و برای راه رفتن نیازمند به استفاده از واکر شده است.

راحله احمدی در روزهای پایانی اسفند ۹۹ به مرخصی درمانی اعزام شده و در تاریخ ۲۱ فروردین ماه سال جاری، به دنبال مخالفت مسئولان با درخواست تمدید مرخصی وی جهت درمان، به زندان اوین بازگشته بود.

راحله اصل احمدی، فعال مدنی زندانی و مادر صبا کردافشاری آذرماه ۱۳۹۸ توسط دادگاه انقلاب تهران به ۴ سال و ۲ ماه حبس محکوم شد. بر اساس دادنامه صادره توسط شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ایمان افشاری، راحله اصل احمدی از بابت اتهام “اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور از طریق همکاری با رسانه های «معاند»” به ۳ سال و شش ماه حبس و از بابت اتهام “تبلیغ علیه نظام جمهوری اسلامی” به ۸ ماه حبس و در مجموع به ۴ سال و ۲ ماه حبس محکوم شده بود. خانم احمدی از بابت اتهام “تشویق به فساد از طریق کشف حجاب در اماکن عمومی و انتشار آن در فضای مجازی” نیز تبرئه شد. از این میزان با استناد به ماده ۱۳۴ قانون مجازات اسلامی، مجازات اشد یعنی ۳ سال و شش ماه حبس تعزیری از بابت اتهام “اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور از طریق همکاری با رسانه های «معاند»” در خصوص خانم احمدی قابل اجرا است. این حکم نهایتا با عدم اعتراض به رای صادره و تسلیم به رای، به ۲ سال و هفت ماه حبس تعزیری تقلیل یافت. خانم احمدی نهایتا در تاریخ ۲۶ بهمن ۱۳۹۸ پس از حضور در شعبه ۳ اجرای احکام دادسرای عمومی و انقلاب تهران بازداشت و جهت تحمل حبس به زندان اوین منتقل شد.

سرپرست فرمانداری شادگان از کشته شدن یک شهروند بر اثر تیراندازی در جریان اعتراضات شب گذشته مردم شادگان خبر داد. تجمعات مردمی در اعتراض به قطع آب و عدم دسترسی شهروندان به آب آشامیدنی از شب پنجشنبه ۲۴ تیرماه آغاز شده و تا کنون به دستکم ۱۲ شهر گسترش یافته است.

به نقل از همشهری، سرپرست فرمانداری شادگان از کشته شدن یک شهروند در جریان اعتراضات شب گذشته مردم شادگان خبر داد.

در حالی که برخی منابع محلی از کشته شدن این شهروند در پی تیراندازی نیروهای نظامی خبر داده‌اند این مقام مسئول مدعی شده است که او توسط “افراد فرصت طلب و اغتشاشگر” در جریان تیراندازی هوایی کشته شده است.

منابع محلی هویت این جوان را مصطفی نعیماوی، ۲۶ ساله و از اهالی منطقه عباس‌آباد فلاحیه شهرستان شادگان عنوان کرده اند.

به گفته منابع محلی؛ این شهروند در اثر اصابت دو گلوله از “ناحیه سینه”، جان خود را از دست داده است.

تجمعات مردمی در اعتراض به قطع آب و عدم دسترسی شهروندان به آب آشامیدنی از شب پنجشنبه ۲۴ تیرماه آغاز شده و تا کنون به دستکم ۱۲ شهر گسترش یافته است.

در سایه خشکسالی و عدم توانایی مسئولین در مدیریت فرصت‌ بارش‌های حداقلی، بسیاری از نقاط کشور با بحران‌های شدید آب مواجه است. شماری از مناطق روستایی با تانکر آبرسانی می شود و میزان قابل توجهی از شهروندان ساکن در شهرهای مختلف کشور با قطعی بلند مدت آب در طول روز مواجه هستند. همچنین عدم تخصیص حقابه به کشاورزان و دامداران در ادامه خشکسالی، منجر به متضرر شدن آنان و کاهش محصولات کشاورزی و دامی در کشور شده است.

روز یکشنبه ۲۰ تیرماه، یک شهروند در ارومیه توسط نیروهای امنیتی بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شد.

به نقل از مرکز دموکراسی و حقوق بشر کردستان، روز یکشنبه ۲۰ تیرماه ۱۴۰۰، یک شهروند در ارومیه توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد.

در این گزارش هویت وی شیرزاد شوقی قاسملو، فرزند خالد اهل روستای “مام براهیم” از توابع شهرستان ارومیه عنوان شده است.

علیرغم مراجعه‌ خانواده‌ این شهروند به مراکز قضایی و امنیتی ارومیه، تاکنون از دلایل بازداشت و محل نگهداری وی اطلاعی در دست نیست.

