بهاره سلیمانی، شهروند ساکن تهران با گذشت ۷۱ روز از زمان دستگیری کماکان به صورت بلاتکلیف در بازداشتگاه وزارت اطلاعات موسوم به بند ۲۰۹ اوین نگهداری می‌شود. خانم سلیمانی از بیماری ریوی رنج می‌برد و نیاز مبرم به دارو و مراقبت پزشکی دارد. خانواده خانم سلیمانی از زمان بازداشت وی تنها یکبار با فرزندشان ملاقات کابینی داشته‌اند.

ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، امروز جمعه ۵ دیماه ۱۳۹۹، بهاره سلیمانی، شهروند ساکن تهران با گذشت ۷۱ روز از زمان دستگیری کماکان به صورت بلاتکلیف در بازداشتگاه وزارت اطلاعات موسوم به بند ۲۰۹ اوین نگهداری می‌شود.

خانواده خانم سلیمانی از زمان بازداشت وی تنها یکبار با فرزندشان ملاقات کابینی داشته‌اند. تورج سلیمانی، برادر خانم سلیمانی در صفحه شخصی خود در خصوص تداوم بازداشت او نوشته است: “علیرغم تماسهای هفتگی و یک ملاقات پدر و مادرم هیچ اطلاعی از دلایل بازداشتش نداریم. قرار بازداشت اولیه برای دو ماه صادر شده بود. با توجه به اتمام بازجویی‌ها امیدوار بودیم که با قرار وثیقه موافقت کنند. ۱۰ روز پیش بهاره سلیمانی در تماس تلفنی از والدینم خواست که سند برای وثیقه آماده کنند. اما روز شنبه مجدد تماس گرفت و گفت که قرار بازداشت برای یک ماه دیگر تمدید شده و به این تصمیم شدیدا اعتراض دارد چون هیچ دلیلی برای ادامه بازداشتش نیست.”

آقای سلیمانی در ادامه ضمن ابراز نگرانی از فشارهای جسمی و روانی بر خواهرش افزوده است که بهاره سلیمانی اعلام کرده است در صورت بی‌توجهی به خواست‌هایی همچون حق دسترسی به وکیل اعتصاب غذا خواهد کرد.

این شهروند از بیماری ریوی رنج می‌برد و نیاز مبرم به دارو و مراقبت پزشکی دارد. خانواده ایشان از بابت پرونده‌سازی و وضعیت سلامتی او در نگرانی بسر می‌برند.

بهاره سلیمانی پیشتر در تاریخ ۲۵ مهرماه امسال توسط مامورانی که خود را از پلیس امنیت معرفی کرده بودند، بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شد. نیروهای امنیتی در حین بازداشت اقدام به تفتیش منزل پدر و مادر این شهروند کردند و پس از آن به منزل خانم سلیمانی در تهران رفته و آنجا را نیز تفتیش کردند. در جریان این بازرسی‌ها تعدادی از وسایل شخصی خانم سلیمانی و خانواده‌اش ازجمله کامپیوتر، تلفن همراه، کتاب، سی‌دی و فلاپی توسط ماموران ضبط شده است.

پیشتر یک منبع مطلع از چگونگی بازداشت بهاره سلیمانی گفت: «پدر بهاره سلیمانی از بیماری قلبی و ریوی (در اثر شیمایی شدن در ارتش در زمان جنگ) رنج می‌برد و در مدت دو ساعت تفتیش منزل وضعیت جسمی‌اش وخیم‌تر شد. ماموران پس از صورت جلسه اموال شخصی به خانواده بهاره سلیمانی گفتند صبح یکشنبه ۲۷ مهر به دادسرای شعبه ۲ قدوسی اوین مراجعه کنید. اما در مراجعه خانواده به آنها گفتند که تا مشخص شدن وضعیت اجازه ملاقات و تماس تلفنی با وی را ندارید و تنها به این بسنده کرده‌اند که دختر شما در بخش امنیت و سلول انفرادی زندانی است. بهاره سلیمانی شاغل در بخش درمانی بوده و طی هشت ماه اخیر در اثر ارتباط با بیماران کرونایی دچار آسیب دیدگی ریه شده و نیاز به دارو دارد.»

بهاره سلیمانی، ۴۳ ساله و شهروند ساکن تهران است.

خضر و محمد قادری‌آذر، دو شهروند اهل پیرانشهر با تودیع قرار وثیقه از بازداشتگاه‌ یک نهاد امنیتی در ارومیه آزاد شدند. این شهروندان در تاریخ ۱۹ آبان توسط نیروهای امنیتی در پیرانشهر بازداشت شدند.

