هیئت‌مدیره «انجمن صنفی روزنامه‌نگاران استان تهران» در کانال تلگرامی خود خواستار دسترسی فوری «ویدا ربانی»، روزنامه‌نگار بازداشت‌شده به وکیل و اعلام دلیل بازداشت او از سوی قوه قضاییه او شده‌ است. 

انجمن صنفی روزنامه‌نگاران استان تهران در توضیحات خود آورده است: «از آن‌جا که متاسفانه اطلاعات کافی درباره دلیل یا دلایل این بازداشت منتشر نشده است، هیئت‌مدیره  انتظار دارد در این خصوص اطلاعاتی متقن، از جمله دلایل بازداشت از سوی نهادهای مربوط منتشر شود. همچنین انجمن خواستار تعیین تکلیف سریع و قانونی و دسترسی فوری به وکیل برای این روزنامه‌نگار است.»

در ادامه بیانیه انجمن صنفی روزنامه‌نگاران استان تهران آمده است که این انجمن بر اساس وظایف ذاتی خود مدافع فضای آزاد برای فعالیت حرفه‌ای روزنامه‌نگاران است و اعتقاد دارد که انجام وظایف حرفه‌ای، بدون ایجاد فضای امن برای رسانه‌ها و روزنامه‌نگاران امکان‌پذیر نیست.

ویدا ربانی، روزنامه‌نگار شاغل در هفته‌نامه «صدا» و عضو حزب «اتحاد ملت ایران»، روز یک‌شنبه ۲آذر۱۳۹۹ توسط وزارت اطلاعات دولت «حسن روحانی» بازداشت و به زندان اوین منتقل شده است و همچنان در وضعیت «بازداشت موقت» و بلاتکلیفی به سر می‌برد. بر اساس اخبار منتشرشده، او چند روز است که  در بند ۲۰۹ «زندان اوین» دست به اعتصاب غذا زده است.

با فرا رسیدن ‌روز دانشجو همزمان با محدودیت‌های کرونا در ایران، در حالی از یک سو وزارت علوم از لغو برنامه سخنرانی رسمی رییس‌جمهور خبر می‌دهد که گزارش‌ها حاکیست مسئولان دانشگاه‌ علامه طباطبایی در تهران یک تشکل دانشجویی را برای لغو مراسم مجازی تحت فشار گذاشته‌اند.

کانال تلگرام «دانشجویان متحد» روز یکشنبه ۱۶ آذرماه تصویر نامه‌ای از میترا راه‌نجات، مدیرکل امور فرهنگی دانشگاه علامه طباطبایی، به «انجمن اسلامی دانشجویان آزاداندیش» را منتشر کرده که در آن این تشکل دانشجویی تهدید شده برگزاری برنامه مجازی مرتبط با جنبش دانشجویی با «تبعات قانونی» همراه خواهد شد.

این مقام دانشگاه علامه طباطبایی برگزاری «هر نوع» برنامه توسط این تشکل را مشروط به مجوز از هیات نظارت دانشگاه کرده است. 

برنامه اینستاگرامی این تشکل با سخنرانی فرشته طوسی،‌ فعال دانشجویی که از سوی دستگاه قضایی به حبس محکوم شده بود، برنامه‌ریزی شده است. 

انجمن اسلامی دانشجویان آزاداندیش نیز ضمن مخالفت با این نامه دانشگاه، بر عدم نیاز به درخواست مجوز برای برنامه‌های مجازی در اینستاگرام تاکید کرده است. سپهر صمدی‌راد،‌ دبیر این تشکل دانشجویی،‌ در صفحه توییترش نوشته اشخاص حقیقی و حقوقی دانشگاه برای فشار اقدام به تماس با او و تهدیدش کرده‌اند.

این تشکل در بیانیه‌ای که در همین زمینه منتشر کرده نوشته است: «دیگر پناهی برای دانشجو وجود ندارد و امروز، هم دانشگاه و هم حتی قانون، در برابر دستگاه استبداد زانو زده‌اند.»

بسیاری از تشکل‌های دانشجویی که در سال‌های گذشته با محدودیت‌های شدید برگزاری برنامه مواجه بوده‌اند، امسال مراسم روز دانشجو را به صورت مجازی در اینستاگرام برگزار می‌کنند.

همزمان با گزارش این فشارها،‌ وزارت علوم اعلام کرده امسال هیچ برنامه رسمی و مرکزی به مناسبت روز دانشجو برگزار نمی‌شود. 

