امین ذوالفقاری، شهروند بهایی ساکن یزد امروز سه‌شنبه ۳ تیرماه با تودیع قرار وثیقه به صورت موقت و تا پایان مراحل دادرسی از زندان یزد آزاد شد. آقای ذوالفقاری روز پنج‌شنبه ۱ خردادماه توسط ماموران اداره اطلاعات یزد بازداشت و به زندان این شهر منتقل شد.

ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، امروز سه‌شنبه ۳ تیرماه ۱۳۹۹، امین ذوالفقاری، شهروند بهایی ساکن یزد امروز سه‌شنبه ۳ تیرماه با تودیع قرار وثیقه از زندان یزد آزاد شد.

آقای ذوالفقاری روز پنج‌شنبه ۱ خردادماه توسط ماموران اداره اطلاعات یزد بازداشت و به زندان این شهر منتقل شد.

پیشتر یک منبع نزدیک به خانواده این شهروند درخصوص علت بازداشت وی به هرانا گفت: “امین ذوالفقاری به تبلیغ دیانت بهایی متهم و به همین دلیل بازداشت شده است”.

شهروندان بهایی در ایران از آزادی‌های مرتبط به باورهای دینی محروم هستند، این محرومیت سیستماتیک در حالی است که طبق ماده ۱۸ اعلامیه جهانی حقوق بشر و ماده ۱۸ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی هر شخصی حق دارد از آزادی دین و تغییر دین با اعتقاد و همچنین آزادی اظهار آن به طور فردی یا جمعی و به طور علنی یا در خفا برخوردار باشد.

بر اساس منابع غیررسمی در ایران بیش از سیصد هزار نفر بهایی وجود دارد اما قانون اساسی ایران فقط اسلام، مسیحیت، یهودیت و زرتشتی گری را به رسمیت شناخته و مذهب بهاییان را به رسمیت نمی‌شناسد. به همین دلیل طی سالیان گذشته همواره حقوق بهائیان در ایران به صورت سیستماتیک نقض شده است.

حامد آئینه وند، فعال سیاسی و روزنامه نگار زندانی امروز سه‌شنبه ۳ تیرماه پس از سپری کردن ۲۸ ماه از مدت محکومیت خود از زندان اوین آزاد شد. آقای آئینه وند پیشتر توسط دادگاه انقلاب تهران به ۶ سال حبس تعزیری محکوم شد. از این میزان با اعمال ماده ۱۳۴ قانون مجازات اسلامی، مجازات اشد یعنی ۵ سال حبس قابل اجرا بود.

ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، امروز سه‌شنبه ۳ تیرماه ۱۳۹۹، حامد آئینه وند، فعال سیاسی و روزنامه نگار زندانی پس از سپری کردن ۲۸ ماه از مدت محکومیت خود از زندان اوین آزاد شد.

حامد آئینه وند در تاریخ ۷ تیرماه ۹۷ توسط ماموران اطلاعات سپاه بازداشت و تا پیش از انتقال به بند عمومی به مدت ۴۴ روز در بازداشتگاه این نهاد موسوم به بند دو الف زندان اوین سپری کرده بود.

آقای آئینه وند بهمن‌ماه ۹۷ توسط شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی محمد مقیسه از بابت اتهامات ” فعالیت تبلیغی علیه نظام و اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت ملی” به ۶ سال حبس تعزیری محکوم شد.

این حکم نهایتا توسط شعبه‌ ۳۶ تجدیدنظر استان تهران عینا تایید شد.

از این میزان با اعمال ماده ۱۳۴ قانون مجازات اسلامی، مجازات اشد یعنی ۵ سال حبس تعزیری از بابت اتهام “اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت ملی” قابل اجرا است.

حامد آئینه‌وند فعال سیاسی، روزنامه نگار و دانشجوی دکترای روابط بین الملل واحد علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی است. وی همچنین نامزد رد صلاحیت شده انتخابات مجلس شورای اسلامی از حوزه انتخابی تویسرکان نیز بوده است.

پزشکان، پرستاران و کارمندان بهداری زندان ارومیه به دلیل شیوع بیماری کرونا از روز شنبه ۳۱ خردادماه زندان را ترک کرده و به دلیل شیوع بیماری کرونا از آمدن سر کار خودداری کردند. پیشتر نیز این افراد پس از مثبت اعلام شدن آزمایش کرونای سه تن از کارمندان زندان در اعتراض به نبود تدابیر پیشگیری از بیماری کرونا از حضور در زندان امتناع کرده و پس از ۵ روز بازگشتند.

ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، پزشکان، پرستاران و کارمندان بهداری زندان ارومیه به دلیل شیوع بیماری کرونا از روز شنبه ۳۱ خردادماه زندان را ترک کرده و به دلیل شیوع بیماری کرونا از آمدن سر کار خودداری کردند.

کارمندانی که پیشتر به بیماری کرونا مبتلا شدند نیز کماکان در منزل خود تحت قرنطینه خانگی قرار دارند.

یک منبع نزدیک به خانواده یکی از زندانیان در خصوص شیوع بیماری در زندان به هرانا گفت: “الان تنها یک پرستار در بهداری زندان حضور دارد که او نیز حاضر به پذیرش کسی نیست. تقریبا تمام بند سیاسی و نیمی از زندان درگیر علائم این بیماری شده‌اند اما خوشبختانه طی این مدت کسی جانش را از دست نداده. از زندانیان آزمایش کرونا گرفته نمی‌شود و اما افراد با علائم مشابه کرونا بیماری بسیار سختی کشیده و مدتی بعد بهبود پیدا می‌کنند. بهداری هم تا پیش از این تنها به دادن داروی سرماخوردگی اکتفا می‌کرد و پرستار بهداری می‌گفت که سرماخوردگی است”.

پیش از این نیز این افراد پس از مثبت اعلام شدن آزمایش کرونای سه تن از کارمندان زندان در اعتراض به نبود تدابیر پیشگیری از بیماری کرونا از حضور در زندان امتناع کرده و پس از ۵ روز بازگشتند.

پیشتر یک منبع آگاه در این خصوص به هرانا گفت: “تست کرونای خاک مردان یکی از مسئولان تاسیسات زندان، یک پزشک بهداری و همچنین مسئول اندرزگاه بندهای روان درمانی زندان به نام قره باغی مثبت اعلام شده است. در اعتراض به همین روند افزایشی و نبود تدابیر درست پیشگیری از سرایت بیماری، پزشکان، پرستاران و کارمندان بهداری زندان را ترک کرده و از آمدن به سر کار ممانعت کردند”.

هرانا قبلا در گزارشی از عدم رعایت فاصله گذاری اجتماعی پس از بازگشت زندانیان از مرخصی در زندان ارومیه خبر داده بود.

در زندان ارومیه زندانیان پس از بازگشت از مرخصی بدون طی کردن دوره قرنطینه مستقیما به بند منتقل می‌شوند. هرانا پیشتر گزارش کرده بود که در بند سلامت ۲ این زندان دستکم ۲۰ تن از زندانیان با علائمی مشابه بیماری کرونا مواجه شده‌اند. در هفته اول خردادماه نیز تنها ۸ زندانی با علائمی همچون تب شدید (دمای بدن بالای ۴۱ درجه) و تشنج از زندان ارومیه به بیمارستان خارج از زندان منتقل شدند.

همچنین پیش از این گفته شده بود شمار زندانیان بیمار در این زندان که علائم ابتلا به کرونا دارند همچنان رو به افزایش است؛ هرانا پیشتر گزارش کرد که در تنها هفته اول خردادماه نزدیک به ۸۰۰ نفر به بهداری زندان ارومیه مراجعه کردند.

Monday, 22nd June, 2020 / Kiumars Marzban, a writer, satirist and political prisoner returned to Evin Prison after completing his furlough, to continue his imprisonment.

According to Human Rights in Iran, on Monday, 22nd June 2020, Kiumars Marzban, a writer and satirist, after completing his temporary leave returned to ward 8 of Evin Prison. This literary activist is serving a sentence of 11 years in prison on charges of “communication with hostile states”. Kiumars Marzban was sentenced by branch 15 of the Revolutionary Court in Tehran to 23 years and 9 months in prison, which the sentence was upheld by branch 36 of the Tehran Court of Appeals.

This literary activist was sent on a temporary leave on bail on April 7, 2020.

On October 13, 2019, Kiumars Marzban sentenced by branch 36 of the Tehran Court of Appeals to 23 years and 9 months in prison on charges of “connection with hostile states”, “insulting the sacred”, “propaganda against the government”, “insulting the leadership”, “insulting the founder of Islamic Republic, Khomeini” and “insulting the officials”. By applying the Article 134 of the Islamic Penal Code, this literary activist was forced to serve 11 years in prison on charges of having links with hostile states.