به نقل از مرکز دموکراسی و حقوق بشر کردستان، خضر و محمد قادری‌آذر دو شهروند اهل پیرانشهر با تودیع قرار وثیقه از یکی از بازداشتگاه‌های امنیتی در ارومیه آزاد شدند.

بر اساس این گزارش، اتهام مطروحه علیه این شهروندان همکاری با یکی از احزاب مخالف نظام عنوان شده است.

خضر قادری‌آذر و پسرش محمد ٢٣ ساله، اهل روستای گزگسک از توابع پیرانشهر در آذربایجان غربی روز دوشنبه ۱۹ آبان ۹۹ بدون ارائه‌ حکم قضایی توسط نیروهای امنیتی در پیرانشهر بازداشت و سپس به یکی از بازداشتگاه های امنیتی در ارومیه منتقل شدند.

امروز جمعه ۵ دی ماه ۱۳۹۹، کارگران شاغل در واحد شستشوی قطارهای خط ۳ مترو تهران علاوه بر محرومیت از حق امنیت شغلی به لحاظ پرداخت حقوق ماهیانه و سایر حقوق صنفی خود محروم هستند. 

به گزارش حقوق بشر در ایران، امروز جمعه ۵ دی ماه ۱۳۹۹، کارگرانی که در واحد شستشوی قطارهای خط ۳ متروی تهران مشغول به کار هستند از سخت تر شدن شرایط کاری شان از روز قبل خبر می دهند و در ادامه از محرومیت آنها از حق امنیت شغلی، محرومیت از حق استفاده از مرخصی و یا ناکافی بودن میزان حقوق پرداختی به آنها و بی توجهی مسئولان به مطالبات آنها خبر دادند. کاهش نفرات در شیفت کاری از جمله دیگر مشکلاتی است که منجر به افزایش فشار بر این کارگران شده است. حتی اقلام مورد استفاده در محل کار از قبیل ماسک و مواد ضد عفونی کننده برای مقابله با ابتلا به ویروس کرونا را هم این کارگران با هزینه شخصی خود تهیه می کنند. این کارگران تاکید کردند که مسئولان مترو تهران تنها جوابی که به اعتراض آنها می دهند تهدید کردن این کارگران به اخراج است. 

یکی از این کارگران در تشریح وضعیت حقوقی خود و همکارانشان به ایلنا گفت: “۶ سال است که در مترو تهران کار می‌کنم و در این مدت پیمانکاران مختلفی آمدند و رفتند، اما در ۲ سال گذشته با پیمانکاری کار می‌کنیم که کار کردن با او شرایط را هر روز برای ما سخت‌تر کرده است. نیروهای خدماتی در این مدت از ۴۸ نفر به ۱۱ نفر رسیده و فشار کاری خیلی بالایی به ما وارد می‌شود، چرا که در گذشته در هر شیفت ۱۳ نفر بودیم، اما اکنون آن تعداد را به ۲ نفر تقلیل دادند و از سوی دیگر باعث مرخصی ما شده و در این شرایط سخت حتی ۲ ماه است که حقوق ما پرداخت نشده است.”

این کارگر معترض در تشریح پرداخت وضعیت بیمه ای شان افزود: “بیمه‌های ما در برخی ماه‌ها رد نشده و در استعلامی که از تامین اجتماعی گرفتم، متوجه شدم، بیمه اسفندماه ۱۳۹۸ و خرداد ماه ۱۳۹۹ را واریز نکرده‌اند و باعث شده همکارانم در دریافت بیمه بیکاری هم به مشکل بخورند. آن‌هایی که تعدیل نیرو شدند به دلیل پرداخت نشدن بیمه، امکان دریافت بیمه بیکاری را ندارند.”

کارگر شاغل در خط ۳ مترو تهران در خصوص وضعیت مرخصی خود همکاران دیگر این واحد مترو تصریح کرد: “قبلا ما به صورت شیفتی کار می‌کردیم، اما الان دو ماه است که به صورت ثابت کار می‌کنیم و هر روز باید سرکار حاضر باشیم؛ بدون تعطیلی، بدون استراحت و حاضر شدن سر کار برای ما یک «باید» است. اگر بخواهیم یک روز به هر دلیلی سر کار حاضر نشویم، حتما باید یک جایگزین بگذاریم. با این شرایط ما هیچ جمعه‌ای نداریم و تعطیلات برای ما یک رویا شد. پیشنهاد شیفتی کردن را نیز چندبار مطرح کردیم اما با پیشنهاد ما موافقت نمی‌شود و نکته حائز اهمیت اینکه کوچکترین اعتراضی هم با تهدید به اخراج مواجه است. مرخصی حق کارگر است و حالا که این حق از ما گرفته می‌شود، حداقل پاداش آن را باید به ما بدهند.”