شماری از نویسندگان، شاعران و کنشگران مستقل فرهنگی و اعضای کانون نویسندگان ایران، طی بیانیه ای از اعتصابات اخیر کارگران پیمانی شماری از شرکت های وابسته به صنایع نفت، پتروشیمی و نیروگاه‌ها، حمایت کردند. در بخشی از این بیانیه آمده است “افزایش روز افزون مشکلات اقتصادی و تنگناهای معیشتی و فشارهای بیکاری و اخراج های دسته جمعی، بی عملی وزارت کار و تاخت و تاز بخش خصوصی، عامل اصلی اعتراض و اعتصاب کارگران حوزه نفت و گاز که شریان حیاتی اقتصاد به گل نشسته است را فراهم آورده است”. کارگران پیمانی شماری از شرکت های وابسته به صنایع نفت، پتروشیمی و نیروگاه‌ها از روز شنبه ۲۹ خردادماه، جهت دست یافتن به مطالبات خود کمپینی را تحت عنوان “تخلیه سراسری بیست ده ۱۴۰۰” راه اندازی کردند و این کمپین رفته رفته به شهرهای مختلف کشور کشیده شد.

ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، نویسندگان، شاعران و کنشگران مستقل فرهنگی و اعضای کانون نویسندگان ایران، طی بیانیه ای از اعتصابات اخیر کارگران پیمانی شماری از شرکت های وابسته به صنایع نفت، پتروشیمی و نیروگاه‌ها، حمایت کردند.

در بخشی از این بیانیه آمده است “افزایش روز افزون مشکلات اقتصادی و تنگناهای معیشتی و فشارهای بیکاری و اخراج های دسته جمعی، بی عملی وزارت کار و تاخت و تاز بخش خصوصی، عامل اصلی اعتراض و اعتصاب کارگران حوزه نفت و گاز که شریان حیاتی اقتصاد به گل نشسته است را فراهم آورده است”.

متن کامل این بیانیه در ادامه می‌آید:

“نویسندگان، فرهنگیان و مردم آزاده ی ایران

از ۲۹ خرداد ۱۴۰۰ شمار زیادی از کارگران پیمانی و روزمزد شرکت های پیمانکاری حوزه ی نفت و گاز و پتروشیمی، در اعتراض به وضع اسفبار معیشت و بی حقوقی و بی افقی شغلی خود، دست به اعتصاب عمومی زده اند. اعتصابی که هر روز گسترش یافته و پس از ۲۰روز ، بیش از ۱۰۰ شرکت و مرکز کارگری را در ۱۲ استان و بیش از ۲۰۰ هزار کارگر را در بر گرفته است.

افزایش روز افزون مشکلات اقتصادی و تنگناهای معیشتی و فشارهای بیکاری و اخراج های دسته جمعی، بی عملی وزارت کار و تاخت و تاز بخش خصوصی، عامل اصلی اعتراض و اعتصاب کارگران حوزه ی نفت و گاز که شریان حیاتی اقتصاد به گل نشسته است را فراهم آورده است.

اهم خواسته های کارگران اعتصابی نفت و گاز و پتروشیمی ها عبارت است از:

۱- افزایش دستمزدها برای تامین معیشت کارگران.
۲- کوتاه شدن دست شرکت های پیمانکاری.
۳- ۱۰ روز مرخصی در قبال ۲۰ روز کار.
۴- برخورداری از بیمه های درمانی و بهداشتی.
۵- امنیت شغلی و برچیدن فضای امنیتی در کارخانه ها و کارگاه ها و توقف هر گونه پرونده سازی علیه کارگران معترض.

ما جمعی از نویسندگان و شاعران و کنشگران مستقل فرهنگی و اعضای کانون نویسندگان ایران، اعتراضات این کارگران را بر حق دانسته و از همه ی نویسندگان، فرهنگیان، اهالی قلم و همچنین بازنشستگان و کارگران سایر بخش ها می خواهیم که در حمایت از مطالبات انسانی وخواسته های به حق صنفی کارگران اعتصابی، از هر کوششی دریغ نکنند”.

اسامی امضاءکنندگان این بیانیه در ادامه می‌آید:

علیرضا آبیز
اکبر آزاد
کبوتر ارشدی
سعید اسکندری
نرگس الیکایی
هوشیار انصاری‌فر
علی باباچاهی
فانوس بهادروند
علیرضا بهنام
امیررضا بیگدلی
مانی پارسا
هادی تقی‌زاده
علی جانوند
رضا چایچی
آتفه چهارمحالیان
بنفشه حجازی
رضا حیرانی
رحیم رسولی
م روان‌شید
محمدرضا سالاری‌‌
محمدعلی شاکری یکتا
جلیل شاه‌چشمه
روناک شاه‌محمدی
مظاهر شهامت
حسن صفدری
ایرج ضیایی
ری‌را عباسی
علی عبداللهی
مصطفی فلاحیان
علیرضا فریدون گودرزی
عزت قاسمی
علی قنبری
پوران کاوه
سعدی گل‌بیانی
سروش مظفر مقدم
داریوش معمار
عه‌تا منصوری
روح اله مهدی‌پور عمرانی
کورش همه‌خانی

لازم به ذکر است؛ کارگران پیمانی شماری از شرکت های وابسته به صنایع نفت، پتروشیمی و نیروگاه‌ها از روز شنبه ۲۹ خردادماه، جهت دست یافتن به مطالبات خود کمپینی را تحت عنوان “تخلیه سراسری بیست ده ۱۴۰۰” راه اندازی کردند و این کمپین رفته رفته به شهرهای مختلف کشور کشیده شد.