On August 24, 2019, in the preliminary hearing, branch 15 of the Revolutionary Court of Tehran, presided over judge Abolghassem Salavati, issued a verdict against Kiumars Marzban and accused him of “connecting with hostile states”, “insulting the sacred”, “propaganda and the government”, “insulting the leadership”, “insulting the founder of the Islamic Republic, Khomeini”, and “insulting the officials”.

Human Rights in Iran published a report on January 13, 2019, informing the referral of Kiumars Marzban’s case to branch 15 of the Tehran Revolutionary Court, which was chaired by judge Abolghassem Salavati.

Kiumars Marzban, a 27-year-old writer and satirist returned to Iran after living in Malaysia and Georgia for 8 years and was arrested by Revolutionary Guards on August 26, 2018, while he was writing and teaching how to write satire.

After being detained, this writer and satirist had been held for a long time in a state of uncertainty in solitary confinement of ward 2A in Evin Prison, during which his family was completely unaware of his whereabouts.

In an interview with the reporter of Human Rights in Iran, a relative of Kiumars Marzban, said that Kiumars loved writing and he made a great strides in recent years, even though he was very young. He had no political affiliation with individuals and political groups, and his only concern was writing and literary activities. It is shocking to us that he has been arrested and at the same time there are rumors against him that none of them are true.

The arrest, repression and violent treatment of media and press activists take place in Iran, while according to the annual report of the Reporters Without Borders, Iran ranks 170th in the world among 180 countries in the field of press and media.

The suppression of art activists, writers and satirists and the imposition of restrictions on their civil rights are among the most flagrant human rights violations of freedom of expression illustrated in Universal Declaration of Human Rights (UDHR) Article 19.

Article 5 of the Criminal Procedure Code stipulates that the accused shall be informed of the charges and provided access to a lawyer as soon as possible. Other defensive rights are mentioned in law, but extrajudicial actions taken by the security services violate the laws that they themselves drafted and claim to be enforced.

Also the individuals’ right to access fully fair trial is one of the inalienable rights accentuated in Article 10 of Universal Declaration of Human Rights.

امروز سه شنبه ۲ تیر ماه ۱۳۹۹, در ادامه فشارها بر فعالان شبکه های اجتماعی این بار مسئولان امنیتی و انتظامی بر برخوردهای قضایی و تمرکز بیش از پیش بر فضای مجازی بخصوص لایو های اینستاگرام و این شبکه اجتماعی تاکید کردند. 

به گزارش حقوق بشر در ایران بنقل از ایسنا, امروز سه شنبه ۲ تیر ماه ۱۳۹۹, علی ذوالقدری، رییس پلیس امنیت عمومی تهران از رصد بیش از پیش لایوها و فعالیتهای شهروندان بر اینستاگرام خبر داد و از این کار با عنوان اقدامی ویژه تخصصی برای برخورد با فعالان شبکه های اجتماعی یاد کرد. 

رئیس پلیس امنیت تهران در تشریح این خبر ادعا کرد: “یکی از اقداماتی که از سال ۱۳۹۸ در پلیس امنیت عمومی تهران بزرگ انجام دادیم موضوع بررسی و رصد فضای مجازی است و ما به صورت ویژه و تخصصی رصدهای خود در این زمینه را در حوزه‌های مختلف نظیر فعالیت اشرار و اراذل و اوباش، حاملان و فروشندگان سلاح، مزاحمان و هنجارشکنان حوزه اخلاقی و … انجام می‌دهیم”.

این مقام امنیتی و انتظامی در ادامه گفت: ” در نتیجه رصدهای انجام شده نیز با هماهنگی مقام قضایی با مجرمان برخورد می‌شود و مجموع این اقدامات سبب شده تا در سال جاری ۳۵درصد کشفیات ما بیشتر شود. دلیل آن هم افزایش اشرافیت ما در فضای مجازی و فعالیتی است که به صورت تخصصی انجام می‌دهیم”.

ذوالقدری در ادامه ادعاهای خود در مورد سرکوب فعالان شبکه های اجتماعی و سرکوب آزادی بیان در ایران مدعی شد: “در این زمینه قطعا ما برخورد خواهیم کرد و مواردی هم بوده که برخورد کرده‌ایم. ما با دستگاه قضایی هماهنگ هستیم و خوشبختانه اشرافیت خوبی در این فضا داریم”.