او در پاسخ به این سوال که آیا تجهیزات حفاظت فردی برای ضدعفونی در اختیار شما قرار می‌گیرد یا خیر، می‌گوید: “چند باری ماسک داده‌اند، اما لباس خاصی در اختیار ما نگذاشتند. ماسک را خودمان تهیه می‌کنیم، کفش هم خودمان خریده‌ایم. من به خاطر مواد ضدعفونی که با آن‌ها سرکار داریم، از ماسک مخصوصی استفاده می‌کنم و هفته‌ای ۳۵ هزار تومان پول دو ماسک می‌دهم، حالا شما فکر کنید، حقوق هم نگیریم، حداقل در این شرایط نباید مشکل تامین ماسک و تجهیزات ضدعفونی را داشته باشیم.”

این شهروند معترض در خصوص وضعیت پرداخت حقوق ماهیانه و اوضاع اقتصادی خود و همکاران شان یادآور شد: “چرا وقتی تعدیل نیرو می‌کنند فقط به جیب خودشان نگاه می‌کنند؟ چرا فشار را به کارگر وارد می‌کنند؟ با دو میلیون و ۸۰۰ که آن هم دو ماه است پرداخت نشده، چطور زندگی را مدیریت کنیم؟ تازه حقوق ماه‌های دیگر هم کامل پرداخت نشده و اینگونه نبوده که حقوق را کامل پرداخت کنند، گاهی در دو تا سه مرحله حقوقم را دریافت کرده‌ام و من همیشه برای اقساط و هزینه زندگی می‌مانم و پول قرض می‌کنم.”

کارگران مترو تهران در خصوص وضعیت کارشان به لحاظ پرداخت حقوق، استفاده از حق مرخصی و سایر حقوق صنفی شان پرسیده شد و وی اضافه کرد: “مرخصی نداریم، هر روز هم باید سر کار برویم، حتی از نظر قانونی هم بعد از یک هفته کار، یک روز استراحت باید داشته باشیم که آن را هم از ما گرفته‌اند، از طرفی در ماه دو روز و نصف هم مرخصی داریم که این را هم نمی‌دهند و می‌گویند مرخصی نداریم. می‌گویند مرخصی و استراحت خبری نیست، مگر با جایگزین!”

او از تهدیدهای کارفرما به اخراج هم گلایه دارد و می‌گوید: “هر وقت اسم حقوق را می‌آوریم، تهدید به اخراج می شویم، ما کارگریم و کار می‌کنیم و در ازای آن حقوق می‌خواهیم. حداقل دو ماه یکبار که می‌شود حقوق بدهند.نباید هر اعتراضی با تهدید به اخراج روبرو شود. می‌گویند تعدیل نیرو کردیم که بتوانیم حقوق بدهیم، تعدیل نیرو هم کردند، اما حقوق نداند.”

او در پاسخ به این سوال که ماسک و تجهیزات در اختیار کارگران قرار می‌گیرد؟ می‌گوید: برخی اوقات ماسک می‌دهند، سال گذشته یک دست لباس کار به ما دادند، کفش را خودم خریداری کردم. اتاق استراحت ما نزدیک محلول‌های ضدعفونی قرار دارد و تهویه‌اش مناسب نیست. یک یخچال و همچنین ماکروفر برای گرم کردن غذا نداریم، فرش اتاق استراحت را هم یکی از کارگران تهیه کرده است.

در ادامه این گزارش خبرنگار به سراغ کارگر دیگری میرود و از او در خصوص وضعیت شغلی اش می پرسد و این کارگر که در جمع تعدیل نیرویی‌های شرکت است و مدتی است که از کار بیکار شده، درباره شرایط کاری‌اش می‌گوید: “ما شیفتی کار می‌کردیم، با کرونا شب ‌کار دائم شده بودیم و دو سه ماه بدون هیچ حق و حقوقی باید شب‌ها هم برای ضدعفونی قطارها حاضر می‌شدیم، هیچ اضافه کاری هم برای ما در نظر نگرفته بودند. گرچه حقوق عادی ما را هم با تاخیر می‌دادند چه برسد به اضافه کار.  به هر جایی که فکرش را کنید، اعتراض خود را رساندیم، از ثبت شکایت در سامانه ۱۸۸۸ گرفته تا بازرسی مترو اما هیچکدام راه به جایی نبرد.”