پیشتر هرانا در گزارشاتی از اعتصاب کارگران پیمانی شماری از شرکت های وابسته به صنایع نفت، پتروشیمی و نیروگاه‌ها در استان های مختلف کشور از جمله کارگران شرکت‌های مبین صنعت و راژان شاغل در پالایشگاه آدیش، کارگران روزمزد شرکت پالایش نفت تهران، کارگران پروژه مخازن نفتی منطقه کوه مبارک شهرستان جاسک، کارگران پیمانکاری شرکت کیهان پارس شاغل در پالایشگاه اصفهان، کارگران شرکت تهران جنوب در بندرماهشهر، کارگران شرکت پتروساز شاغل در شرکت نفت بندرعباس، کارگران پروژه‌ای پتروشیمی دماوند، کارگران پتروشیمی گچساران و همچنین کارگران پروژه‌ای و پیمانکاری صنعت نفت عسلویه، کارگران شرکت گاما در پایانه جاسک، کارگران شرکت سازه پاد شاغل در پتروشیمی بوشهر، کارگران رادیوگراف شرکتهای پرتونگاری نیما آزمون فولاد، پیشتازان آریا و پیشگامان فنون فارس شاغل در فاز ۲ پالایشگاه آبادان، کارگران مجتمع پتروشیمی رجال واقع در منطقه ویژه ماهشهر، کارگران شرکت (ODCC) شاغل در پالایشگاه نفت اصفهان، کارگران فاز ۲ پالایشگاه گاز بیدبلند بهبهان، کارگران شرکت پیشرو صنعت در پروژه نصب هیتر پتروپالایش آدیش در استان بوشهر، کارگران پیمانکاری جهان پارس ایلام،‌ کارگران پیمانکاری زلال پالایشگاه اصفهان، کارگران تلمبه خانه شماره ۵ بندرعباس، کارگران فولاد یزد، کارگران رادیوگرف نیروگاه بیدخون در استان بوشهر، کارگران پیمانکاری و پروژه‌ای شرکت دریا ساحل جفیر در استان خوزستان، کارگران پیمانکاری و پروژه‌ای نیروگاه سیکل ترکیبی جهرم در استان فارس، کارگران پیمانکاری و پروژه‌ای پتروپالایش کنگان در استان بوشهر، کارگران پیمانکاری و پروژه‌ای اورهال ۱۵ و ۱۶ در استان بوشهر، کارگران پروژه‌ای شرکت دی پلیمر شاغل در صنایع پتروشیمی‌های عسلویه، کارگران پیمانکاری فولاد بوتیا در کرمان، کارگران پیمانکاری شرکت سازه فرافن قشم، کارگران بخش برق و ابزار دقیق بهین پالایش قشم، کارگران نیروگاه مپنا ۳ قشم، کارگران پیمانکاری نیروگاه سیکل ترکیبی واقع در ارومیه، کارگران پالایشگاه گاز NGL3100 دهلران و کامیون‌داران پالایشگاه نفت اصفهان، کارگران شرکت آرتا انرژی شاغل در پتروشیمی اردبیل، کارگران کارگاه نصب نیرو اندیمشک، کارگران پالایشگاه لامرد و کارگران پتروشیمی لردگان خبر داده بود.

هجده سازمان حقوق بشری و مدنی از جمله مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران با انتشار بیانیه‌ای مشترک خواستار آزادی بی قید و شرط علیرضا فرشی فعال ترک (آذربایجانی) محبوس در زندان تهران بزرگ، شدند. در این بیانیه از مسئولان مربوطه خواسته شده تا ضمن رسیدگی فوری به وضعیت پزشکی این زندانی، مامورانی که با وی بدرفتاری کرده و او را مورد خشونت و ضرب شتم قرار داده اند، تحت پیگرد قانونی قرار گیرند. آقای فرشی در حالی که دوران محکومیت ۲ ساله خود را در زندان تهران بزرگ سپری می‌کرد، در پرونده ای دیگر توسط دادگاه انقلاب تهران به ۴ سال و دو ماه حبس تعزیری و مجازات تکمیلی محکوم شد. حکم صادره در دادگاه تجدید نظر استان تهران عینا تایید شد.

ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، هجده سازمان حقوق بشری و مدنی با انتشار بیانیه‌ای مشترک خواستار آزادی بی قید و شرط علیرضا فرشی فعال ترک (آذربایجانی) محبوس در زندان تهران بزرگ، شدند.

در بخشی از این بیانیه آمده است: “سازمان های امضاکننده این بیانیه رفتار ظالمانه، غیرانسانی و تحقیرآمیز اعمال شده علیه علیرضا فرشی را محکوم می‌کنند و از مقامات جمهوری اسلامی ایران می خواهند تا برای حفاظت از زندگی و سلامتی آقای فرشی اقدامات لازم را انجام داده و مراقبت های پزشکی ضروری از جمله مراقبت های بهداشتی تخصصی را برای وی فراهم آورند”.

متن کامل این بیانیه در ادامه می‌آید:

انجمن حقوق بشر مردم آذربایجان در ایران (آهراز) اطلاع یافته است که مقامات ایران در زندان تهران بزرگ، علیرضا فرشی، فعال مدنی، حقوق بشر و زندانی سیاسی ترک (آذربایجانی)، را مورد رفتارهای ظالمانه، غیرانسانی و تحقیرآمیز قرار داده‌اند و دسترسی وی به مراقبت‌های پزشکی مورد نیاز را از او سلب کرده‌اند. طبق اطلاعات دریافتی، در صورت عدم مراقبت‌های پزشکی ویژه و بستری شدن، چشم چپ وی در معرض خطر از دست دادن بینایی است.

علیرضا فرشی به دلیل فعالیتهای مسالمت آمیز مدنی و مطالباتش برای حقوق زبانی اقلیت قومی، ترکهای آذربایجانی در ایران، از سوی مقامات ایرانی با بدرفتاری‌های متعددی روبرو شده است. فعالیت‌های وی شامل ایجاد کتابخانه برای کودکان ترک آذربایجانی در مناطق فقیر روستایی استان های ترک آذربایجانی، گرامیداشت روز جهانی زبان مادری که توسط یونسکو تعیین شده و توزیع کتاب‌های کودک به زبان مادریشان به عنوان هدیه برای کودکان ترک آذربایجانی است.

علیرضا فرشی اولین بار در ماه مه ۲۰۰۹، طی یک گردهمایی مسالمت آمیز در تبریز، در حالی که از دولت ایران می خواست به زبان مادری برای ترک های آذربایجانی‌ در ایران آموزش ارائه دهد، به صورت خودسرانه دستگیر شد. سپس در ۱۴ نوامبر همان سال، دادگاه انقلاب تبریز او را به اتهام “تبلیغ علیه نظام” به یک سال زندان محکوم کرد. علاوه بر این محکومیت، دانشگاه آزاد اسلامی جلفا در تاریخ ۲۹ ژوئیه ۲۰۱۰ در رابطه با همین پرونده، فرشی را از شغلش به عنوان استاد دانشگاه اخراج کرد.

در ۲۱ فوریه ۲۰۱۴، وزارت اطلاعات علیرضا فرشی را در کنار دیگر فعالان ترک آذربایجانی به طور خودسرانه در یک مراسم خصوصی برای بزرگداشت روز جهانی زبان مادری در تهران دستگیر کرد. در نوزدهم فوریه ۲۰۱۷، شعبه اول دادگاه انقلاب بهارستان در رابطه با این پرونده فرشی را به ۱۵ سال زندان و دو سال تبعید محکوم کرد. سپس، در ۲۰ ژانویه، ۲۰۲۰، شعبه ۵۴ دادگاه تجدیدنظر تهران، حکم وی را به دو سال زندان و دو سال تبعید کاهش داد.

در تاریخ ۲۱ ژوئیه سال ۲۰۲۰، مأموران وزارت اطلاعات ایران آقای فرشی را جهت اجرای حکم ناعادلانه دو سال زندان وی در ارتباط با پرونده سال ۲۰۱۷ او، خودسرانه و بدون ارائه هیچ حکم قضایی بازداشت و به زندان تهران منتقل کردند. در طول مدت تحمل حبس در زندان پرونده جدیدی علیه وی تشکیل شد. در تاریخ ۳ آوریل ۲۰۲۱، شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران آقای فرشی را مجموعا به ۵۰ ماه زندان و دو ماه کار اجباری در یک مرکز مدیریت پسماند زباله محکوم کرد.

آقای فرشی طی آخرین بازداشت خود گزارش داد که مأموران وی را تحت شکنجه و سایر بدرفتاری‌ها قرار داده‌اند، از جمله در حالی که او را دستبند زده بودند چندین بار ضربات مشت به صورت و چشم وی وارد کرده‌اند. در نتیجه ضربات وارده، وی از ناحیه گردن و چشم چپ به شدت مجروح شده است.