فرمانده پلیس امنیت پایتخت افزود:‌ “در جلساتی که با دستگاه قضایی داشتیم، برخی از این افرادی که در فضای مجازی اقدام به هنجارشکنی و … کرده و رصد شده بودند، احضار شده و با برخی هم برخورد قانونی شده است چرا که ما به صورت تخصصی به این موضوع ورود کردیم”. 

در حالی علی ذوالقدری بعنوان یکی از مسئولان امنیتی و انتظامی فعالان شبکه های اجتماعی را با عناوین اراذل و اوباش خطاب قرار می دهد که این روزها حسابهای کاربری اینستاگرام برای خرید و فروش کودکان و نوزادان در فضای مجازی که این مسئول امنیتی مدعی کنترل آن هست راه اندازی شده است. 

در حالی این حسابهای اینستاگرام که صاحبان آنها مرتکب تخلفی شنیع می شوند از سوی ارگانهای امنیتی و قضایی تحت پیگرد قضای قرار نمی گیرد که از سوی دیگر یک فعال مدنی و یک شهروند منتقد اگر یک پست انتقادی از یک مسئول در فضای مجازی منتشر کند در کمتر از یک چشم بر هم زدن محل زندگی و خود فرد توسط ارگانهایی مثل وزارت اطلاعات و یا سازمان اطلاعات سپاه بازداشت می شود.

پیمان فرهنگیان، شاعر و فعال کارگری ساکن بندر کیاشهر در تاریخ ۳۱ خردادماه توسط ماموران امنیتی همراه با ضرب و شتم بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شده است. با گذشت چهار روز از بازداشت آقای فرهنگیان خانواده وی کماکان در بی خبری از سرنوشت او به سر می‌بردند. عدم پاسخگویی مسئولین و بی خبری از وضعیت وی باعث افزایش نگرانی خانواده ایشان شده است.

ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، پیمان فرهنگیان، شاعر و فعال کارگری ساکن استان گیلان روز شنبه ۳۱ خردادماه ۱۳۹۹ توسط ماموران امنیتی بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شده است.

بازداشت آقای فرهنگیان همراه با ضرب و شتم و در منزل صورت گرفته است.

با گذشت چهار روز از بازداشت آقای فرهنگیان خانواده وی کماکان در بی خبری از سرنوشت او به سر می‌بردند. عدم پاسخگویی مسئولین و بی خبری از وضعیت وی باعث افزایش نگرانی خانواده ایشان شده است.

تا زمان تنظیم این گزارش از اتهامات مطروحه و نهاد بازداشت کننده آقای فرهنگیان اطلاع دقیقی در دست نیست؛ با این حال گفته می‌شود بازداشت این شهروند به دلیل فعالیت در فضای مجازی صورت گرفته است.

پیمان فرهنگیان، شاعر و فعال کارگری ساکن بندر کیاشهر در استان گیلان است و به صیادی مشغول بوده است.

مجید صالحی بازیگر و کارگردان تلویزیون ممنوع التصویر شد. گفته می شود اجرای آقای صالحی در یک برنامه اینترنتی یکی از دلایل ممنوع التصویر شدن وی در تلویزیون بوده است.

به نقل از رکنا، مجید صالحی بازیگر و کارگردان تلویزیون، در برنامه دورهمی شرکت کرد و قرار بود که این برنامه در روز پنجشنبه ۲۹ خرداد ۱۳۹۹ از شبکه نسیم پخش شود اما به دلیل مخالفت مسئولان صدا و سیما این برنامه به تعویق افتاد و برنامه دورهمی با حضور خسرو خسروشاهی دوبلور سینما، بر روی آنتن رفت.

بر اساس این گزارش، به احتمال زیاد حضور او در یک برنامه اینترنتی به نام “ام شو” که این روزها سر و صدای زیادی کرده یکی از دلایل مهم ممنوع التصور شدن او در صدا و سیما است.

سازمان صدا و سیما تاکنون چهره‌های شاخص زیادی را ممنوع التصویر کرده است که علت آن حتی به کارگردان ها و مدیران تولید نیز اعلام نمی‌شود.

مجید صالحی متولد ۲۶ شهریور ماه ۱۳۵۴ در تهران است و هم اکنون ۴۱ سال سن دارد.