از این کارگر اخراجی از مترو در خصوص وضعیت قراردادهای کاری و وضعیت مرخصی آنها پرسیده شد و این شهروند گفت: “قراردادها سه ماهه، گاهی یک ماهه و در واقع هرگونه‌ای که دلشان می‌خواست، قرارداد می‌بستند و بیمه هم در این سه ماه نصفه و نیمه پرداخت شده است. در حال حاضر همه نیروهای تعدیل شده خط ۳ و ۴ مترو از محرومیت آنها از حق مرخصی و عدم پرداخت به موقع حقوق به شدت ناراضی هستند.”

حمید منافی نادارلی و بهنام شیخی، فعالین ترک (آذربایجانی) که در تاریخ ۹ آذرماه امسال به مرخصی اعزام شده بودند، روز پنج‌شنبه ۴ دیماه جهت تحمل ادامه دوران محکومیت خود به زندان اوین بازگشتند.

ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، روز پنج‌شنبه ۴ دیماه ۱۳۹۹، حمید منافی نادارلی و بهنام شیخی، فعالین ترک (آذربایجانی) با پایان ایام مرخصی به زندان اوین بازگشتند.

این شهروندان پیشتر در تاریخ ۹ آذرماه به مرخصی اعزام شده بودند. آنها پیشتر نیز به ترتیب در تاریخ ۲۵ و ۲۶ شهریورماه امسال از زندان به مرخصی اعزام و در تاریخ ۱۵ مهرماه با پایان ایام مرخصی به زندان اوین بازگشته و مجددا در تاریخ ۲۳ مهرماه به مرخصی اعزام شده و در تاریخ ۳ آذرماه به زندان بازگشتند.

بهنام شیخی و حمید منافی به همراه علیرضا فرشی، اکبر آزاد و سه تن دیگر به دلیل شرکت در مراسم بزرگداشت روز جهانی زبان مادری در اسفندماه ۱۳۹۲ در نسیم شهر تهران بازداشت و پس از مدتی با تودیع قرار وثیقه به صورت موقت و تا پایان زمان دادرسی آزاد شدند.

این شهروندان در سال ۱۳۹۵ مرحله بدوی توسط شعبه یک دادگاه انقلاب شهرستان بهارستان هر یک از بابت اتهام “مشارکت در تشکیل جمعیت به منظور برهم زدن امنیت کشور” ۱۰ سال حبس تعزیری و دو سال تبعید به مسجد سلیمان از توابع استان خوزستان محکوم شدند.

این حکم در مرحله تجدیدنظر توسط شعبه ۵۴ دادگاه تجدیدنظر استان تهران به ریاست قاضی بابایی به ۲ سال حبس تعزیری و ۲ سال تبعید تقلیل یافت.

این افراد پیشتر در تاریخ ۳۱ تیرماه امسال جهت تحمل مدت محکومیت خود توسط نیروهای امنیتی در محل کار خود در تهران بازداشت و به زندان اوین منتقل شدند.

جلسات دادگاه‌های رسیدگی به اتهامات حسین محمدیان، فعال ترک (آذربایجانی) در تاریخ ۷ و ۱۷ دیماه به ترتیب در شعبه ۲ دادگاه‌ انقلاب و شعبه ۱۱۲ کیفری دو تبریز برگزار خواهد شد. آقای محمدیان پیشتر در تاریخ ۲۶ مهرماه امسال توسط نیروهای امنیتی بازداشت و ۱۵ روز بعد با تودیع قرار به صورت موقت و تا پایان مراحل دادرسی آزاد شد.

ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، زمان و شعبه جلسه دادگاه رسیدگی به اتهامات حسین محمدیان، فعال ترک (آذربایجانی) تعیین شد.

بر اساس احضاریه‌ای که روزهای ۲۵ و ۲۲ آذرماه امسال به وی ابلاغ شده است، جلسه دادگاه رسیدگی به اتهامات حسین محمدیان در روزهای ۷ و ۱۷ دیماه ۱۳۹۹ به ترتیب در شعبه‌ ۲ دادگاه‌ انقلاب و شعبه ۱۱۲ کیفری دو تبریز برگزار خواهد شد.

آقای محمدیان به تبلیغ علیه نظام و اخلال در نظم و آسایش عمومی متهم شده است.