غلامرضا غفاری، معاون فرهنگی این وزارتخانه، در همین زمینه به خبرگزاری ایسنا گفت با وجود درخواست وزارت علوم،‌ دفتر حسن روحانی، رییس‌جمهور، هماهنگی برای برگزاری مراسم مجازی سخنرانی را صورت نداده است.

در پردیس‌های برخی دانشگاه‌ها نیز با وجود تعطیلی کلاس‌ها و عدم حضور دانشجویان تمهیدات امنیتی افزایش یافته است.

صادق زیباکلام، استاد دانشگاه تهران،‌ روز یکشنبه در صفحه توییترش نوشت همگام مراجعه به دفترش برای انجام کاری، با سوال و جواب از سوی ماموران حراست دانشگاه تهران مواجه شده است.

زیباکلام اشاره کرده دلیل این اقدام توسط ماموران روز دانشجو عنوان شد. 

 

ادامه حبس و محکومیت دانشجویان

افزایش فشارهای امنیتی در روز دانشجو در حالی است که شماری از دانشجویان سراسر کشور با اتهامات امنیتی محکوم شده و یا همچنان در بازداشت به سر می‌برند.

امیرحسین مرادی و علی یونسی،‌ مدال‌آوران المپیادهای جهانی و دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف،‌ دو دانشجوی جوانی هستند که از ۲۲ فروردین‌ماه از سوی ماموران امنیتی سپاه پاسداران بازداشت شده‌ و بدون محاکمه همچنان در زندان نگه داشته می‌شوند.

در صفحات توییتر گروه‌های حامی دانشجویان و حقوق بشر به نام برخی زندانیان دانشجو و دانشجویانی اشاره شده که احکام قضایی دریافت کرده‌اند. 

در این زمینه نام افرادی از جمله هیراد پیربداقی، میلاد جنت، پریسا رفیعی، ابوالفضل نژادفتح،‌ شبنم آشوری،‌ شورا فکری، عادل گرجی،‌ سپیده فرهان،‌ کامیار ذوقی،‌ ملیحه جعفری،‌ رامتین موثق،‌ مرجان اسحاقی،‌ محمد شریفی مقدم،‌ امیرحسین علی‌بخشی،‌ مژده نگهدار و سهیل آقازاده مورد اشاره قرار گرفته است.

علاوه بر اعتراضات سراسری آبان سال گذشته که با محکومیت ده‌ها دانشجو همراه بود، ده‌ها دانشجوی دیگر در تهران و سایر شهرستان‌ها به دلیل شرکت در اعتراضات مربوط به انهدام هواپیمای مسافربری اوکراین با موشک‌های سپاه پاسداران بازداشت و محکوم شده‌اند.

 

انکار فشارها توسط روسای دانشگاه‌ها

در حالی احضار،‌ بازداشت، محکومیت و محرومیت دانشجویان همچنان ادامه دارد که با فرا رسیدن روز دانشجو، اکنون برخی روسای دانشگاه‌ها این مساله را رد می‌کنند.

حسین سلیمی،‌ رییس دانشگاه علامه طباطبایی که بارها به دلیل سیاست‌های محدودکننده در محیط دانشگاه مورد انتقاد تشکل‌ها و فعالان دانشجویی قرار گرفته،‌ روز شنبه به خبرگزاری ایرنا گفت: «هیچ دانشجویی در این دانشگاه به دلیل فعالیت سیاسی اخراج نشده و پرونده سیاسی ندارد.»

احمد معتمدی، رییس دانشگاه صنعتی امیرکبیر،‌ هم ضمن رد زندانی بودن دانشجویان این دانشگاه گفت: «فقط یک مورد از دانشجویان به دلیل مسائل بیرون از دانشگاه در زندان است.» 

معتمدی ضمن اشاره به روی دادن «ناهنجاری» در دانشگاه، ارتباط میان نهادهای نظارتی و دانشجویان را موجب «کارایی بیشتر دانشجو» خواند.

فعالان حقوق بشر در خوزستان از ضرب و شتم و مجروح کردن یک زندانی سیاسی به نام «شهیاد قنواتی» توسط رئیس حفاظت زندان شیبان خبر داده‌اند. 

 کانون حقوق بشری نه به زندان – نه به اعدام خبر دادهکه یکی از زندانیان سیاسی محبوس در زندان شیبان اهواز در هفته اول آبان ماه  به دلیل بیماری از به بیمارستان منتقل شد.

این زندانی پس از بازگردانده شدن به زندان به دلایل نامعلوم مورد ضرب و شتم قرار گرفته و بر اثر ضربات وارد شده دست این زندانی از دو نقطه شکسته و در همین وضعیت در بند رها شده است.