سینا ربیعی، دانشجوی دانشگاه تهران روز دوشنبه ۲ تیرماه پس از حضور در واحد اجرای احکام دادسرای اوین بازداشت و جهت تحمل دوران محکومیت خود به زندان اوین منتقل شد. آقای ربیعی پیشتر در جریان اعتراضات دی‌ماه ۹۶ بازداشت و توسط دادگاه انقلاب تهران به ۱ سال حبس تعزیری و ۲ سال ممنوعیت خروج از کشور محکوم شد.

ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، روز دوشنبه ۲ تیرماه ۱۳۹۹، سینا ربیعی، دانشجوی دانشگاه تهران پس از حضور در واحد اجرای احکام دادسرای اوین بازداشت و جهت تحمل دوران محکومیت خود به زندان اوین منتقل شد.

سینا ربیعی به همراه تعداد دیگری از دانشجویان در جریان اعتراضات دی‌ماه ۹۶ بازداشت و مدتی بعد با تودیع قرار از زندان آزاد شد.

دادگاه رسیدگی به اتهامات آقای ربیعی در تاریخ ۱۰ اسفندماه ۹۶ در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ماشاالله احمدزاده برگزار شد. وی سرانجام توسط همین شعبه از بابت اتهام “اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی” شعبه به ۱ سال حبس تعزیری و ۲ سال ممنوعیت خروج از کشور محکوم شد.

در اعتراضات اواخر سال ۹۶ که بعضاً با عنوان «اعتراضات دی ماه» از آن یاد می‌شود، تعداد پرشماری از افراد در شهرهای مختلف بازداشت و مورد بازجویی قرار گرفتند. طی این اعتراضات در سراسر ایران دستکم ۲۵ تن کشته و حدود ۵ هزار نفر نیز بازداشت شدند.

رحمانی فضلی، وزیر کشور در آخرین گفتگوی خود در این باره اذعان کرد: “اعتراضات دی ماه ۹۶ در ۱۰۰ شهر ایران روی داد که این اعتراضات در ۴۰ شهر به خشونت کشیده شد”. چندی پیش نیز علی ربیعی، وزیر سابق تعاون، کار و رفاه اجتماعی درباره اعتراضات دی ماه ۹۶ گفت که این اعتراضات ۱۶۰ شهر کل کشور را در بر گرفت.

زینب جلالیان و سهیلا حجاب، دو زندانی سیاسی در زندان قرچک ورامین، در نامه‌ای مشترک ضمن توصیف شرایط نامساعد زندان نسبت به مواردی ازجمله اجرایی نشدن اصل تفکیک جرایم در این زندان اعتراض کرده‌اند. خانم جلیلیان از از تاریخ ۳۱ خردادماه با طرح خواسته انتقال خود به زندان خوی و یا زندان اوین و سهیلا حجاب از تاریخ ۲۷ خرداد در اعتراض به نگهداری خود در زندان قرچک ورامین و عدم انتقال به زندان اوین دست به اعتصاب غذا زدند.

ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، زینب جلالیان و سهیلا حجاب، دو زندانی سیاسی در زندان قرچک ورامین، در نامه‌ای مشترک ضمن توصیف شرایط نامساعد نسبت به اجرایی شدن اصل تفکیک جرایم در این زندان اعتراض کرده‌اند.

این زندانیان در بخشی از نامه خود گفته‌اند: «اینجانبان زینب جلالیان و سهیلا حجاب، جمهوری اسلامی را به رسمیت نمی‌شناسیم و هرگز از آنها تقاضای مرخصی، آزادی و عفو نکرده‌ایم و نخواهیم کرد. چرا که فردی طلب بخشش و عفو می‌کند که مرتکب اشتباهی شده باشد . ما پژواک خواسته‌ها، آرزوها، حقوق مدنی و شهروندی از دست رفته مردمان کشورمان بوده‌ایم.»

متن کامل این نامه که جهت انتشار در ادامه می‌آید:

” ما زنده به آنیم که آرام نگیریم، موجیم که آسودگی ما، عدم ماست

ما زندانیان سال‌هاست که در زندان‌های جمهوری وحشت، جمهوری ترور، جمهوری فقر که از حقوق انسانی برخوردار نبوده و در بیدادگاه‌های جمهوری اسلامی و بدون داشتن وکیل محاکمه ناعادلانه شدیم. انواع شکنجه های جسمی و روحی را متحمل شدیم. از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی خود هرگز برخوردار نبودیم. حکومت ستمگر، بارها و بارها تحت عناوین مختلف، با توسل به دروغ و فریب و ریا، تحت عنوان جلسه بازپرسی، جلسه دادگاهی، ما را از زندان خارج و ماه‌های متوالی در خانه‌های امن، مورد بازجویی‌های خشن (همراه با شکنجه، توهین و اهانت) قرار داد.