این شهروند در تاریخ ۲۶ مهرماه امسال در ادامه اعتراضات گسترده در شهرهای مختلف استان‌های آذربایجان و سایر مناطق ترک نشین در واکنش به تحولات اخیر در منطقه بازداشت شد. در جریان این اعتراضات طی روزهای چهارشنبه ۹ مهرماه تا روزهای ۱۳ و ۲۷ مهرماه تعداد پرشماری بازداشت شدند.

وی در تاریخ ۶ آبان‌ماه امسال با پایان مراحل بازجویی از بازداشتگاه اداره اطلاعات تبریز به زندان این شهر منتقل و نهایتا در تاریخ ۱۰ آبان‌ماه با تودیع قرار وثیقه به صورت موقت و تا پایان مراحل دادرسی از زندان تبریز آزاد شد.

هرانا پیشتر در گزارشی هویت ۸۱ تن از بازداشت شدگان در شهرهای اردبیل، تبریز، تهران، ارومیه، مشکین شهر، رشت، پارس آباد مغان، هادی شهر، جلفا، کلیبر و زنجان را احراز کرد. این بازداشت‌ها در خیابان، محل کار یا منازل این افراد صورت گرفته و خشونت زیادی در زمان بازداشت این افراد توسط نیروهای انتظامی-امنیتی اعمال شده است که در مواردی به شکستگی دست یا بینی منجر شده است.

بنا بر اصل ۲۷ قانون اساسی شرکت در اجتماعات و راهپیمایی ها، بدون حمل سلاح آزاد است و مسالمت آمیز تلقی می‌شود.

تیرماه امسال نیز در جریان تجمعاتی مشابه در شهرهای تهران و تبریز شماری از شهروندان بازداشت و مدتی بعد با تودیع قرار آزاد شدند.

آرشام (محمود) رضایی، فعال مدنی زندانی از تاریخ ۲۷ آبان امسال دوران محکومیت ۵ ساله خود را در زندان رجایی شهر کرج سپری می‌کند. آقای رضایی از زمان انتقال به زندان با دستور امین وزیری، دادیار ناظر بر زندانیان سیاسی از حق تماس تلفنی با خانواده خود محروم است. آرشام رضایی در تاریخ ۲۹ آبان امسال از زندان رجایی شهر به مکانی نامعلوم منتقل شد و پس از ۳ روز به بند امن این زندان بازگردانده شد. او نهایتا در تاریخ ۲۹ آذرماه پس از حدود یک ماه نگهداری در بند امن به بند عمومی زندان رجایی شهر کرج منتقل شد.

ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، آرشام (محمود) رضایی، فعال مدنی زندانی از تاریخ ۲۷ آبان امسال دوران محکومیت ۵ ساله خود را در زندان رجایی شهر کرج سپری می‌کند.

آقای رضایی از زمان انتقال به زندان از حق تماس تلفنی با خانواده‌اش محروم بوده و گفته می‌شود امین وزیری، دادیار ناظر بر زندانیان سیاسی دستور داده در صورت نیاز آقای رضایی به تلفن، ایشان باید درخواست بدهد و در صورت موافقت برای تماس با خانواده به دفتر حفاظت اطلاعات زندان منتقل شود.

آقای رضایی در تاریخ ۲۷ آبان‌ماه امسال جهت تحمل دوره محکومیت ۵ ساله خود بازداشت و به یکی از سلول‌های انفرادی زندان رجایی شهر معروف به سوئیت منتقل شد. وی مجددا در تاریخ ۲۹ آبان از زندان رجایی شهر به مکانی نامعلوم منتقل شد و پس از ۳ روز به یکی از سلول‌های انفرادی بند امن این زندان منتقل شد. او نهایتا در تاریخ ۲۹ آذرماه به بند سیاسی زندان رجایی شهر کرج منتقل شد.

آرشام رضایی در تاریخ ۱۷ دی‌ماه ۹۷ توسط نیروهای اطلاعات سپاه در تهران بازداشت و در تاریخ ۲۲ آبان ۹۸ با تودیع قرار وثیقه ۲۰۰ میلیون تومانی، به صورت موقت و تا پایان مراحل دادرسی از زندان اوین آزاد شد.

جلسه دادگاه رسیدگی به اتهامات این فعال مدنی در تاریخ ۷ اسفندماه ۹۷ در شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی محمد مقیسه بدون حضور وکیل و بدون اطلاع قبلی برگزار شد و آقای از بابت اتهامات تبلیغ علیه نظام، اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت ملی و توهین به رهبری مجموعا به ۸ سال و ۶ ماه حبس تعزیری محکوم شد. این حکم نهایتا توسط شعبه ۳۶ دادگاه تجدیدنظر استان تهران به ریاست قاضی سید احمد زرگر عینا تایید کرد.