به گفته یک منبع آگاه شهیاد قنواتی از هر گونه رسیدگی پزشکی و درمان محروم مانده است و عامل شکستن دست او رئیس حفاظت و دو تن دیگر از مسئولان زندان معرفی شده‌اند.

شهیاد قنواتی متولد ۱۳۶۶، اهل بهبهان، در شهریور ماه ۱۳۹۷ بازداشت و به بازداشتگاه اطلاعات در اهواز منتقل شده و پس از اتمام مراحل بازجویی به بند ۷ زندان شیبان و محل نگهداری زندانیان سیاسی منتقل شده است.

علت بازداشت این زندانی آتش زدن تصویر علی خامنه‌ای و اتهامات انتسابی به او  «تشکیل گروه، اقدام علیه امنیت ملی، تبلیغ علیه نظام و توهین به رهبری»  عنوان شده است.

این زندانی سیاسی که به ۲۴ سال زندان محکوم شده در دی‌ماه ۱۳۹۸ از بند ۷ زندان شیبان به بند دیگری منتقل شد. پس از مدت کوتاهی او را با چشم بند، دستبند و پابند به قرنطینه زندان منتقل کرده و از آن زمان تاکنون تحت فشارهای مختلف قرار دارد.

خانواده شهیاد قنوانی در شهر بهبهان ساکن هستند و به دلیل دوری راه و همچنین شیوع ویروس کرونا قادر به سفر به اهواز و پیگیری وضعیت فرزند خود نیستند.

Security forces arrested Farhan Heydari, an Arab citizen from Ahvaz, as he was leaving the country in recent days and transferred him to an unknown location.

According to the Campaign for the Defense of Political and Civil Prisoners, security forces arrested an Arab citizen from Ahvaz while leaving Iran at Imam Khomeini International Airport and transferred him to an unknown location on Wednesday, December 2^nd, 2020.

The identity of this citizen is Farhan Heydari; Mr. Heydari is said to have resided in Kuwait.

The reasons for the arrest and whereabouts of this citizen are still unknown.

Farhan Heydari, 57, is the son of Abd, a resident of Pedris Alley in Ahvaz.

روز شنبه ۱۵ آذرماه پدر محمدصابر ملک رئیسی، زندانی سیاسی تبعیدی در زندان اردبیل درگذشت، با این وجود وی تاکنون از اعزام وی به مرخصی محروم مانده است. آقای ملک رئیسی مهرماه ۸۸ در سن ۱۷ سالگی بازداشت و توسط دادگاه انقلاب این شهر به ۱۷ سال حبس تعزیری که ۱۵ سال از آن حبس در تبعید است محکوم شد. وی هم‌اکنون دوازدهمین سال از مدت محکومیت خود را بدون یک روز مرخصی در زندان اردبیل سپری می‌کند.

ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، محمدصابر ملک رئیسی، زندانی سیاسی تبعیدی در زندان اردبیل با وجود از دست دادن پدرش کماکان از اعزام به مرخصی محروم مانده است.

میزان وثیقه صادر شده برای اعزام آقای ملک رئیسی به مرخصی علیرغم عدم توانایی مالی وی در تامین آن تاکنون کاهش نیافته است. آخرین دیدار آقای ملک رئیسی با پدرش در سال ۹۶ در جریان ملاقاتی در زندان اردبیل صورت گرفته بود.

پدر محمدصابر ملک رئیسی، زندانی سیاسی تبعیدی در زندان اردبیل روز شنبه ۱۵ آذرماه امسال درگذشت.

آقای ملک رئیسی در تاریخ ۲ مهرماه ۱۳۸۸ حالی که تنها ۱۷ سال داشت توسط ماموران اداره اطلاعات زاهدان بازداشت شد. دلیل بازداشت محمدصابر ملک رئیسی به گونه‌ای که خود در نامه‌هایش نوشته، فعالیت‌های یکی از برادرانش بوده است. دستگاه امنیتی که به برادر وی دسترسی نداشت آقای ملک رئیسی را در نوجوانی به عنوان “گروگان“ بازداشت کرد.

محمدصار ملک رئیسی پس از تحمل یک سال بازداشت در بازداشتگاه این نهاد و زندان زاهدان توسط دادگاه انقلاب این شهر به ۱۷ سال حبس تعزیری که ۱۵ سال آن حبس در تبعید است محکوم شد. آقای ملک رئیسی در زمان محاکمه اقاریر خود را تحت شکنجه و فشار دانسته بود. این زندانی سیاسی پس از تحمل ۳ سال زندان از زندان زاهدان به زندان اردبیل تبعید شد.