دادگاه وی را به توطئه، اقدام علیه امنیت ملی و تبلیغ علیه نظام متهم کرد. آقای فرشی بر خلاف قانون، دو بار از بابت اتهامی مشابه محکوم شد.علاوه بر این، وی در دادگاه از داشتن وکیل محروم بوده و از دفاع وی جلوگیری شد، او در طول دادرسی فرصتی برای دفاع از خود نداشت.

وی در تاریخ ۷ مه ۲۰۲۱، از زندان تهران بزرگ به مرخصی درمانی ۳ روزه اعزام شد. علیرغم تاکید چشم پزشک متخصص مبنی بر نیاز فوری وی به جراحی قرنیه چشم، مسئولان زندان از تمدید مرخصی پزشکی او خودداری کردند. مقامات زندان تقاضای آقای فرشی برای دسترسی به مراقبت‌های پزشکی مناسب را از ۱۱ مه ۲۰۲۱ رد کرده‌اند.

اخیراً وی برای بررسی وضعیت سلامتی اش به بیمارستان فارابی تهران فرستاده شد. با این حال، وی برای انجام پیوند قرنیه و سایر اقدامات پزشکی باید فوراً بستری شود. علاوه بر این، او مبتلا به دیابت تشخیص داده شده و نیازمند دسترسی مداوم به پزشک، رژیم غذایی خاص و داروی مناسب است.

همانطور که شواهد نشان می دهد آقای فرشی پس از یک دادگاه کاملا ناعادلانه محکوم شده و در ارتباط با فعالیت مسالمت آمیز خود برای حقوق اقلیت های قومی در ایران هدف قرار گرفته است، که این امر وی را به زندانی عقیدتی تبدیل خواهد کرد. سازمان های امضاکننده این بیانیه رفتار ظالمانه، غیرانسانی و تحقیرآمیز اعمال شده علیه علیرضا فرشی را محکوم می‌کنند و از مقامات جمهوری اسلامی ایران می خواهند تا برای حفاظت از زندگی و سلامتی آقای فرشی اقدامات لازم را انجام داده و مراقبت های پزشکی ضروری از جمله مراقبت های بهداشتی تخصصی را برای وی فراهم آورند. ما خواهان آزادی فوری آقای فرشی و پیگرد قانونی مأمورانی هستیم که به طور غیرقانونی با وی بدرفتاری کرده‌اند.

اسامی سازمان‌های امضاءکننده این بیانیه در ادامه می‌آید:

۱. مرکز حقوق بشر عبدالرحمن برومند در ایران

۲.  انجمن حقوق بشر مردم آذربایجان در ایران ـ آهراز

۳. سازمان حقوق بشر اهوازـ (AHRO)

۴. حقوق بشر برای همه در ایران

۵. عرصه سوم

۶. گروه حقوق بشر بلوچستان

۷. مرکز حامیان حقوق بشر

۸. فعالان حقوق بشر در ایران

۹. ایمپکت ایران

۱۰. حقوق بشر ایران

۱۱. مرکز اسناد حقوق بشر ایران

۱۲ حقوق بشر کردستان-ژنو

۱۳. گروه میان

۱۴. کمیته مدافع حقوق بشر قشقایی

۱۵. بنیاد سیامک پورزند

۱۶. توهرا، فعالان حقوق بشر ترکمن‌صحرا

۱۷.  اتحاد برای ایران

۱۸. سازمان ملت‌ها و اقلیت‌های غیررسمی (UNPO)

علیرضا فرشی در تاریخ ۱۳ تیرماه، به بیمارستان چشم پزشکی فارابی تهران منتقل شده بود. وی پیشتر نیز جهت انجام معاینات و آزمایشات پزشکی به بخش غدد و متابولیسم بیمارستان لقمان حکیم منتقل شد. عدم رسیدگی مناسب به مشکل دیابت این زندانی، در روزهای اخیر باعث ایجاد رعشه در بدن او شده بود.

آقای فرشی در حالی که دوران محکومیت ۲ ساله خود را در زندان تهران بزرگ سپری می‌کرد اخیرا در پرونده ای دیگر توسط شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران از بابت اتهام “اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی” به ۳ سال و ۶ ماه حبس تعزیری و از بابت اتهام “تبلیغ علیه نظام” به ۸ ماه حبس تعزیری محکوم شد. وی همچنین به عنوان مجازات تکمیلی به ۲ سال محرومیت از عضویت در دستجات، احزاب و گروه ها و کار اجباری به مدت ۲ ماه و ۴ ساعت در بخش بازیافت شهرداری شهر تهران محکوم شد. این حکم خردادماه امسال توسط شعبه ۳۶ دادگاه تجدید نظر استان تهران به ریاست قاضی احمد زرگر، عینا تایید شد.

جلسه بازپرسی این شهروند پیشتر در تاریخ ۲۷ بهمن‌ماه ۹۹ به صورت مجازی در شعبه سوم بازپرسی دادسرای اوین برگزار شده بود. این جلسه شب قبل از آن و تنها ۱۲ ساعت پیش از برگزاری به وی اطلاع داده شده بود.