با اعمال ماده ۱۳۴ قانون مجازات اسلامی مجازات اشد یعنی ۵ سال حبس تعزیری از بابت اتهام “اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت ملی” در خصوص وی قابل است.

«منوچهر بختیاری»، پدر «پویا بختیاری»، از جان‌باخته‌گان اعتراضات آبان ۱۳۹۸ در صفحه اینستاگرام خود نوشته که از زمان کشته‌شدن فرزندش، بارها مورد آزار و اذیت حکومت قرار گرفته است و خانواده‌اش نیز از این بازداشت‌ها و آزارها در امان نبوده‌اند.

منوچهربختیاری هم‌چنین نوشته است که با این فشارها قصد دارند مانع دادخواهی او و خانواده‌اش برای پویا شوند.

او که در ۱۵ آذر ۱۳۹۹ و پس از تحمل پنج ماه حبس، به قید وثیقه از زندان آزاد شده، گفته است که به دلایل واهی بازداشت شده و در حق وی، اصول اخلاقی و کرامت انسانی را زیر پا گذاشته‌اند.

پدر پویا بختیاری درباره آزار و اذیت همسرش نیز نوشته است: «همسر حامله‌ام را در فرودگاه برهنه و عریان کردند و تهمت‌های ناروا در فضای مجازی منتشر کردند و من و خانواده‌ام را فاسد اعلام کردند.»

او هم‌چنین گفته است که با بازداشت وی، مانع برگزاری مراسم چهلم و هم‌چنین سالگرد پسرش شده‌اند.

منوچهر بختیاری روز ۲۳ تیر۱۳۹۹ در حالی‌که در حال بازگشت به تهران بود، در فرودگاه کیش بازداشت شد. او پیش از آن نیز در دی‌ماه ۱۳۹۸ به همراه چند عضو خانواده‌اش بازداشت شده بود.

سخن‌گوی قوه قضاییه یک هفته پس از بازداشت این خانواده گفت که آن‌ها «ضد انقلاب» هستند و آن‌ها را به «اقدام علیه امنیت کشور» متهم کرد.

پویا بختیاری جوان ۲۷ ساله‌ای بود که در روز ۲۵ آبان ۱۳۹۸ در مهرشهر کرج در اثر اصابت گلوله به سرش جان باخت. 

امروز پنجشنبه ۴ دی ماه ۱۳۹۹، شعبه ۱ دادگاه انقلاب سقز با صدور دادنامه ای آرمیا « ایوب » رنجبری، علی قادری، هیوا « آرمان » امینی، وریا امینی و رحمان رحیم پور، پنج شهروند ساکن این شهرستان در مجموعاً به بیش از ۴ سال حبس تعزیری محکوم کرد. 

به گزارش حقوق بشر در ایران، طی روزهای اخیر، آرمیا « ایوب » رنجبری، علی قادری، هیوا « آرمان » امینی، وریا امینی و رحمان رحیم پور، پنج شهروند ساکن شهرستان سقز، توسط شعبه ۱ دادگاه انقلاب این شهرستان از بابت اتهام « فعالیت تبلیغی علیه نظام » در مجموع به تحمل ۴ سال و ۱۰ ماه حبس تعزیری محکوم شدند. حکم این پرونده در تاریخ ۱۹ آذر ماه ۱۳۹۹ صادر و به متهمان این پرونده ابلاغ شده است. 

براساس دادنامه صادره از سوی شعبه ۱ دادگاه انقلاب شهرستان سقز که متهمان این پرونده ابلاغ شد اتهامات جملگی این افراد « فعالیت تبلیغی علیه نظام است و براساس اتهام مذکور علی قادری به تحمل ۷ ماه حبس تعزیری، همچنین هیوا « آرمان » امنیتی هم از بابت اتهام فعالیت تبلیغی علیه نظام به تحمل ۱۰ ماه حبس تعزیری، وریا امینی به تحمل ۸ ماه حبس تعزیری و رحمان رحیم پور هم به تحمل ۱۰ ماه حبس تعزیری محکوم شد. آرمیا « ایوب » رنجبری از بابت اتهام « فعالیت تبلیغی علیه نظام » به تحمل ۱۰ ماه حبس تعزیری و به اتهام « توهین به رهبری » هم به تحمل ۱۳ ماه حبس تعزیری محکوم شد. 