محمدصابر ملک رئیسی در اسفندماه ۱۳۹۷ در پرونده جدیدی که در دوران زندان برای وی گشوده شد، توسط شعبه ۱۰۱ دادگاه کیفری دو اردبیل به ریاست قاضی عباس فیض الهی از بابت اتهام “نشر اکاذیب به قصد اضرار به غیر” برابر با ماده ۶۹۸ قانون مجازات اسلامی به شش ماه حبس تعزیری محکوم شد. وی مردادماه ۹۸ در بخش دوم این پرونده توسط شعبه یک دادگاه انقلاب اردبیل به ریاست قاضی وحید مهدوی راد به اتهام “فعالیت تبلیغی علیه نظام” و مستندا به ماده ۵۰۰ قانون مجازات اسلامی هرکدام به یک سال حبس تعزیری محکوم شد و در مرحله تجدیدنظر از این اتهام تبرئه شد.

محمد صابر ملک رئیسی، فرزند دادعلی و اهل چابهار استان سیستان و بلوچستان است.

رضا محمدحسینی، زندانی سیاسی در زندان رجایی شهر کرج با نوشتن نامه‌ای تحت عنوان «آیا برایشان راحت‌تر نبود مردم را منحل کنند و مردم دیگری را انتخاب کنند؟» خواستار تمرین آزادی بیان و اتحاد همگانی مردم علیه احکامی چون اعدام شده است. آقای محمدحسینی در بخشی از نامه خود با اشاره به اینکه «فضای باز سیاسی یکی از ملزومات دموکراسی است و حکومت برای هر فعال سیاسی (با هر گرایش فکری) حتی آنان که عقاید متفاوت با ما دارند احکامی ظالمانه صادر می‌کند» گفته است «باید همه، همدل و هم‌صدا شده و بر علیه سرکوب سیستماتیک آنها بایستیم؛ زیرا که هیچ چیز به اندازه همزیستی و فراتر از این‌ها، پشتیبانی از آنانی که شبیه ما نیستند، روح حقیقی آزادی را نشان نمی‌دهند.»

ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، رضا محمدحسینی، زندانی سیاسی در زندان رجایی شهر کرج با نوشتن نامه‌ای خواستار  تمرین آزادی بیان و اتحاد همگانی مردم علیه احکامی چون اعدام  شده است.

آقای محمدحسینی در بخشی از نامه خود نوشته است: «به واقع شرط انسان بودن این است که در زمین دیکتاتور بازی نکنیم، یعنی آنچه آنها می‌خواهند نباشیم. امروز آنها وقیحانه می‌گویند: “هر کس مخالف شرایط موجود در جمهوری اسلامی است می‌تواند ایران را ترک کند”‌. ما باید با ایستادگی آزادی‌خواهانه خود، آنها را از رسیدن به اهداف شومشان بازداریم. فضای باز سیاسی یکی از ملزومات دموکراسی است. پس آنگاه که حکومت برای هر فعال سیاسی (با هر گرایش فکری) حتی آنان که عقاید متفاوت با ما دارند احکامی ظالمانه صادر می‌کند، باید همه، همدل و هم صدا شده و بر علیه سرکوب سیستماتیک آنها بایستیم، زیرا که هیچ چیز به اندازه همزیستی و فراتر از این‌ها، پشتیبانی از آنانی که شبیه ما نیستند، روح حقیقی آزادی را نشان نمی‌دهند.»

متن کامل این نامه که جهت انتشار در اختیار قرار گرفته است، عینا در ادامه می‌آید:

«آیا برایشان راحت‌تر نبود مردم را منحل کنند و مردم دیگری را انتخاب کنند؟ (با اقتباس از جمله برتولت برشت)

مردم منحل شده آنهایی هستند که به فجایع عادت کرده‌اند، همان مردمی که شاهد اعدام‌ها و سرکوب‌ها از نخستین روزهای روی کار آمدن این این حکومت تبهکار بودند؛ و واکنش‌هایی درخور و بسنده نشان ندادند و همین باعث شد که فجایع در سال‌ها و دهه‌های پس از آن تکرار و تشدید شود. (قتل‌های زنجیره‌ای، کوی دانشگاه، کشتار ۸۸، ۹۶ و ۹۸)

چرا این فجایع تشدید و بیشتر شد؟!