بازرسی‌های وحشتناک بدنی و غیر انسانی و استفاده از دستبند و پابند، به شیوه‌های قرون وسطایی و مطابق اصول برده‌داری، بخشی از رنجنامه‌های ماست. یعنی جنسیت زنانه ما، آنقدر برای جمهوری ضد زن وحشت به همراه دارد که برای جا به جایی ما از محافظان متعدد، همراه در قل و زنجیر کردن دست و پاهایمان باید استفاده شود ؟

علیرغم این که در سیاه چاله‌های قرون وسطایی این افراد نگهداری می‌شویم، حتی برای رفتن به درمانگاه یا جابه‌جایی بین زندان‌ها یا حضور در بیدادگاه‌ها و حضور در سالن ملاقات که البته در بیشتر موارد ما در محرومیت از ملاقات به سر برده‌ایم، ما را مورد بازرسی‌های بی شرمانه خود قرار می‌دهند. مگر در سیاه چاله‌ها توسط دوربین‌ها و ماموران سرکوبگر رصد نمی‌شویم؟

اینجانبان زینب جلالیان و سهیلا حجاب، جمهوری اسلامی را به رسمیت نمی‌شناسیم و هرگز از آنها تقاضای مرخصی، آزادی و عفو نکرده‌ایم و نخواهیم کرد. چرا که فردی طلب بخشش و عفو می‌کند که مرتکب اشتباهی شده باشد . ما پژواک خواسته‌ها، آرزوها، حقوق مدنی و شهروندی از دست رفته مردمان کشورمان بوده‌ایم.

رژیم دیکتاتوری‌ای که ۴۱ سال است مردم کشور ما و سرمایه‌های ملی و منابع طبیعی را به اشکال مختلف به نابودی کشانده، باید در پیشگاه مردم هم عذرخواهی کند و هم پاسخگوی تمام جنایات خود در دهه های مختلف باشد و هم در دادگاه‌های ملی محاکمه شود.

بعد از تحمل تمام رنج‌ها و دردهایی که در سطور بالا به آن اشاره شد ما را به زندان شهر ری منتقل کردند تا به خیال خام خود ما را تنبیه کنند؛ چرا که زندان قرچک ورامین دارای بدترین وضعیّت در میان زندان های سراسر کشور است.

اما ای دیکتاتور آیا نمی‌دانی که دردها و رنج‌ها انسان‌ها را بزرگ‌تر، متعالی‌تر، خودساخته‌تر و قوی‌تر می‌کند؟! ما از این که در این زندان حبس می کِشیم ، اصلاً آزرده خاطر نبوده و نیستیم.

ما در این زندان با زن‌هایی آشنا شدیم که با اَشکال مختلف از سوء مدیریت جمهوری اسلامی در امور متفاوت رنج کشیده بودند. حضور ما در این مکان باعث شد ما پای صحبت کسانی بنشینیم که بتوانیم در جهت احقاق حقوق از دست رفته زنان، کوشاتر باشیم. ما باید پاسخگوی تاریخ باشیم. اگر می‌بینید که ما دست به اعتصاب غذا زده‌ایم (برای انتقال از این زندان)، فقط برای مطالبه حقوق انسانی ماست. این که به نسل حاضر و نسل های آینده بگوییم در هر وضعیتی که هستید، مطالبه‌گر حقوق خود باشند. به گفته یکی از بزرگان: “اگر در جامعه ای زنی روزنامه خواند و از سیاست حرف زد، به آینده آن کشور خوش بین باشید”.

جالب این‌جاست که رئیس قوه قضائیه در سخنرانی مفصلی که از صداوسیمای میلی پخش کرد اعلام کرد که محل نگهداری زندانیان سیاسی باید جدا از جرایم عمومی باشد و با زندانیان سیاسی با احترام برخورد شود. اما این گفته ها فقط تبلیغات رسانه ای به همراه داشت. چرا که در عمل به هیچ شکل به آنچه که گفتند عمل نکردند.