لازم به ذکر است، جلسه دادرسی به پرونده جملگی هر ۵ متهم این پرونده در تاریخ ۱۲ آذر ماه ۱۳۹۹، توسط شعبه ۱ دادگاه انقلاب سقز برگزار شده بود. 

آرمیا « ایوب » رنجبری، علی قادری، هیوا « آرمان » امینی، وریا امینی و رحمان رحیم پور، در تاریخ ۱۶ مرداد ماه ۱۳۹۹, توسط ماموران امنیتی در شهرستان سقز بازداشت و برای بازجوئی و تفهیم اتهام به شهرستان سنندج  و بازداشتگاه اداره اطلاعات این شهرستان منتقل شدند و در شهریور ماه ۱۳۹۹، پس از اتمام مراحل بازجوئی ها و تفهیم اتهام آزاد شدند. 

امروز پنجشنبه ۴ دی ماه ۱۳۹۹، عبدالحمید میربلوچ زهی، در تماس تلفنی با خانواده خود از آنها خواست که برای آخرین ملاقات پیش از اجرای حکم اعدام به زندان زاهدان مراجعه کنند. 

به گزارش حقوق بشر در ایران، در ساعات پایانی پنجشنبه ۴ دی ماه ۱۳۹۹، عبدالحمید میربلوچ زهی، زندانی محکوم به اعدام و محبوس در سلول انفرادی زندان مرکزی زاهدان از اجرای حکم اعدامش طی روزهای آتی خبر داد و در تماس تلفنی با خانواده خود از آنها خواست برای آخرین ملاقات به زندان زاهدان مراجعه کنند. در حالی این زندانی برای اجرای حکم اعدام به سلول انفرادی منتقل شده که درخواست اعاده دادرسی به پرونده وی توسط مصطفی نیلی در دبیرخانه دیوان عالی کشور ثبت شده است. این زندانی با اتهام محاربه به اعدام محکوم شده است. 

مصطفی نیلی، وکیل مدافع عبدالحمید میربلوچ زهی، ضمن تائید این خبر در صفحه شخصی خود نوشت: “عبدالحمید میربلوچ‌ زهی، با خانواده تماس گرفته و از آنها خواسته است که فردا برای ملاقات آخر به زندان بروند. از مقامات قضایی تقاضا دارم که اجرای حکم را متوقف کرده و اجازه دهند اعاده دادرسی وی بررسی شود.”

حقوق بشر در ایران، ساعاتی پیش با انتشار گزارشی، انتقال عبدالحمید میربلوچ زهی، ار بند ۱ زندان مرکزی زاهدان به مکان نامعلوم را اطلاع رسانی کرده بود. 

لازم به ذکر است، عبدالحمید میربلوچ زهی، در تاریخ ۷ آذر ماه ۱۳۹۴، همزمان با یورش چندین تن از ماموران اداره اطلاعات زاهدان به منزل شخصی وی در شهرستان ایرانشهر بازداشت و جهت بازجوئی به بازداشتگاه اداره اطلاعات زاهدان منتقل شد. این بازداشت در حالی صورت گرفت که ماموران خانواده وی را هم مورد ضرب و جرح قرار دادند. 

پس از اتمام مراحل بازجوئی و تفهیم اتهامات « اقدام علیه امنیت ملی » و « محاربه از طریق حمله مسلحانه » به عبدالحمید میربلوچ زهی، و تحمل نزدیک به ۱ سال و ۶ ماه بلاتکلیفی و سلول انفرادی و انواع و اقسام شکنجه ها پرونده این شهروند اهل ایرانشهر در تاریخ ۱۰ خرداد ماه ۱۳۹۶، توسط شعبه ۱ دادگاه انقلاب زاهدان به ریاست رضا جوادموسوی و مهران بامری، مورد بررسی قرار گرفت. با توجه به اینکه علاوه بر عبدالحمید میربلوچ زهی در این پرونده جاوید دهقان خلد، محمود کلکلی، امید ایمانی و علیرضا بمپوری، بعنوان سایر متهمان بودند، پس از اتمام مراحل دادرسی در دادگاه انقلاب زاهدان، جاوید دهقان خلد بعنوان متهم ردیف اول این پرونده به اتهام محاربه اعدام محکوم شد. همچنین محمود کلکلی، امید ایمانی، عبدالحمید بلوچ و علیرضا بمپوری، از بابت اتهامات مذکور هر یک به تحمل ۱۵ سال حبس تعزیری محکوم شدند. 