امروز شاهد این هستیم که با وجود امکان اطلاع رسانی بیشتر و بهتر با توجه به گسترش شبکه‌های اجتماعی و با این که مردم خیلی راحت‌تر می‌توانند فجایع را ببینند؛ اما همچنان شاهد واکنش های درست و بسنده نیستیم. امروز می‌دانیم که آقای دکتر احمدرضا جلالی در یک قدمی طناب دار قرار دارد، دیروز برای نوید افکاری، کمی پیشتر از آن برای زانیار، لقمان، شهرام، سحر و نداها سوگواری کردیم. گاه یادمان می‌افتد بهتر است به‌جای سوگواری کنش در خور توجهی انجام دهیم تا دوباره سوگوار عزیز دیگری نشویم. برای مثال تابستان امسال همدل و هم‌صدا شدیم و احکام ناعادلانه اعدام برای سه جوان آزادیخواه که در قیام آبان ۹۸ شرکت کرده بودند را متوقف کردیم.

پس چرا این همدلی همیشگی نیست؟

امروز می‌دانیم که تعدادی از کنشگران سیاسی، آنها که برای اخذ مطالبات مردمشان جنگیدند و به جرم عشق ورزیدن به سرزمین و مردمشان محکوم به تحمل حبس شدند، علاوه بر تحمل حبس، شکنجه‌های دیگری مثل سلول‌های انفرادی، بستن دستبند و پابندهای تیز و برنده آزاردهنده، زدن چشم‌بند و پوشش اجباری لباس تحقیرآمیز زندان و گشودن پرونده جدید علیه زندانیان سیاسی که در حال سپری کردن مدت حبس خود هستند، متحمل می‌شوند. به علت تشدید فشار علیه فعالین سیاسی، همچنین بدرفتاری‌ها و شکنجه‌هایی که هم نقض فاحش حقوق بشر، آسیب به کرامت انسانی و در موارد بسیار، حتی نقض قوانین سیستم موجود است را به جان خریدند اما همچنان امروز شاهد ظلم های دیگری نسبت به کودکان کار، کپرنشینان بلوچ، کولبران کرد، کارگران و دانشجویان، زنان و تقریبا تمام اقشار جامعه هستیم. به واقع که ما واکنشی در خور به این حجم از ظلم نشان نداده‌ایم. البته عده‌ای از مردم، عمر و جان خود را صرف مبارزه با این دستگاه دیکتاتوری کرده‌اند ولی شوربختانه تنها مانده‌اند!

پس نتیجه می‌گیریم که در اکثر مواقع به جای اینکه حکومت منتخب مردم باشد، مردم منتخب ستمگران و سرکوبگران بوده‌اند و این دقیقا انگیزه نگارش این متن بوده است. نگارنده خود یکی از جوانان میهن دوست است که از هم‌میهنانش خواهشی دارد. به واقع شرط انسان بودن این است که در زمین دیکتاتور بازی نکنیم، یعنی آنچه آنها می‌خواهند نباشیم. امروز آنها وقیحانه می‌گویند: “هر کس مخالف شرایط موجود در جمهوری اسلامی است می‌تواند ایران را ترک کند”‌. ما باید با ایستادگی آزادی‌خواهانه خود، آنها را از رسیدن به اهداف شومشان بازداریم. فضای باز سیاسی یکی از ملزومات دموکراسی است. پس آنگاه که حکومت برای هر فعال سیاسی (با هر گرایش فکری) حتی آنان که عقاید متفاوت با ما دارند احکامی ظالمانه صادر می‌کند، باید همه، همدل و هم صدا شده و بر علیه سرکوب سیستماتیک آنها بایستیم، زیرا که هیچ چیز به اندازه همزیستی و فراتر از این‌ها، پشتیبانی از آنانی که شبیه ما نیستند، روح حقیقی آزادی را نشان نمی‌دهند. “جانم را و حتی از جان عزیزتر، آزادی‌ام را می‌دهم تا تو که مخالف من هستی بتوانی آزادانه اظهار نظر کنی”.

پس هم‌صدا و هم دل، با اعدام‌ها و سرکوب‌ها مخالفت می‌کنیم و به پا می‌خیزیم تا شکنجه و شکنجه‌گر را به تاریخ بسپاریم و کشورمان را از دست حکومت تبهکار باز پس بگیریم. باور دارم با همین دست‌های خالی، رویاهای خود را محقق خواهیم ساخت.

رضا محمدحسینی/ ۱۴ آذرماه ۱۳۹۹/ زندان رجایی شهر کرج».