علیرضا فرشی در ارتباط با این‌ پرونده در تاریخ ۱۸ دی ۱۳۹۸ توسط نیروهای امنیتی در محل کار خود در تهران بازداشت و پس از مدتی با تودیع قرار وثیقه آزاد شد.

در خصوص پرونده ای که وی هم اکنون در حال تحمل حبس دوران محکومیت آن است در اسفندماه ۱۳۹۲ به دلیل شرکت در مراسم بزرگداشت روز جهانی زبان مادری در نسیم شهر تهران بازداشت و پس از مدتی با تودیع قرار وثیقه تا پایان زمان دادرسی آزاد شد.

آقای فرشی در سال ۱۳۹۵ و در مرحله بدوی توسط شعبه یک دادگاه انقلاب شهرستان بهارستان از بابت اتهام “مشارکت در تشکیل جمعیت به منظور برهم زدن امنیت کشور” به ۱۵ سال حبس تعزیری و دو سال تبعید به باغملک از توابع استان خوزستان محکوم شد. این حکم در مرحله تجدیدنظر توسط شعبه ۵۴ دادگاه تجدیدنظر استان تهران به ریاست قاضی بابایی به ۲ سال حبس تعزیری و ۲ سال تبعید تقلیل یافت.

آقای فرشی نهایتا در تاریخ ۳۱ تیرماه ۱۳۹۹ جهت تحمل دوره محکومیت ۲ ساله خود بازداشت شد.

این فعال ترک (آذربایجانی) هنگام بارداشت ار ناحیه چشم دچار مصدومیت شد و روز شنبه ۱۸ اردیبهشت ماه ۱۴۰۰، از زندان تهران بزرگ به مرخصی درمانی ۳ روزه اعزام شد که علیرغم تاکید چشم پزشک متخصصش مبنی بر نیاز مبرم برای جراحی روی چشم این زندانی سیاسی، مسئولین زندان از تمدید مرخصی برای وی امتناع کردند.

علیرضا فرشی، دارای کارشناسی ارشد رشته مهندسی کامپیوتر از دانشگاه صنعتی شریف، اهل شهرستان مرند واقع در استان آذربایجان شرقی و ساکن تهران است.

سهیل عربی، زندانی عقیدتی در زندان رجایی شهر کرج، از بابت پرونده ای که اخیرا در زندان علیه وی گشوده شده است، روز چهارشنبه ۲۳ تیرماه طی ابلاغیه‌ای کتبی به شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران احضار شد. در این ابلاغیه از وی خواسته شده که روز چهارشنبه ۶ مردادماه در این شعبه حاضر شود.

ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، سهیل عربی، زندانی عقیدتی محبوس در زندان رجایی شهر کرج، از بابت پرونده ای که اخیرا برای وی گشوده شده است، به شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران احضار شد.

طی احضاریه‌ای که توسط شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران در روز چهارشنبه ۲۳ تیرماه صادر و به منزل پدربزرگ آقای عربی ارسال شده است، از سهیل عربی خواسته شده که راس ساعت ۹ صبح روز چهارشنبه ۶ مردادماه، جهت رسیدگی به اتهامات توهین به رهبر جمهوری اسلامی در فضای مجازی، اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت ملی و فعالیت تبلیغی علیه نظام در فضای مجازی، در شعبه مربوطه حاضر شود. گشایش پرونده جدید با اتهامات مربوط به فضای مجازی و ارسال احضاریه به منزل پدربزرگ او در حالی است که سهیل عربی در زندان رجایی شهر کرج در حال تحمل دوران محکومیت خود بوده و طی این مدت به فضای مجازی دسترسی نداشته است.

آقای عربی پیش از این نیز طی پرونده ای مجزا در تاریخ دوشنبه ۳ خردادماه ۱۴۰۰ از طریق ویدئو کنفرانس توسط شعبه ۳ بازپرسی دادسرای اوین از بابت “فعالیت تبلیغی علیه نظام و تشویش اذهان عمومی” تفهیم اتهام شد.

مصادیق این اتهامات تهیه چند گزارش از وضعیت زندان تهران بزرگ، انتقاد به عملکرد عوامل زندان به ویژه دادیار ناظر زندان، اقدام به اعتصاب غذا در اعتراض به محرومیت زندانیان سیاسی از حق درمان و صدور چند بیانیه با هدف حمایت از اعتراضات آبان ۹۸ عنوان شد. آقای عربی در آن جلسه علاوه بر رد این اتهامات، خواهان بررسی صحت موارد منتسب به خود در فضای مجازی شد.

تشکیل پرونده های مذکور برای این زندانی عقیدتی در شرایطی است که در صورت اعمال ماده ۱۲ قانون کاهش مجازات وی از زندان آزاد می‌شد، با این وجود تا زمان تنظیم این گزارش از اعمال این ماده در خصوص پرونده های وی اطلاعی در دست نیست.