محلی که در آن نگهداری می شویم، عملا تبدیل به کمپ معتادان شده! زنان آسیب دیده از اجتماع که ابتدا باید درمان شوند، سپس آموزش ببینند و در نهایت به آغوش اجتماع برگردند. تأسف‌بارتر این که اکثریت زندانیانی که به اینجا وارد می شوند ، تحت عنوان جرایم فساد و فحشا و روابط خارج از ازدواج هستند. این زنان به دلیل روابط متعدد، ناقل بیماری‌های عفونی، هپاتیت، زگیل تناسلی و بسیاری بیماری‌های دیگر هستند و متاسفانه سطح بهداشت زندان بسیار ضعیف و همچنین عدم رعایت حداقل بهداشت از سوی زندانیان، رنج مضاعفی به همراه دارد.

ضرب و شتم… معضل تجاوز در میان زنان زندانی و ضرب و شتم متعدد میان آنان با وسایل متعدد که برای زد و خورد ها استفاده می‌کنند، احساس امنیت جسمی و آرامش روحی ما را به مخاطره انداخته!

در اوج بیماری کرونا، اینجانب زینب جلالیان را از زندان خوی به زندان شهر ری منتقل کردند و نگهداری در میان بیماران مبتلا به کرونا موجب شد که من زینب جلالیان به کرونا مبتلا شوم و بدون هیچگونه رسیدگی، ریه‌ام دچار آسیب شدید شود. هم اکنون هم در اتاقی نگهداری می‌شوم که تست کرونای افراد آن مثبت اعلام شده و بدون هیچگونه فاصله گذاری، بدون ماسک و مایع ضدعفونی و الکل، نفس و نفس با آن‌ها زندگی می‌کنیم.

با توجّه به این که اینجانب سهیلا حجاب در اعتصاب غذا هستم، سیستم ایمنی بدنم ضعیف شده و مطابق گفته‌های دکتر، خطر ابتلا به کرونا بدن اینجانب را تهدید می‌کند.

شرم بر جمهوری اسلامی که ما به خاطر ابتدایی‌ترین حقوق انسانی خود (یعنی بهداشت و مراقبت جسمانی)، دست به اعتصاب غذا زده‌ایم که از سیاه‌چال قرچک ورامین به سیاه‌چال اوین منتقل شویم.

این اعتصاب باید برای خواسته‌های بزرگ تری مانند آزادی اتفاق می‌افتاد، اما علیرغم تمام دردها و رنج‌ها و شکنجه‌ها، ما برای احقاق حقوق انسانی و مدنی مردمان خود ایستاده‌ایم و همچنان برای احقاق حقوق انسانی و مدنی خود، همچنان سراپا ایستاده‌ایم و باز هم خواهیم ایستاد. به قولی: “سیصد گل سرخ یک گل نصرانی، ما را ز سر بریده می‌ترسانی؟، ما گر ز سر بریده می‌ترسیدیم، در محفل عاشقان نمی‌رقصیدیم”.

پشت این میله‌ها، امید برای یک زندگی آزاد در وجود ما زبانه می‌کشد. “ما نباید بمیریم، رویاها بی مادر می‌شوند” (بخشی از شعر سیدعلی صالحی).

سهیلا حجاب و زینب جلالیان/ ۳ تیرماه ۹۹/ زندان قرچک ورامین”.

در خصوص نویسندگان این نامه گفتنی است، زینب جلالیان در سال ۱۳۸۶ بازداشت و در سال ۱۳۸۸ به اتهام خروج غیر‌قانونی از کشور به یک سال حبس تعزیری و به اتهام محاربه از طریق عضویت در گروه‌های مخالف نظام به اعدام محکوم شد. حکم اعدام او در دادگاه تجدیدنظر و دیوان عالی کشور تایید اما با یک درجه تخفیف مورد عفو قرار گرفته و محکوم به حبس ابد تقلیل یافت. بنا به گفته خانم جلالیان در زمان بازداشت از طریق شلاق بر کف پا، مشت به شکم، کوباندن سر به دیوار و تهدید به تجاوز مورد آزار و شکنجه قرار گرفته بود. زینب جلالیان روز دوشنبه ۸ اردیبهشت ۹۹. به دلایل نامشخصی از زندان خوی خارج و نهایتا در تاریخ ۱۳ اردیبهشت به بند قرنطینه زندان قرچک ورامین منتقل شد.