در خصوص نویسنده این نامه گفتنی است؛ رضا محمدحسینی در اردیبهشت ۱۳۹۸ توسط نیروهای امنیتی بازداشت و پس از ۳ ماه با پایان مراحل بازجویی از بازداشتگاه اطلاعات سپاه موسوم به بند ۲ الف زندان اوین به بند عمومی زندان اوین منتقل شد. وی مدتی بعد توسط دادگاه انقلاب تهران از بابت اتهامات اجتماع و تبانی، توهین به رهبری، خروج غیرقانونی از مرز، ورود غیرمجاز به داخل کشور، تمرد از دستور ماموران در مجموع به ۱۶ سال و نیم حبس محکوم شد. این حکم خردادماه ۹۹ در مرحله تجدیدنظر توسط شعبه ۳۶ دادگاه تجدیدنظر استان تهران به ریاست قاضی احمد زرگر عینا تایید شد. با استناد به ماده ۱۳۴ قانون مجازات اسلامی مجازات اشد یعنی ۷ سال حبس تعزیری از بابت اتهام اجتماع و تبانی برای وی قابل اجرا است. آقای محمدحسینی در ایام حبس خود با دو پرونده جدیدنیز مواجه شده است.

امروز یکشنبه ۱۶ آذر ماه ۱۳۹۹، مهدی سیفی امام چایی، زندانی سیاسی محبوس در زندان اوین به مرخصی اعزام شد. 

به گزارش حقوق بشر در ایران، روز شنبه ۱۵ آذر ماه ۱۳۹۹، مهدی سیفی امام چایی – متولد: ۱۳۷۷ – زندانی سیاسی و فعال مدنی مشروطه خواه، محبوس در زندان اوین که در حال سپری کردن دوران حبس تعزیری ۸ ساله خود است به مرخصی ۱۰ روزه اعزام شد. این زندانی سیاسی در آبان ۱۳۹۸ بازداشت و پس از انتقال به زندان اوین و طی مراحل بازجوئی و تفهیم اتهام در دی ماه همان سال با تودیع وثیقه آزاد شد. این زندانی سیاسی پس از طی مراحل دادرسی و قطعی شدن حکم در تاریخ ۱۳ خرداد ماه سال جاری برای تحمل حبس بازداشت شد. 

این فعال مدنی، در تاریخ ۱۳ خرداد ماه ۱۳۹۹، برای سپری کردن دوران حبس تعزیری ۸ ساله خود بازداشت و پس از انتقال به بازداشتگاه پلیس امنیت پس از ۲۴ ساعت به بند قرنطینه زندان اوین منتقل شد. 

مهدی سیفی امام چایی، در تاریخ ۲۷ بهمن ماه ۱۳۹۸، توسط شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست ابوالقاسم صلواتی از بابت اتهامات «توهین به رهبری»، «توهین به مقدسات»، «تبلیغ علیه نظام جمهوری اسلامی» و نفوذ به سایت حوزه الزهرا، محاکمه و در مجموع به تحمل ۸ سال حبس تعزیری محکوم شد. این حکم پس از ارجاع پرونده به شعبه دادگاه تجدیدنظر استان تهران عیناً تائید شد. 

در تاریخ ۲۱ آبان ماه ۱۳۹۸، مهدی سیفی امام چایی، توسط ماموران وزارت اطلاعات در تهران بازداشت و پس از انتقال به استان قم و تفتیش منزل و ضبط وسائل شخصی مجدّداً به سلول انفرادی در بند امنیتی ۲۰۹ وزارت اطلاعات منتقل و پس از طی مراحل بازجوئی و بازپرسی در تاریخ ۱۵ دی ماه ۱۳۹۸، با تودیع قرار وثیقه ای به مبلغ ۲۵۰ میلیون تومان بطور موقت آزاد شد. 

امروز یکشنبه ۱۶ آذر ماه ۱۳۹۹، سه شهروند بازداشت شده در روستای شین آباد از توابع شهرستان پیرانشهر پس از اتمام مراحل بازجوئی و تفهیم اتهام با تودیع وثیقه آزاد شدند. 

به گزارش حقوق بشر در ایران، روز پنجشنبه ۱۳ آذر ماه ۱۳۹۹، نجم الدین سخنور – متولد: ۱۳۶۳، شورش عبدالله نژاد – متولد: ۱۳۶۲، صلاح آجی – متولد: ۱۳۴۹، اهالی روستای گرگول سفلی از توابع پیرانشهر در استان آذربایجان غربی پس از اتمام مراحل بازجوئی و تفعیم اتهام هر یک با تودیع قرار وثیقه ای به مبلغ ۱ میلیارد ریال، تا اتمام مراحل دادرسی آزاد شدند. 

براساس این گزارش، اتهامات تفهیم شده به این افراد مرتبط با احزاب کُرد مخالف نظام عنوان شده اما از مصادیق حقوقی این اتهامات اطلاعی در دسترس نیست. 