سهیل عربی در تاریخ ۲۸ شهریورماه ۹۹ به صورت تنبیهی از زندان تهران بزرگ به زندان رجایی شهر کرج تبعید شد. او در تاریخ ۲۹ مهرماه پس از ۳۳ روز نگهداری در سلول انفرادی طی تماسی تلفنی با خانواده‌اش از انتقال خود به بازداشتگاه اطلاعات سپاه موسوم به بند دو الف زندان اوین خبر داد. وی نهایتا روز یکشنبه ۱۸ آبان‌ماه با پایان بازجویی‌ها از بازداشتگاه این نهاد امنیتی به یکی از سلول‌های انفرادی زندان رجایی شهر کرج (معروف به سوئیت) منتقل شد. وی نهایتا پس از ۹ روز به بند عمومی این زندان منتقل شد.

آقای عربی پیشتر نیز در تاریخ ۳ دیماه ۹۹ از طریق ویدئو کنفرانس توسط شعبه ۸ بازپرسی دادسرای شهرری از بابت پرونده‌ای دیگر مورد تفهیم اتهام قرار گرفت و نهایتا این شعبه قرار منع تعقیب صادر کرد.

پیشتر سازمان گزارشگران بدون مرز ضمن واکنش نسبت به انتقال تنبیهی سهیل عربی به زندان رجایی شهر کرج پس از افشاگری در خصوص وضعیت نامناسب بهداشتی زندان تهران بزرگ نوشته است: “چند روز پس از این پخش این اظهارات، سهیل عربی به دفتر رئیس زندان احضار و تهدید شد: «به جایی بدتر از اینجا منتقل می‌شوی.»”. این سازمان در ادامه، آزارگری قضایی علیه سهیل عربی، برنده جایزه شهروند خبرنگاری خود را محکوم کرد.

سهیل عربی از تاریخ ۱۶ آبان ماه ۱۳۹۲ در بازداشت و زندان به سر می‌برد و تمام این مدت از مرخصی نیز محروم بوده است. وی در تاریخ ۱ بهمن‌ماه ۱۳۹۸، از زندان اوین به زندان تهران بزرگ منتقل شد.

وی همزمان با اینکه پس از تغییرات بسیار در روند دادرسی و احکام صادره در حال تحمل دوران محکومیت ۷ سال و شش ماهه خود در زندان تهران بزرگ بود، از بابت دو پرونده‌ی جدید که در زندان علیه وی مفتوح شده بود، توسط دادگاه انقلاب تهران به حبس تبعید و جزای نقدی محکوم شد. آقای عربی در پرونده نخست از بابت اتهامات “توهین به مقدسات دینی، فعالیت تبلیغی علیه نظام و توهین به رهبری” به ۵ سال حبس و از بابت پرونده دیگرش به اتهام “نشر اکاذیب به قصد تشویق اذهان عمومی و تبلیغ علیه نظام” به ۲ سال حبس، دو سال تبعید به برازجان و ۴ میلیون تومان جزای نقدی و به اتهام “تخریب اموال دولتی” به ۱ سال و ۸ ماه حبس تعزیری محکوم شده است. تاریخ آزادی آقای عربی خردادماه ۱۴۰۴ عنوان شده است.

خالد پیرزاده، زندانی سیاسی روز چهارشنبه ۲۳ تیرماه، از قرنطینه زندان تهران بزرگ به مکان نامعلومی منتقل شده است. آقای پیرزاده در تاریخ ۲۴ خردادماه با وعده مرخصی وصل به آزادی مشروط از زندان تهران بزرگ به مرخصی استعلاجی اعزام شده و در تاریخ ۱۶ تیرماه به زندان اوین بازگشته بود.

ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، صبح روز چهارشنبه ۲۳ تیر ۱۴۰۰، خالد پیرزاده، زندانی سیاسی، بدون اطلاع قبلی از قرنطینه زندان تهران بزرگ به مکان نامعلومی منتقل شده است.

علی شریف زاده، وکیل مدافع خالد پیرزاده، طی یادداشتی در صفحه شخصی خود ضمن اعلام این خبر، با توجه به بیماری آقای پیرزاده در خصوص این انتقال ابراز نگرانی کرده و سازمان زندانها را مسئول سلامت او دانسته است.

آقای پیرزاده در تاریخ ۲۴ خردادماه با وعده مرخصی وصل به آزادی مشروط از زندان تهران بزرگ به مرخصی استعلاجی اعزام شده و در تاریخ ۱۶ تیرماه به زندان اوین بازگشته بود.