سهیلا حجاب خردادماه ۹۸ توسط نیروهای امنیتی بازداشت و به بند زنان زندان اوین منتقل شد. خانم حجاب مدتی پس از بازداشت به یکی از خانه‌های امن اطلاعات سپاه منتقل و مدتی بعد مجددا به بند زنان زندان اوین بازگردانده شد. سهیلا حجاب در تاریخ ۲۸ اسفند ۹۸ توسط شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی محمد مقیسه از بابت اتهاماتی ازجمله “تبلیغ علیه نظام، اجتماع و تبانی، تشویش اذعان عمومی به قصد آشوب و تشکیل گروه غیرقانونی” مجموعا به ۱۸ سال حبس تعزیری محکوم شد. با اعمال ماده ۱۳۴ قانون مجازات اسلامی، مجازات اشد یعنی ۵ سال حبس تعزیری برای وی قابل اجرا خواهد بود. خانم حجاب پیشتر در تاریخ ۲۴ اسفندماه ۹۸ با تودیع قرار وثیقه ۳ میلیارد تومانی، به صورت موقت و تا پایان مراحل دادرسی از زندان اوین آزاد شد. وی نهایتا در تاریخ ۴ خردادماه ۹۹ بازداشت و به زندان قرچک ورامین منتقل شد.

زینب جلالیان از روز شنبه ۳۱ خردادماه با طرح خواسته انتقال خود به زندان خوی و یا زندان اوین دست به اعتصابغذا زد. همچنین سهیلا حجاب که از تاریخ ۲۷ خرداد در اعتراض به نگهداری خود در زندان قرچک ورامین و عدم انتقال به زندان اوین دست به اعتصاب غذا زد، کماکان در اعتصاببسر می‌برد.

دادگاه تجدیدنظر استان تهران توحید قریشی، زندانی سنی مذهب محبوس در زندان رجایی شهر کرج را به ۵ سال حبس تعزیری محکوم کرد. حکم حبس آقای قریشی که به‌عنوان امام جمعه مسجد امام شافعی تالش نیز شناخته می‌شود، پس از حدود ۵ سال در فروردین ۹۸ به پایان رسید و در حالی که در انتظار آزادی بود با گشایش پرونده جدیدی در زندان مواجه شد.

ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، دادگاه تجدیدنظر استان تهران توحید قریشی، زندانی سنی مذهب را به ۵ سال حبس تعزیری محکوم کرد.

براساس این حکم که توسط دادگاه تجدیدنظر استان تهران صادر و روز دوشنبه ۲ تیرماه ۹۹ به وی ابلاغ شده است، آقای قریشی از بابت اتهام “هواداری از گروه های مخالف نظام” به تحمل ۵ سال حبس تعزیری محکوم شده است. آقای قریشی از دو اتهام “اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت کشور و تبلیغ علیه نظام” نیز تبرئه شده است.

وی مهرماه ۹۸ توسط شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی محمد مقیسه از بابت اتهام “اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت کشور” به تحمل ۱۰ سال حبس، به اتهام “هواداری از گروه های مخالف نظام” به تحمل ۵ سال حبس و به اتهام “تبلیغ علیه نظام” به یک سال حبس، مجموعا ۱۶ سال حبس تعزیری محکوم شد.

لازم به یادآوری است این پرونده که به محکومیت آقای قریشی منتهی شد، توسط وزارت اطلاعات و همزمان با پایان دوره حبس ایشان مفتوح شد.

پیشتر یک منبع مطلع در مورد جزئیات این جلسه به هرانا گفت: “در جریان جلسه دادگاه توسط قاضی مقیسه اجازه دفاع به آقای قریشی داده نشد و حتی با تهدید از جانب قاضی مواجه شده است. قاضی مقیسه و نماینده دادستان هیچگونه مدرکی در ارتباط با اتهامات مطروحه نداشته‌اند با این حال آقای قریشی در دادگاه تهدید شده است که با احکام متعددی مواجه خواهد شد و حتی در دادگاه به او گفته شد که مستحق مرگ است!”.

توحید قریشی امام سابق مسجد امام شافعی تالش در تاریخ ۹ اردیبهشت ۹۳ توسط نیروهای امنیتی بازداشت و یک سال پس از آن نیز محاکمه شده و ابتدا به ۱۰ سال و در دادگاه تجدید نظر به ۷ سال حبس تعزیری محکوم شد. حکم این زندانی اندکی بعد با تجمیع احکام به ۵ سال قابل اجرا کاهش یافت و در تاریخ ۱۸ فروردین ماه ۹۸ به پایان رسید.