در تاریخ صلاح آجی، شورش عبدالله نژاد، نجم الدین سخنور، در ساعات پایانی ۲۵ آبان ماه ۱۳۹۹، به همراه چند تن دیگر از اهالی روستای گرگول سفلی، توسط نیروهای امنیتی بازداشت و پس از طی مراحل اولیه جهت بازجوئی به بازداشتگاه یکی از ارگانهای امنیتی منتقل شده بودند.

جملگی این افراد، در تاریخ ۳۰ آبان ماه ۱۳۹۹، جهت تکمیل مراحل بازجوئی از بازداشتگاه پلیس امنیت پیرانشهر به بازداشتگاه اداره اطلاعات ارومیه منتقل شدند. 

امروز یکشنبه ۱۶ آذر ماه ۱۳۹۹، شقایق زمانیان، زندانی امنیتی محبوس در زندان اوین به زندان قرچک ورامین منتقل شد. 

به گزارش حقوق بشر در ایران، روز شنبه ۱۵ آذر ماه ۱۳۹۹، شقایق زمانیان، زندانی امنیتی محبوس در بند زنان زندان اوین به همراه مژگان کشاورز و  سپیده فرح آبادی « فرهان», به زندان قرچک ورامین منتقل شد. 

این زندانی امنیتی با جرائم مرتبط با جاسوسی پس از بازداشت و طی مراحل بازجوئی و بازپرسی در مراحل دادرسی به تحمل حبس تعزیری توام در تبعید به زندان یزد محکوم شد. 

شقایق زمانیان، چندی پیش در حالی که مدتی را در تبعید در زندان مرکزی یزد سپری کرده بود به بند زنان در زندان اوین منتقل شده بود. 

حقوق بشر در ایران، در تاریخ ۱۵ آذر ماه ۱۳۹۹، با انتشار گزارشی، انتقال سپیده فرح آبادی «فرهان» و مژگان کشاورز را به بند زنان زندان قرچک ورامین  اطلاع رسانی کرده بود ولی با توجه به عدم احراز هویت شقایق زمانیان در آن گزارش به هویت این زندانی امنیتی فقط با عنوان « یک زندانی امنیتی با هویت نامشخص » اشاره کرده بود. 

منوچهر بختیاری، پدر پویا بختیاری از کشته‌شدگان اعتراضات آبان ۹۸، بعد از نزدیک به پنج ماه بازداشت و با گذشت بیست روز از سالگرد اعتراضات آبان و سالگرد کشته شدن فرزندش، با قرار وثیقه آزاد شد.

پویا بختیاری جوان ۲۷ ساله ساکن کرج شامگاه  ۲۵ آبان‌ سال۹۸  در جریان اعتراض‌های سراسری با گلوله مستقیم نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی کشته شد.

نیروهای امنیتی در ۲۳ تیر ماه سال‌جاری منوچهر بختیاری را در جریان سفرش به جزیره کیش «ربوده و بازداشت» کردند.

پس از بازداشت منوچهر بختیاری اعضای خانواده و بستگان او از جمله برادرش مهرداد بختیاری، در چهارم شهریور ماه با در دست داشتن پلاکاردی با مضمون «دادخواهی جرم نیست، منوچهر بختیاری را آزاد کنید»، مقابل وزارت کشور تجمع کردند اما نیروهای امنیتی علاوه بر ضرب و شتم آنها از جمله بی‌بی‌زهرا بختیاری، مادربزرگ ۸۰ ساله پویا بختیاری، اعضای این خانواده را برای ساعاتی بازداشت کردند.

پس از آن در آستانه سالگرد اعتراضات آبان ماه، مهرداد بختیاری، عمومی پویا بختیاری، نیز به دست نیروهای امنیتی بازداشت شد.

بی‌بی‌ زهرا بختیاری، مادر بزرگ پویا بختیاری از کشته‌شدگان اعتراضات آبان۹۸، دوازدهم آبان ماه در ویدیویی گفت: «درحالی که چهار ماه از بازداشت منوچهر بختیاری[پدر پویا] گذشته، فرزند دیگرم مهرداد بختیاری نیز روز گذشته وقتی برای خرید نان از منزل خارج شده، از سوی نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی ربوده شده است.»

منوچهر بختیاری و همچنین دیگر اعضای خانواده پویا بختیاری از هنگام کشته شدن او در اعتراضات آبان ۹۸ بر «دادخواهی» تاکید کرده‌اند در مقابل دستگاه‌های امنیتی جمهوری اسلامی به خانواده پویا بختیاری اجازه برگزاری مراسم چهلم و سالگرد او بر سر مزارش در کرج را ندادند پیش از هر دو مراسم پدر و اعضای خانواده او را بازداشت کردند.