خالد پیرزاده در تاریخ ۱۰ خرداد ۱۴۰۰، دست به اعتصاب غذا زد و همزمان طی یادداشتی به شرح دلایل اعتصاب غذای خود پرداخته و اعلام کرده بود که تا زمان محقق شدن خواسته قانونی خود به این اعتصاب ادامه خواهد داد. وی روز دوشنبه ۲۴ خردادماه ۱۴۰۰، همزمان با اعزام به مرخصی، به اعتصاب خود پایان داد.

او در بخشی از این یادداشت گفته بود: “تاکنون ۲۵ ماه است که در شرایط بد جسمی و روحی روانی در زندان هستم، بدون ملاقات و مرخصی. اما هم اکنون همسرم به بیماری کرونا مبتلا شده و اصلا شرایط مناسبی ندارد علاوه بر اینکه خودش پرستاری ندارد که از او مراقبت کند دختر خردسالم هم باید به اجبار از مادرش دور بماند که شاید از ابتلا به کرونا مصون بماند. رنج و دوری پدر از یک سو و اکنون از دست دادن آغوش مهر مادری بر دردهای دختر کوچکم اضافه شده است. براستی با این درد چه باید کرد”.

آقای پیرزاده پیش از این نیز از صبح روز دوشنبه ۴ اسفندماه ۹۹ در اعتراض به عدم رسیدگی پزشکی و مخالفت مسئولان با درخواست آزادی مشروط او، دست به اعتصاب غذا زد. مخالفت رئیس اندرزگاه ۹ زندان تهران بزرگ با آزادی مشروط وی در شرایطی است که او پیشتر از سوی مسئولان زندان در لیست زندانیان واجد شرایط عفو مشروط قرار گرفته بود. این زندانی روز چهارشنبه ۶ اسفندماه ۹۹، طی نامه‌ای سرگشاده با اشاره به تداوم اعتصاب غذا از دوختن لب‌هایش در اعتراض به عدم رسیدگی به مطالباتش خبر داد. وی نهایتا در تاریخ ۱۸ اسفندماه ۹۹ پس از امضای برگه های مربوط به درخواست آزادی مشروط توسط مسئولان زندان و وعده مساعد آنان مبنی بر رسیدگی به خواسته‌هایش به اعتصاب خود پایان داد و از تاریخ ۲۳ اسفندماه ۹۹ در پی عدم تحقق وعده مسئولان مجددا دست به اعتصاب غذا زد. آقای پیرزاده مجددا در تاریخ ۱۰ فروردین ماه با وعده مساعد مسئولان نسبت به رسیدگی به خواسته‌هایش به اعتصاب غذای خود پایان داد.

خالد پیرزاده در تاریخ ۵ خردادماه ۹۸ توسط نیروهای امنیتی همراه با ضرب و شتم بازداشت و مدتی بعد با پایان مراحل بازجویی به زندان اوین منتقل شد. وی در بهمن‌ماه همان سال توسط شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی محمد مقیسه از بابت اتهام “اجتماع و تبانی” به ۵ سال حبس و به اتهام “توهین به رهبری” به ۲ سال حبس و در مجموع به ۷ سال حبس تعزیری محکوم شد. این حکم نهایتا خردادماه ۹۹ توسط شعبه ۳۶ دادگاه تجدیدنظر استان تهران به ریاستقاضی احمد زرگر عینا تایید شد. با استناد به ماده ۱۳۴ قانون مجازات اسلامی مجازات اشد یعنی ۵ سال حبس تعزیری از بابت اتهام “اجتماع و تبانی” در خصوص آقای پیرزاده قابل اجرا است.

آقای پیرزاده در تاریخ ۱ مردادماه ۹۹ از زندان اوین به زندان تهران بزرگ منتقل شد. گفته می‌شود وی در زمان انتقال توسط ماموران گارد ویژه زندان اوین مورد ضرب و شتم قرار گرفته بود.

خالد پیرزاده مردادماه ۹۹ از ناحیه پا تحت عمل جراحی قرار گرفت. پا و مهره‌های کمر او در دوران بازداشت آسیب جدی دیده و نیازمند جراحی‌های بیشتر و فیزیوتراپی است. او همچنین دیماه ۹۹ علیرغم مشکل قلبی از اعزام به بیمارستان محروم ماند.

هرانا روز شنبه ۱۴ خردادماه در گزارشی به وضعیت اعتصاب غذای یازده زندانی در زندان های مختلف کشور از جمله خالد پیرزاده پرداخته بود. با وجود بروز بسیاری از مشکلات جسمی و روحی که این اقدام اعتراضی به همراه دارد و تا سالها اثرات آن بر زندگی افراد باقی می ماند، بسیاری از زندانیان در ایران به عنوان آخرین راه برای رسیدن به خواسته‌هایشان دست به اعتصاب غذای اعتراضی می‌زنند. بسیاری از این اعتصاب‌ها در اعتراض به عدم رسیدگی به مشکلات پرونده، مراعات نشدن حقوق زندانی و یا بازداشتی و بلاتکلیفی‌های بلندمدت صورت می گیرد.