با اعلام اعتراض از سوی متهمان این پرونده و ارجاع آن به شعبه دیوان عالی کشور، حکم اعدام صادره بر علیه جاوید دهقان خلد عینا تائید شد. اما حکم حبس تعزیری ۱۵ ساله صادره بر علیه عبدالحمید میربلوچ، پس از لغو حکم و ارجاع پرونده به شعبه هم عرض در دادگاه انقلاب زاهدان در جلیه دادرسی مجدد به تاریخ ۷ مهر ماه ۱۳۹۷، توسط شعبه دادگاه انقلاب زاهدان به اعدام با اتهام محاربه تغییر کرد. سایر متهمان این پرونده به حکم بدوی اعتراض نکرده بودند و احکام شان عینا تائید شد. 

لازم به ذکر است، در تاریخ ۲۸ آذر ماه ۱۳۹۹، مسئولان قضائی، طی تماس تلفنی که با خانواده جاوید دهقان خلد، برقرار کرده بودند آنها را برای انجام آخرین ملاقات فراخواندند اما در تاریخ ۳۰ آذر ماه ۱۳۹۹، این زندانی سیاسی تا زمان تعیین وضعیت قطعی و مشخص شدن نتیجه اعاده دادرسی  پس از تعلیق اجرای حکم به بند عمومی این زندان بازگردانده شد. 

کارگران مجموعه کارخانجات بتنی اندیمشک از پرداخت نشدن سه ماه حقوق، بیمه و سایر مطالبات صنفی خود خبر دادند.

به نقل از ایلنا، کارگران مجموعه کارخانجات بتنی اندیمشک از پرداخت نشدن مطالبات خود گلایه دارند.

کارگران کارخانجات بتنی اندیمشک در استان خوزستان گفتند: “عدم پرداخت منظم دستمزد در کارخانجات بتنی اندیمشک، مشکلات خانوادگی و معیشتی زیادی برای کارگران به وجود آورده است”.

این کارگران گفتند: “کارخانجات بتنی اندیمشک یکی از دو کارخانه تولیدکننده تراورس‌های بتنی در کشور است که اغلب کارگران به علت‌ عدم پرداخت منظم دستمزدها با مشکل روبه‌رو هستند. طی این مدت از همه آشنایان قرض کرده‌ایم. به علت مشکلات مالی پیمانکار و پرداخت نشدن سه ماه از دستمزدهایمان نسبت به هزینه‌های واقعی زندگی، هر روز سفرهایمان به نسبت روز قبل کوچکتر می‌شود”.

این کارگران که برای دریافت معوقات مزدی خود بارها به نهادهای مسئول مراجعه کرده‌اند، هنوز پاسخی دریافت نکرده‌اند.

به گفته آن‌ها، برخی از همکارانشان در پرداخت اجاره خانه و هزینه‌های روزمره زندگی مشکل دارند و برای گذران امور مجبور به قرض شده‌اند.

این کارگران همچنین نگران پرداخت حق بیمه‌های خود هستند. آن‌ها اظهار داشتند: “همزمان با حقوق، سه ماه حق بیمه ما نیز به حساب تامین اجتماعی واریز نشده است”.

معوقات کارگران کارخانجات بتنی اندیمشک در حالی پرداخت نشده که مدیریت این مجموعه، کمبود نقدینگی و نداشتن اعتبار ریالی کافی را دلیل این تاخیر می‌داند.

کارگران افزودند: “جدا از موضوع پرداخت نشدن دستمزد و بیمه، هم اکنون دو سال است به کارگران این کارخانه که در شرایط سخت و در محیطی حادثه‌ساز کار می‌کنند، لباس و کفش ایمنی کار داده نشده است و کارگران از جیب هزینه می‌کنند. در زمینه مشکلات‌مان به هر مسئولی هم شکایت می‌کنیم فقط شنونده است و هیچ اقدامی نمی‌کند”.

کارگران کارخانجات بتنی اندیمشک با اشاره به اینکه آن‌ها به دلیل ترس از اخراج توان اعتراض ندارند، گفتند: “وقتی کارگر حامی ندارد مسلما اعتراضات او هم به جایی نمی‌رسد. از مسئولان در شهرستان گله‌مندیم که سکوت اختیار کرده و در پیگیری مطالباتمان هیچ واکنشی جدی از خود نشان نمی‌دهند”.

کارگران در خاتمه گفتند: “انتظار داریم مسئولان موضوع مطالبات کارگران کارخانجات بتنی را پیگیری کنند چراکه کارگران این واحد تولیدی بیش از این تحمل بی‌پولی را ندارند و در این میان صدمات جبران‌ناپذیری به زندگی خانوادگی آنان وارد شده است”.