دستگاه‌های امنیتی جمهوری اسلامی از جمله در دی ماه سال ۹۸، پدر و مادر، عموها، خواهر، داماد، خواهرزاده، مادر بزرگ و شماری از بستگان پویا بختیاری را در آستانه مراسم چهلم او و دیگر کشته‌شدگان اعتراضات آبان۹۸ شبانه بازداشت کرده بودند.

در آن هنگام وزارت اطلاعات دولت حسن روحانی پیش از برگزاری مراسم چهلم کشته شدگان اعتراضات آبان، منوچهر بختیاری و ناهید شیربیشه، پدر و مادر پویا بختیاری، را در احضاری سه ساعته تحت فشار قرار داد که مراسم چهلم فرزند خود را لغو کنند.

سپس خبرگزاری مهر، وابسته به سازمان تبلیغات اسلامی، شامگاه دوشنبه دوم دی ماه از قول یک منبع آگاه نوشت: «خانواده پویا بختیاری، علیرغم دعوت و صحبت با ایشان، در روند پروژه ضدانقلابی ورشکستگان فراری قرار گرفتند و با حکم قضایی» بازداشت شدند.

این «مقام آگاه امنیتی» بازداشت اعضای خانواده پویا بختیاری سه روز قبل از برگزاری مراسم چهلم پویا و دیگر کشته‌شدگان اعتراضات آبان را اقدامی «در راستای صیانت از نظم و امنیت مردم خسارت دیده و نیز به منظور جلوگیری از تداوم پروژه کشته‌سازی و تکرار اقدامات مسلحانه علیه مردم» عنوان کرد.

بازداشت تعدادی از اعضای خانواده بختیاری از جمله منوچهر بختیاری تا بهمن ماه ۹۸ ادامه داشت. با این حال منوچهر بختیاری پس از آزادی نیز بر دادخواهی کشته‌شدگان اعتراضات و به ویژه فرزندش پویا بختیاری تاکید کرد.

پس از آنکه علی خامنه‌ای چهاردهم خرداد طی یک سخنرانی ویدیویی گفت که «در آمریکا اعتراض و تجمع حق مردم است اما مردم را می‌کشند، عذرخواهی نمی‌کنند و زبان‌شام هم دراز است»، منوچهر بختیاری در گفت و گو با تلویزیون ایران اینترنشنال گفت: «علی خامنه‌ای و سران نظام اسلامی در اثر کهولت سن مغزهایشان پوکیده است و یادشان رفته که پسر ۲۷ ساله من که در شامگاه ۲۵ آبان۹۸ تنها چند دقیقه پس از حضور در اجتماع معترضان، به دستور علی خامنه‌ای مغزش را متلاشی کردند.»

پس از این سخنان منوچهر بختیاری بود که ویدیویی از حضور او در تشییع جنازه قاسم سلیمانی منتشر شد اما منوچهر بختیاری بلافاصله فاش کرد که «این فیلم‌ها زمانی گرفته شده که بنده و خانواده‌ام در زندان در اسارت ضحاک زمان بودیم. با تهدید و ارعاب خانواده، مرا مجبور به گرفتن این فیلم‌ها کردند و من در بند مزدوران بودم.»

او همچنین تاکید کرد که حضور در آن مراسم با «تهدید و ارعاب» بوده و قاسم سلیمانی را «مزدور و آلت‌دست ملاها» و سپاه پاسداران را نهادی «ضدمردمی و فاشیستی» می‌داند.

منوچهر بختیاری همچنین گفت که «زمانی که خودم حضور دارم و اعلام می‌کنم که از جمهوری اسلامی عبور کرده‌ام و دادخواه فرزندم هستم که نظام جمهوری اسلامی مغزش را متلاشی کرده است، آیا می‌توانم طرفدار و پاسدار نظام جمهوری اسلامی باشم؟»

کمتر از سه هفته بعد از این سخنان بود که منوچهر بختیاری در جریان سفر به کیش ربوده و بازداشت شد و تا مدت‌ها همسر و خانواده او از نهاد بازداشت‌کننده و محل نگهداری بختیاری خبر نداشتند.

آزادی منوچهر بختیاری، روز شنبه ۱۵ آذر ۹۹ بعد از تحمل نزدیک پنج  ماه بازداشت با قرار وثیقه درحالی رویداد که بیش از بیست از سالگرد اعتراضات آبان و سالگرد کشته شدن فرزندش، پویا بختیاری، گذشته است.